Një heshtje e trashë, mbytëse, kishte pushtuar apartamentin, e përzier me aromën e temjanit dhe luleve të zbehta që po vyshkeshin ngadalë. Drita rrinte ulur në cep të divanit, e kërrusur, sikur një barrë e padukshme t’i rëndonte mbi shpatulla. Fustani i zi i ngjitej pas trupit, i ashpër dhe i pakëndshëm, duke ia kujtuar pa pushim arsyen e zisë: sot kishte përcjellë për në banesën e fundit gjyshen e saj, Melihate Kalemin — njeriun e fundit të gjakut që i kishte mbetur.
Përballë saj, në kolltuk, Arlind Basha ishte shtrirë me një rehati të qëllimshme, pothuaj provokuese. Prania e tij dukej si tallje, sepse të nesërmen duhej të dorëzonin kërkesën për divorc. Asnjë fjalë ngushëllimi nuk doli prej tij; vetëm e sodiste në heshtje, me një bezdi të fshehur keq, sikur mezi priste që kjo dramë e zymtë të merrte fund.
Sytë e Dritës ishin ngulur në një njollë të zbehur të qilimit. Ajo ndiente qartë se çdo grimë shprese për pajtim po shuhej, duke lënë pas një boshllëk të akullt.
— Ngushëllime, pra, — theu më në fund heshtjen Arlindi, me një ton therës. — Tani je bërë zonjë me pasuri. Trashëgimtare! Besoj se plaka të ka lënë male me para? Ah, po harrova… thesari yt më i madh është ai “ZiL”-i i vjetër që kundërmon. Urime për këtë pasuri madhështore.
Fjalët e tij e prenë më keq se brisk. Në mendjen e Dritës u rrotulluan sërish grindjet e pafundme, zërat e ngritur, lotët. Gjyshja e saj, Melihate Kalemi, që nga dita e parë e kishte parë me mosbesim dhëndrin. “Ky s’është burrë për ty, Dritë,” i thoshte prerë. “Është i zbrazët si kazani bosh. Do të të zhvatë dhe do të të lërë rrugëve.” Arlindi përgjigjej me përçmim, duke e quajtur plakë të marrë.
Sa herë ishte gjendur Drita mes tyre, duke u përpjekur të shuante zjarrin? Sa herë kishte qarë me shpresën se gjërat do të përmirësoheshin? Tani e kuptonte se Melihateja e kishte parë të vërtetën që në fillim.
— Sa për të ardhmen tënde “të ndritur”, — vazhdoi ai, duke u ngritur e duke rregulluar xhaketën e shtrenjtë, — as në punë s’ke pse të shkosh më. Sot në mëngjes firmosa largimin tënd. Kështu që, e dashur, shumë shpejt edhe ai “ZiL”-i do të të duket luks. Do të hash nga kazanët e plehrave dhe do të më kujtosh me mirënjohje.
Kaq mjaftoi. Jo vetëm martesa, por gjithë jeta që ajo kishte ndërtuar rreth tij mori fund në atë çast. Çdo iluzion se brenda Arlindit fshihej sadopak njerëzi u shua. Në vend të tij u formua ngadalë, por me vendosmëri, një urrejtje e kthjellët, e ftohtë.
Drita e vështroi pa shprehje, pa u përpjekur të kundërshtonte. Ç’kuptim kishte? Fjalët ishin konsumuar prej kohësh. U ngrit qetësisht, shkoi në dhomën e gjumit dhe mori çantën që e kishte bërë gati më parë. Nuk reagoi as ndaj ironisë, as ndaj të qeshurës së tij. Shtrëngoi në dorë çelësin e apartamentit të vjetër dhe doli pa kthyer kokën pas.
Jashtë e priti një erë e ftohtë mbrëmjeje. Nën dritën e zbehtë të një llambe rruge, Drita ndaloi dhe vendosi dy çantat e rënda mbi asfalt. Përpara saj ngrihej pallati gri nëntëkatësh — vendi ku kishte kaluar fëmijërinë dhe rininë, shtëpia ku dikur jetonin prindërit e saj.
Prej vitesh nuk e kishte shkelur atë prag. Pas aksidentit që u mori jetën prindërve, gjyshja kishte shitur banesën e saj dhe ishte zhvendosur aty për ta rritur mbesën. Muret e atij apartamenti mbanin brenda shumë dhimbje. Pasi u martua me Arlindin, Drita e shmangu atë vend; me gjyshen takohej kudo tjetër, por jo aty.
Tani, megjithatë, ajo derë ishte i vetmi strehim që i kishte mbetur. Mendja i shkoi me hidhërim te Melihateja — e vetmja që kishte qenë për të nënë, baba dhe mike njëkohësisht. Vitin e fundit ajo ishte rralluar në vizita, e zhytur në punën në kompaninë e të shoqit dhe në përpjekjet e kota për të shpëtuar martesën. Një ndjenjë faji e mprehtë i përshkoi kraharorin. Lotët që i kishte mbajtur me zor gjatë ceremonisë shpërthyen tani pa pengesë. Trupi i dridhej teksa qante në heshtje, duke u ndier e vogël dhe e humbur në mes të qytetit të madh e indiferent.
— Zonjë, t’ju ndihmoj? — u dëgjua pranë saj një zë i hollë, paksa i ngjirur. Drita u tremb lehtë. Përballë saj qëndronte një djalë rreth dhjetë vjeç, me një pallto shumë të madhe për trupin e tij dhe atlete të konsumuara. Fytyra i ishte njollosur nga papastërtia, por sytë i shkëlqenin të pastër, me një seriozitet të pazakontë për moshën. Ai bëri me kokë nga çantat. — Duken të rënda, apo jo?
Drita fshiu me nxitim gjurmët e lotëve. Drejtësia dhe serioziteti i atij djali të vogël e hutuan për një çast, ndërsa ajo përpiqej të gjente fjalët për t’iu përgjigjur.