— Prapë me ato kilogramët do të më mbash leksion? — shpërtheu ajo. — Unë solla në jetë një fëmijë, një njeri të tërë, dhe ti më gjykon për peshën?!
Zëri iu drodh, pastaj iu thye krejt. Hana Begaj mori foshnjën në krahë, fshiu me mëngë lotët dhe u mbyll në dhomën e vogël të fëmijës. Dera u përplas lehtë pas saj.
Bledar Frashëri mbeti vetëm në kolltuk, i mpirë. Në heshtjen që pasoi, mendimet e tij nisën të lëviznin në drejtimin e njohur. Ndoshta, nëse do të kishte pasur një grua tjetër, gjërat nuk do të kishin arritur deri në britma. Këto ide po i rrënjoseshin përditë e më thellë, sidomos pas bisedave me Gentian Kastratin. Dalëngadalë po i dukej se miku i tij mund të kishte të drejtë.
Ai nuk do ta braktiste kurrë fëmijën, këtë ia kishte premtuar vetes. Do të ndihmonte, do të ishte pranë. Por, sipas Gentianit, një burrë i mençur duhet të ketë gjithmonë një “rrugë rezervë”.
— Ke vënë re si të shikon Elsa Basha nga sektori i dytë? — i kishte thënë një ditë Gentiani, duke iu afruar tavolinës. — Të përpin me sy! Është beqare, e kam marrë vesh. E bukur, trup sportiv… një mrekulli për ta parë. Krahasuar me të, Hana as që afrohet!
Në të vërtetë, pranë shpërndarësit të ujit qëndronte Nora Imeri. E re, e kuruar, me një buzëqeshje të lehtë, ajo herë pas here hidhte vështrime në drejtim të Bledarit. Ai vetë nuk dallonte në sytë e saj ndonjë zjarr të veçantë, siç pretendonte Gentiani. Por miku i tij kishte përvojë me gratë; ndoshta dinte të lexonte më mirë shenjat.
— Imagjino të kthehesh në shtëpi dhe të të presë një si ajo, — vazhdonte Gentiani. — Me taka, me të brendshme elegante, gjithçka për ta bërë burrin të lumtur. Po e jotja? Me siguri me robdishan të njollosur nga befasitë e fëmijës!
Ai e goditi lehtë në shpatull dhe u largua drejt zyrës së vet, duke shkëmbyer disa batuta të pista me Norën.
Bledari ndjeu një pickim zilie. Gentiani gjithmonë dinte si t’i afrohej një gruaje; fliste lirshëm, krijonte afërsi brenda minutash dhe të nesërmen mburrej me numra telefoni apo me aventura të natës.
I turbulluar, Bledari vendosi të shkonte te e ëma, Majlinda Çuko. Ia hapi zemrën, duke i thënë se, sipas ndjesisë së tij, gruaja nuk e kënaqte më si dikur.
Por këtë herë, ndryshe nga zakonisht, Majlinda nuk iu bashkua anës së tij.
— Turp të kesh, more djalë! — ia preu ajo. — Gruaja të ka dhënë fëmijë, punon, mban shtëpinë, është e bukur, e ti bën sikur s’të pëlqen më? Ju burra jeni njësoj, Bledar. Nuk dini të çmoni atë që keni. Gjithmonë shikoni rreth e rrotull si ujq në pyll. Pastaj, kur të plakeni, mbeteni vetëm dhe ankoheni për fatin tuaj!
Fjalët e së ëmës u derdhën njëra pas tjetrës, por dukej sikur nuk depërtonin dot në vetëdijen e tij.