Një krismë e fortë, therëse për veshët, çau qetësinë e mëngjesit. Zhurma ishte aq e fuqishme, sa dukej sikur në katin përdhesë ishte përmbysur një dollap i mbushur me enë porcelani. Pas saj erdhi kërcitja e mprehtë e xhamit që thyhej e shpërndahej në copa.
Donika Elezi u ngrit vrullshëm në shtrat. Batanija rrëshqiti dhe ra përdhe. Në krah të saj, Ilir Begaj u hodh i trembur, duke fërkuar fytyrën me duar sikur të donte të zgjohej plotësisht.
— Çfarë qe ajo? — murmuriti ai me zë të ngjirur, duke i ngushtuar sytë nga drita e fortë që depërtonte përmes perdeve të trasha.
Nga poshtë, nga ana e verandës së re me xhama, u dëgjua një goditje e rëndë, dru mbi dru. Donika nuk humbi kohë duke kërkuar shapkat. Zbriti me nxitim, zbathur dhe ende me pizhame. Dyshemeja e korridorit i përshkoi shputat me një të ftohtë të pakëndshëm. Ajri mbante aromën e rëndë të torfës së lagur, barit të shtypur dhe lagështisë së mëngjesit.
Pamja që iu shfaq para syve e gozhdoi në shkallën e fundit.
Në mes të verandës qëndronte Arjana Marku. Nëna e Ilirit merrte frymë me vështirësi, ndërsa në duar mbante një motikë të madhe metalike me bisht të gjatë, të cilën me siguri e kishte marrë nga kasollja e hapur e veglave. Rreth saj ishin shpërndarë grumbuj dheu, kërcenj të thyer më dysh të fierëve të rrallë dhe copa të mprehta nga vazot italiane prej balte.
Donika i kishte mbledhur ato bimë për vite me radhë. Nën këmbët e vjehrrës qëndronte i copëtuar më dysh komodina antike — krenaria e saj, të cilën e kishte restauruar vetë për një muaj të tërë. Jastëkët e divanit në ngjyrë fildishi ishin hedhur mbi dyshemenë e ndotur, të shtypur nga çizmet prej gome.
— Mami?! — zëri i Ilirit, që sapo kishte zbritur pas saj, u drodh. Ai shtrëngoi fort parmakun prej druri. — Çfarë po bën kështu?!
Arjana u kthye ngadalë. Dikur zëvendësdrejtoreshë shkolle, ajo kishte qenë gjithmonë e kuruar: kostume të rrepta, flokë të rregulluar me përpikmëri. Tani një tufë flokësh të thinjura i ishte ngjitur në ballin e djersitur dhe fytyra i ishte mbushur me njolla të kuqe.
U mbështet me tepri mbi bishtin e motikës dhe buzëqeshi shtrembër.
— Oh, qenkeni zgjuar, zogjtë e mi! Vendosa t’ju rregulloj pak rehatinë. Meqë nënën tuaj nuk e ftuat në përvjetor, erdha vetë. Budallaqe! Ja ku e ke dhuratën! — shpërtheu ajo në të qeshura, ndërsa vazhdonte të shkatërronte verandën.
Me një lëvizje të beftë, ngriti motikën dhe e përplasi me forcë mbi tavolinën e vogël me sipërfaqe xhami. Një krisje shurdhuese mbushi hapësirën. Copëza të imëta u shpërndanë në të gjitha anët, duke u përhapur mbi laminatin e saposhtruar.
Donika nuk nxori asnjë britmë. As lot, as histeri. Kraharori i dukej i shtrënguar, por mendja i funksiononte çuditërisht kthjellët. Tre vite martesë i kaluan para syve si një film i përshpejtuar. Tre vite gjatë të cilave kishte përtypur fyerje, kishte duruar komente therëse dhe ndërhyrje të pamëshirshme në jetën e saj.
Shtëpinë në periferi e kishte blerë me kursimet e veta. Kalonte ditë e net të tëra në punishte, duke restauruar mobilje të vjetra me porosi, duke mbledhur çdo lek për të krijuar hapësirën e saj të sigurt. Iliri kishte dhënë ndihmën e tij në rikonstruksion: kishte shtruar pllakat, kishte lëmuar muret, kishte thithur pluhurin e ndërtimit. Të dy kishin derdhur energji dhe mund. Megjithatë, që në ditën e parë, Arjana e kishte shtrembëruar buzën, duke e quajtur shtëpinë e tyre “kasolle”.
Pas vdekjes së bashkëshortit, Arjana Marku e kishte përqendruar gjithë natyrën e saj sunduese tek familja e djalit. Mund të shfaqej pa paralajmërim në apartamentin e tyre në qytet që në agim, ta hapte derën me çelësin e vet dhe të fillonte të zhvendoste enët në kuzhinë, duke pëshpëritur se nusja nuk merrte vesh fare nga shtëpia.
Dje Donika festoi ditëlindjen.