…Serioziteti i atij djali të vogël e hutuan për një çast, ndërsa ajo përpiqej të gjente fjalët për t’iu përgjigjur.
— Jo… faleminderit, ia dal vetë… — nisi ajo, por zëri iu drodh dhe e tradhtoi.
Djali e vështroi drejt në sy, me një qetësi të pazakontë për moshën e tij.
— Pse po qan? — pyeti pa kureshtjen naive të një fëmije, por me një ton të matur, pothuajse të rritur. — Njerëzit e lumtur nuk rrinë në mes të rrugës me valixhe në duar dhe me sy të lagur.
Këto fjalë të thjeshta e detyruan Dritën ta shihte ndryshe. Në shikimin e tij nuk kishte as përbuzje, as mëshirë të shtirur — vetëm një lloj kuptimi të heshtur.
— Më quajnë Taulant Sota, — tha ai.
— Drita, — u prezantua ajo, duke marrë frymë më lirshëm. Një pjesë e tensionit iu shkri papritur. — Mirë, Taulant. Më ndihmo.
Ajo i bëri shenjë nga çantat. Ai ngriti supet lehtë, kapi njërën me vendosmëri dhe, si dy bashkëudhëtarë të një fati të përbashkët, u drejtuan nga hyrja e errët e pallatit, ku ndihej lagështirë dhe erë maceje.
Dera e apartamentit u hap me një kërcitje të zgjatur, duke i lënë të futeshin në një hapësirë të heshtur e të pluhurosur. Mobiljet ishin mbuluar me çarçafë të bardhë, perdet tërhequr fort, ndërsa një vijë e zbehtë drite nga rruga zbulonte grimcat që vallëzonin në ajër. Aroma e librave të vjetër dhe një trishtim i pashpjegueshëm mbushnin çdo cep — era e një shtëpie të lënë pas dore.
Taulanti vendosi çantën, hodhi një sy përreth si një inspektor i vogël dhe shpalli me seriozitet:
— Këtu ka punë për plot një javë. Po të jemi dy, ndoshta ia dalim.
Drita buzëqeshi zbehtë. Prakticiteti i tij sillte një grimcë gjallërie në atë ambient të rënduar. Ajo e vështroi: trup i dobët, shtat i vogël, por fytyrë e pjekur. E kuptoi se pasi ta ndihmonte, ai do të rikthehej sërish në rrugë, në të ftohtë e në pasiguri.
— Dëgjo, Taulant, — tha me vendosmëri. — Është vonë. Qëndro sonte këtu. Jashtë bën ftohtë.
Ai ngriti sytë i habitur. Një hije mosbesimi i kaloi nëpër fytyrë, por nuk zgjati shumë. Në fund, tundi kokën në shenjë pranimi.
Mbrëmja i gjeti në kuzhinë, përballë një darke modeste — bukë dhe djathë të blerë në dyqanin pranë. I larë dhe i ngrohur, Taulanti dukej thuajse si një fëmijë i zakonshëm shtëpie. Tregoi historinë e tij pa dramë, pa lot.
Prindërit pinin. Një zjarr përfshiu kasollen. Ata humbën jetën. Ai shpëtoi. E dërguan në jetimore, por u arratis.
— Nuk dua të kthehem atje, — tha, duke parë filxhanin bosh. — Thonë se prej andej rruga të çon drejt burgut. Si të blesh një biletë për mjerim. Më mirë rruga…
— Nuk është e vërtetë, — ia ktheu Drita me zë të butë. Dhimbja e saj dukej e vogël përballë fatit të tij. — As jetimorja, as rruga nuk vendosin kush do të bëhesh. Gjithçka varet nga ti. Njeriu e ndërton vetë fatin.
Ai e pa me mendim. Në atë çast, mes dy vetmive, u krijua një fill i hollë besimi — i brishtë, por i fortë.
Më vonë, Drita i shtroi shtratin në divanin e vjetër, nxori nga dollapi çarçafë të pastër që mbanin erë naftaline. Taulanti u mbështoll me batanije, u mbledh kruspull dhe e zuri gjumi pothuajse menjëherë — ndoshta për herë të parë pas shumë kohësh në një shtrat të ngrohtë. Drita e vështroi fytyrën e tij të qetë dhe ndjeu një mendim të ri: ndoshta jeta e saj nuk kishte përfunduar ende.
Në mëngjes, një dritë gri depërtoi përmes perdeve. Taulanti flinte ende, i mbledhur në divan. Drita hyri në kuzhinë në heshtje, shkroi në një copë letër: “Kthehem shpejt. Në frigorifer ka qumësht dhe bukë. Mos u largo.” E la mbi tavolinë dhe doli.
Sot ishte dita e divorcit.
Gjykata doli edhe më poshtëruese nga sa e kishte imagjinuar. Arlind Basha e mbuloi me akuza, e quajti dembele dhe mosmirënjohëse, sikur ajo të kishte qenë vetëm një barrë në jetën e tij. Drita nuk reagoi. Ndihej bosh, e njollosur nga fjalët e tij. Kur seanca përfundoi dhe ajo doli me dokumentin e ndarjes në dorë, nuk ndjeu çlirim. Vetëm zbrazëti dhe një shije të hidhur.
Eci pa drejtim nëpër qytet, pa e vënë re rrugën, derisa papritur iu kujtua tallja e Arlindit për frigoriferin.
Ai “ZiL”-i i madh, me gunga dhe gërvishtje, qëndronte në cep të kuzhinës si një relike e kohëve të shkuara — i rëndë, i shëmtuar dhe i huaj në atë hapësirë. Drita e pa me një lloj kureshtjeje të re.
Taulanti iu afrua gjithashtu, e preku me dorë, i ra lehtë me gishta mbi sipërfaqen e emaluar, duke e shqyrtuar nga të gjitha anët.
— Uau, sa i vjetër qenka ky! — tha me një fishkëllimë të lehtë, ndërsa i sillej rrotull atij përbindëshi metalik. — Në kasollen tonë edhe gjërat e prishura dukeshin më moderne. A punon ende?