…dhe përveç kujdesit për të voglin, ai kishte mësuar edhe të gatuante, duke përgatitur ushqime të thjeshta por të shëndetshme.
Një paradite, telefoni i tij ra papritur.
— Zoti Ledion Kryeziu, na duheni urgjentisht në zyrë, — u dëgjua zëri i një kolegeje. Ai kishte marrë një ngritje në detyrë pak kohë më parë, por me daljen në leje prindërore ishte kthyer sërish në pozicionin e mëparshëm. Tani po e kërkonin sërish. — Nuk kemi askënd që t’ju zëvendësojë. Ndoshta është koha të mendoni për një dado?
Ishte Nora Dervishi, një grua me përvojë, nënë e tre fëmijëve, që për secilin kishte pasur ndihmëse në shtëpi.
— Nuk mundem, Nora, — u përgjigj ai me hezitim. — Diella nuk pranon njerëz të panjohur në shtëpi.
— Po gjyshet? Nuk ka asnjë që mund t’ju ndihmojë?
— Ka… por nuk e kemi diskutuar seriozisht këtë mundësi.
— Atëherë ndoshta është momenti. Projekti është jashtëzakonisht i rëndësishëm dhe pagesa shumë e lartë. Pas kësaj mund të qëndroni edhe një vit në shtëpi pa u shqetësuar për financat.
Klienti ishte nga jashtë vendit dhe kishte bërë parapagimin. Kushti i vetëm: projekti duhej të drejtohej nga Ledioni.
— Po nëse nuk ia dal dot? — pyeti ai, ende i pavendosur.
— Pjesën më të madhe mund ta punoni nga shtëpia. Në zyrë vetëm për takime. Ju japim dy ditë për të rregulluar çështjet familjare. Të mërkurën ju presim.
Ishte një rast që nuk vinte dy herë. Mbrëmjen e asaj dite vendosi ta hapte bisedën me Diellën, e cila u kthye nga puna e lodhur dhe pa humor.
— Diella, ndoshta duhet të mendojmë për një dado, — tha ai me kujdes.
— Tani? Sapo hyra në shtëpi, jam e rraskapitur, — ia ktheu ajo, duke hequr këpucët.
— Duhet ta flasim pikërisht tani. Më kanë ofruar një projekt shumë fitimprurës.
— Djali ynë po rritet, Ledion, — tha ajo shkurt. — Dhe ne kemi rënë dakord si do ta menaxhonim këtë periudhë.
Të nesërmen, pa e zgjatur, Ledioni shkoi te Melihate Çela, e cila banonte vetëm dy blloqe më tej.
— Sa mirë që erdhe! — e priti ajo me përzemërsi. — Kam kohë që dua t’ju vizitoj, por…
Të dy e dinin se marrëdhënia mes saj dhe Diellës ishte e ndërlikuar dhe vizitat nuk ishin të mirëpritura.
— Ja ku e keni nipin, — tha Ledioni, duke i dorëzuar karrocën portative dhe një çantë me rrobat e nevojshme. — Do të kthehem pas disa orësh për ta marrë.
— Po ti ku do shkosh? — pyeti gjyshja, e habitur.
— Kam disa punë nga zyra.
— Diella e di?
Ai buzëqeshi lehtë.
— Më mirë të mos e dijë për momentin.
Dhe u largua me nxitim, duke e lënë Melihaten të shijonte praninë e nipit.
Takimet në zyrë zgjatën më shumë nga sa kishte parashikuar. Diskutimet mbi detajet teknike u thelluan dhe koha kaloi pa u ndier. Kur më në fund u nis për të marrë djalin, ishte bërë vonë.
— Më në fund erdhe! — e priti Melihate sapo hapi derën. — Fillova të shqetësohem se mos vonesa jote do të sillte ndonjë keqkuptim me Diellën.