— Rri pak me nipin, s’të bie asgjë nga kjo, — tha Ledion Kryeziu, duke vendosur mbajtësen me foshnjën mbi tryezën e kuzhinës. — Në mbrëmje vij e marr.
— Prit, a e lajmërove Diella Gjeloshin?
— Po, sigurisht, — u përgjigj ai shkurt, pa e hedhur asnjë vështrim drejt të birit, dhe doli nga banesa.
Kur Diella mori vesh se ishte shtatzënë, çështja e kujdesit për beben u kthye menjëherë në temë diskutimi në familje.
— Unë nuk kam ndërmend të rri në shtëpi me leje lindjeje, — këmbënguli ajo. — Jetojmë në kohë moderne. Është krejt normale që edhe babai të merret me rritjen e fëmijës.
— Do që unë të mbyllem në shtëpi? — Ledioni gati sa nuk u rrëzua nga karrigia. — Nuk jam dado!
— Fëmija ynë nuk do të rritet nga dado, — ia preu Diella. — Do të kujdesesh ti. Unë do të jem me të në fundjavë.
— Madje ma paskësh caktuar edhe pushimin? — ironizoi ai. — Po çfarë do të thonë kolegët në punë?
— Vetëm kjo të shqetëson? S’të shkon ndër mend çfarë do të them unë?
— Je grua. Kujdesi për fëmijën është detyra jote.
Diella u ndez. Kryqëzoi krahët dhe e shikoi drejt në sy.
— Mos më ke shpallur skllave që para dasmës?
— Çfarë marrëzie po thua?
— Marrëzi? Shtëpinë ta mbaj unë, fëmijën ta rris unë… Ndërsa ti karrierën.
Edhe unë kam ambicie. S’mund ta lë punën tani. Më pret ngritja në detyrë, kam studiuar dhe kam derdhur mund për këtë.
— Domethënë vetëm ti je lodhur e je përpjekur? — ia ktheu ai me ton të ashpër.
Debati u përshkallëzua. Të dy ishin të përqendruar te karriera; pikërisht kjo i kishte afruar që në fillim.
— Atëherë do ta ndërpres shtatzëninë, — hodhi ajo fjalën si sfidë.
— Çfarë po thua? — u ngrit Ledioni. — Lindja është pas shtatë muajsh. Ta bëjmë të qartë: kush ka pagën më të ulët, ai do të marrë lejen e lindjes.
Ai shpresonte te një projekt i madh që do t’i sillte rritje rroge. Por Diella e parakaloi. Paga e saj doli pak më e lartë, ndonëse vetëm me disa lekë diferencë. Ajo mezi e fshihte gëzimin.
— Do të marr një muaj pa pagesë sa të jem në maternitet dhe të rikuperohem. Pastaj kthehem në punë. Ti do të rrish në shtëpi.
Ledioni nuk pati zgjidhje tjetër veçse të pranonte.
Megjithatë, realiteti i të qëndruarit vetëm me një foshnjë në gji rezultoi shumë më i vështirë nga sa e kishte imagjinuar. Net pa gjumë, të qara të papritura, ushqime të përgatitura me nxitim — gjithçka e lodhte. Por ai nuk ishte nga ata që dorëzoheshin.
I mësuar të kryente çdo detyrë me përpikëri dhe të arrinte rezultate, ai iu përkushtua edhe këtij roli me serioz. Brenda një muaji, Ledion Kryeziu po ia dilte mbanë mjaft mirë me foshnjën e porsalindur…