Diella mbeti në mes të rrugës, e përpirë nga zemërimi dhe pasiguria. Mbrëmjen e kaloi në shtëpi, duke pritur sa të ktheheshin Ledioni me djalin. Shtëpia i dukej e zbrazët dhe ora lëvizte ngadalë. Ajo sillej vërdallë, ulej, çohej sërish, shikonte nga dritarja dhe kontrollonte telefonin pa pushim.
Gjatë ditës kishte folur me shoqet, dhe secila prej tyre i kishte hedhur më shumë benzinë zjarrit.
— Me siguri ka gjetur tjetërkënd që t’i bëjë punët e shtëpisë, — i tha njëra.
— Po përgatit terrenin për t’u larguar nga ti, — shtoi një tjetër.
— Një të njohurës sime i ndodhi e njëjta gjë. Burri mori leje lindjeje, pastaj iku bashkë me fëmijën, — e trembi e treta.
Fjalët e tyre i jehonin në mendje. Diella doli më herët nga puna, rendi në shtëpi, përgatiti darkën me nxitim dhe priti. Ora kalonte, por Ledioni nuk po dukej. Telefoni i tij rezultonte i fikur. E mbërthyer nga ankthi, ajo shkoi te e ëma, Nora Dervishi.
— Është këtu? — hyri pa përshëndetje.
— Jo, moj bijë. Dhe ta them hapur, nuk do të rri fshehurazi me nipin pas shpine, — u përgjigj Nora me zë të pasigurt.
— Çfarë nëne je ti? — shpërtheu Diella. — As gjyshe s’mund të quhesh! Familja ime po shpërbëhet dhe ti rrini duarkryq!
— Si po shpërbëhet? — u ul Nora e tronditur. — Mendoja se ti nuk do ta pranoje…
— Burri s’është në shtëpi. Djali s’është me mua. Ka nisur punë dhe me siguri ka gjetur dikë tjetër, — zëri i saj u drodh. — S’mund të rrije me nipin?
— Kisha frikë nga reagimi yt… — pranoi nëna me zë të ulët.
Diella u kthye në apartament. As Ledioni, as fëmija. Telefoni vazhdonte i heshtur. Ajo nuk mbylli sy gjithë natën.
Në mëngjes telefonoi në punë dhe dha dorëheqjen. Pastaj u drejtua për tek vendi i punës së Ledion Kryeziut.
— Çfarë po bën këtu? — u habit ai kur e pa. Ajo dukej ndryshe; pa kostumin zyrtar dhe këpucët me taka.
— Mos fol. Tani flas unë, — ia preu ajo. — Mjaft më me lojëra. Do të jem nënë siç duhet. Djali është i të dyve dhe nuk ke të drejtë të largohesh duke ma marrë.
Ajo mori frymë thellë.
— Do të qëndroj në shtëpi. Jam larguar nga puna. Do të kujdesem unë për të.
Ledioni buzëqeshi lehtë, por nuk e kundërshtoi.
— Kthehu në shtëpi. Në drekë sill djalin. Do të gatuaj, gjithçka do të jetë gati, — shtoi ajo me vendosmëri.
Ai miratoi me kokë.
Diella u largua me nxitim. Ledioni vendosi të mos i tregonte të vërtetën: natën e kishte kaluar në punë, ndërsa vogëlushi kishte fjetur tek dadoja. Nuk e kishte njoftuar vetëm sepse ajo nuk i kushtonte vëmendje as atij, as djalit. Kishte menduar se as mungesën nuk do ta vinte re.
Tani, të paktën në pamje të parë, familja do të funksiononte “si gjithë të tjerat”. Edhe pse çdo familje i vendos vetë rregullat e veta. Disa ndjekin atë që konsiderohet normale nga të tjerët, të tjerë zgjedhin atë që u sjell paqe dhe mirëkuptim.
Diella nuk qëndroi gjatë në rolin e amvisës. Pas një kohe pranoi sërish ndihmën e dados dhe u rikthye në punë. Por këtë herë vendimet i morën bashkë.
Dhe, mbi të gjitha, të dy ndiheshin të qetë. Kjo ishte më e rëndësishmja.