Megjithatë, edhe pse fjalët e së ëmës nuk i hynin në zemër, diçka brenda tij kishte nisur të lëkundej. Në zyrë, vështrimi i Bledar Frashërit ndalej gjithnjë e më shpesh te Nora Imeri. Ai e kapte duke e parë fshehurazi, dhe ato shikime të shkurtra i ndiznin mendime që s’i kishte pasur më parë. Ndoshta, mendonte me vete, Gentian Kastrati nuk e kishte gabim.
Ditët kalonin dhe bindja i forcohej: një vajzë kaq e re e tërheqëse nuk të pret përgjithmonë. S’duhej as ndonjë parashikues për ta kuptuar këtë. Rasti, nëse nuk e shfrytëzon, ikën.
Një mbrëmje u kthye në shtëpi i ngarkuar, me kokën që i ziente nga fjalët e mikut. Përballë tij, në tryezën e kuzhinës, Drita Hasani tundte djalin për ta vënë në gjumë pas një nate tjetër pa mbyllur sy. Poshtë syve i ishin formuar rrathë të errët, fytyra i kishte humbur freskinë, ndërsa trupi i dikurshëm sportiv nuk dukej më.
Ai e dinte se e donte. Por frika se mos humbiste një “mundësi” tjetër i gërryente arsyen.
— Drita… — nisi ai me zë të pasigurt. — Mendoj se duhet të ndahemi. Që pas lindjes ke ndryshuar. Kam reflektuar shumë… ndoshta ka ardhur koha.
Fjalët i dilnin të paqarta, të copëzuara. Mundohej t’i zbutte, por sa më shumë përpiqej, aq më qesharak ndihej — si dikush që ka rënë pre e një mashtrimi dhe tani s’di si ta pranojë.
Drita nuk foli menjëherë. Vetëm e vështroi drejt në sy. Në shikimin e tij pa lodhje, hutim… por as urrejtje, as përbuzje. Me qetësi vendosi foshnjën në djep, mori dy valixhe dhe nisi të paloste rrobat. Pastaj e ngriti të voglin në krahë dhe doli në korridor.
Deri atë çast kishte heshtur. Tani ishte e qartë se po largohej.
Bledarit i shkoi ndër mend ta ndalte, t’i lutej, të binte në gjunjë e t’i kërkonte falje. Por sapo imagjinonte si do t’ia shpjegonte këtë kthesë Gentianit, turpi e mbyste dhe krenaria e ngrinte murin.
— Bledar… — tha ajo më në fund, me një zë të qetë që dhembte më shumë se britma. — Provo të jetosh pa mua. Pa djalin tënd.
Kur pate aksidentin dhe mbete i shtrirë, unë të qëndrova pranë një vit të tërë. Punoja, kujdesesha për ty, të çoja te mjekët më të mirë, mora kredi dhe i pagova vetë. Asnjëherë nuk përmenda ndarje, as nuk thashë që diçka mes nesh ishte thyer.
E sot, ti po na nxjerr nga shtëpia për pesë kilogramë më shumë në trupin tim.
Ajo u kthye dhe u largua pa pritur reagimin e tij, pa i dhënë kohë të kuptonte plotësisht çfarë kishte bërë.
Bledari mbeti në prag, duke dëgjuar hapat që shuheshin nëpër shkallë. Brenda tij nuk kishte zemërim, as lehtësim — vetëm peshën e rëndë të një gabimi që sapo kishte marrë formë.
Të nesërmen u paraqit në punë, por fytyra e tij tregonte qartë se nata nuk i kishte sjellë qetësi. Asgjë nuk po i ecte; çdo detyrë i rrëshqiste nga duart dhe mendimet i shpërqendroheshin vazhdimisht.