Gentian Kastrati sillej rrotull tij gjithë gaz, i binte shpatullave dhe i shtrëngonte dorën me entuziazmin e djemve që festojnë një fitore të vogël.
— Ja pra, mbaroi kjo punë! — tha me të qeshur. — Tani shko afroju Elsës Basha, mos e lër rastin të të ikë. Shiko sa e bukur është… përndryshe ta marr unë përpara!
Ai qeshte me zë të lartë, por në fytyrën e Bledar Frashërit nuk kishte asnjë shenjë hareje. Për të, gjithçka tingëllonte bosh.
Në atë çast sytë e tij u kryqëzuan me ata të Qazim Rrotës. Ky i fundit e vështroi me një shprehje që dukej sikur e kuptonte të gjithë peshën e situatës.
— E di çfarë, Qazim, — foli Bledari me zë të rënduar. — Budalla kam qenë që të besova. Kam pasur në krah një grua që kushdo këtu do ta kishte zili. Kam një djalë dhe një familje që s’ka çmim. S’kam nevojë për vajza të reja që më sillen rrotull.
Qazimi ngriti vetullat me përçmim.
— Po flet si burrë i nënshtruar, jo si mashkull i vërtetë!
— Dhe sipas teje burrë është ai që braktis gruan me fëmijë? Apo ai që s’kontrollon dot veten dhe vrapon pas çdo fundi fustani? Apo ai që tradhton me rastin e parë, si një qen rruge?
Fjalët e Bledarit goditën fort. Gentiani u ndie i fyer; këshilla e tij ishte hedhur poshtë dhe, për më tepër, i ishte prekur një plagë e vjetër. Debati u ndez keq dhe miqësia e tyre u ça thellë. Bledari vendosi me vete se, nëse atmosfera do të mbetej e njëjtë, nuk do ta vazhdonte më atë shoqëri. Me një mik të tillë, armiqtë duken të panevojshëm.
Po atë pasdite, ai u paraqit te Hana Begaj me një tufë të madhe lulesh në duar. U ul në gjunjë pa krenari dhe kërkoi falje me sinqeritet. Pranoi se ishte lëkundur nga fjalët e tjetrit, por përgjegjësia ishte vetëm e tij. Iu lut ta falte.
Hana e dëgjoi në heshtje dhe më në fund e pranoi pendesën e tij. Ata u kthyen në apartamentin e tyre dhe nisën sërish jetën bashkë, më të vetëdijshëm për atë që rrezikuan të humbnin.
Bledari e kuptoi se ndjenjat për të shoqen ishin thelluar edhe më shumë. Ai nuk e shihte më si diçka të zakonshme, të garantuar. Për të, Hana ishte gruaja më e bukur, pavarësisht lodhjes apo kileve të tepërta.
Filloi të angazhohej më tepër në shtëpi: kujdesej për djalin, çohej natën kur ai qante, merrej me gatimin apo larjen kur ishte e nevojshme. Ndërkohë, Hana nisi të lulëzonte; gjeti kohë për veten, madje u regjistrua edhe në palestër.
Hap pas hapi, marrëdhënia e tyre u rikthye në ekuilibër. Bledari i premtoi vetes se nuk do të lejonte më askënd t’ia turbullonte mendjen. Mësimi ishte i qartë: para se të dëgjosh të tjerët, duhet të mendosh me kokën tënde.