— A të mori në telefon? — pyeti ai me një ton më të zbutur.
— Jo, nuk më ka telefonuar. Thjesht u tremba kot. Nuk dua që marrëdhënia me vajzën të përkeqësohet më shumë. Sille djalin vetëm kur ajo të jetë dakord, — tha Melihate me druajtje.
Ledion Kryeziu pohoi me kokë dhe u kthye në shtëpi. Atje e priste Diella Gjeloshi, me fytyrë të tendosur.
— Ku keni humbur kështu? — e pyeti ajo sapo ai hyri.
— Dolëm pak për ajër, — u përgjigj ai pa shumë interes. — Fëmijës i duhet të rrijë jashtë.
— Nuk mund të më lajmëroje? E pashë makinën tënde në qytet.
— S’kishte pse të të shqetësoja për gjëra të vogla. Ti je ajo që mban shtëpinë me të ardhura, nuk doja të të bezdisja.
— Mos më thuaj që je kthyer në punë?
— Po, edhe e marr djalin me vete në zyrë, — ia ktheu ai me ironi të lehtë, duke i dhënë fund bisedës.
Në të vërtetë, Ledioni punonte nga shtëpia, duke u përpjekur të balanconte projektin me kujdesin për të birin. Nuk ishte aspak e lehtë, por për një farë kohe ia doli. Kur lodhja bëhej e papërballueshme, e çonte vogëlushin te Melihate Çela.
— Diella është në dijeni? — e pyeste ajo çdo herë.
— Po, — përgjigjej ai shkurt, duke i dorëzuar mbajtësen me djalin dhe duke nxituar të kthehej te kompjuteri.
Kur projekti përfundoi, ai mori një pagesë të konsiderueshme. Kjo e lehtësoi disi dhe i lindi sërish mendimi për t’u rikthyer me kohë të plotë në punë.
— Diella, duhet të flasim, — tha një mbrëmje.
— Për çfarë? I kemi sqaruar të gjitha. Jam e lodhur, — u përgjigj ajo me nervozizëm. Prej kohësh mezi shkëmbenin disa fjalë; secili jetonte në botën e vet.
— Dua që të jemi një familje normale.
— Çfarë nënkupton me “normale”?
— Që nëna të kujdeset për fëmijën.
— Këtë e kemi diskutuar. Vetë e vendose ashtu. Nuk kam faj që fitoj më shumë.
— Kam ndryshuar mendje. Dua që gruaja ime të qëndrojë në shtëpi.
— Lëre këtë temë, të lutem. Jam e rraskapitur.
— Më kanë rritur pagën, — nisi ai, por u ndal në kohë, para se të zbulonte gjithçka.
— Sa? Tani po ua rrisin të gjithëve rrogat. Mos e tepro, — ia preu ajo.
Atëherë Ledioni vendosi të veprojë pa e zgjatur më. Çdo mëngjes e çonte djalin te Melihate dhe pas orarit e merrte sërish. U rikthye në punë me kohë të plotë.
Por frika e Melihates nga reagimi i së bijës bëri që ajo të mos pranonte më ta mbante nipin. I gjendur përpara kësaj situate, Ledioni gjeti një dado dhe nisi ta linte fëmijën tek ajo gjatë ditës.
Një pasdite, Diella e ndaloi në qytet.
— Çfarë po bën këtu? Dhe ku është djali? — e pyeti me dyshim.
— Jam në punë. Po të më dëgjoje ndonjëherë, do ta dije. Por ti nuk pranon të flasim.
— Atëherë flasim tani, — këmbënguli ajo.
— Tani nuk kam kohë, — tha ai shkurt, duke e lënë pas dhe duke vazhduar rrugën e tij.