Dje Donika mbushi tridhjetë e pesë vjeç. Kishte ëndërruar një festë të thjeshtë, pa zhurmë: perime të pjekura në skarë, muzikë të lehtë në sfond dhe vetëm dy shoqe të afërta. Asnjë predikim, asnjë buzë të shtrembëruara nga vjehrra, asnjë vërejtje therëse që ta helmonte mbrëmjen. Iliri kishte rënë dakord me dëshirë dhe madje e kishte marrë vetë në telefon Arjanën, duke i shpjeguar me ton të butë se do të ishin vetëm bashkëmoshatarë dhe se kështu do të ishte më e përshtatshme të mos vinte.
Me sa duket, krenaria e lënduar e Arjanës kishte shpërthyer në atë skenë shkatërrimi që po shihnin tani.
— Mami, lëre kazmën, — tha Iliri duke iu afruar ngadalë, me duart përpara sikur përpiqej të qetësonte një qen të egërsuar. — Qetësohu pak. Pse po na i shkatërron gjërat?
— Gjërat tuaja?! — bërtiti ajo me zë të mprehtë, ndërsa me këmbë shpërndau mbetjet e fierit, duke përhapur baltën mbi dërrasa. — Po të mos isha unë, ti sot s’do ishe askushi! Dhe kjo… — drejtoi gishtin e ndotur nga Donika, — paska marrë guximin të sillet si zonjë shtëpie! U fsheh, apo jo? Nuk di të respektojë më të mëdhenjtë, prandaj po ia mësoj unë vendin!
Donika kaloi me kujdes mbi copat e vazos së thyer, duke u përpjekur të mos priste këmbët zbathur.
— Mbaruam, Arjana Marku? — pyeti ajo me një qetësi aq të ftohtë, sa Iliri u drodh.
Vjehrra hapi e mbylli sytë e hutuar. Ajo kishte pritur britma, lot, përplasje. Donte dramë, donte të ndiente pushtetin e saj. Por nusja qëndronte drejt, me krahët e kryqëzuar, dhe e shihte sikur të ishte thjesht një hije pa peshë.
— Çfarë? — përqeshi Arjana. — Të mbeti në fyt, apo jo? Herën tjetër mëson të mos na kthesh shpinën!
— Po ju pyes nëse e përfunduat shkatërrimin e pronës sime, — tha Donika, duke u afruar te komodina pranë derës. Hapi sirtarin e sipërm dhe nxori telefonin.
— Donikë, prit pak, — Iliri e kapi lehtë nga bërryli. Sytë e tij luteshin në heshtje për mëshirë ndaj së ëmës. — Mos e bëj këtë. E rregullojmë vetë… Thjesht i ka hipur gjaku në kokë. Do pijë një gotë ujë, do qetësohet, pastaj pastrojmë gjithçka.
Ajo ia largoi dorën me vendosmëri, pa asnjë lëkundje.
— Kufiri i durimit u kalua, Ilir. — Rrëshqiti gishtin mbi ekran. — Alo? Policia? Përshëndetje. Ju lutem dërgoni një patrullë në adresën… Po, fshati Kedrovë, rruga “Lesna”. Ka hyrje të paautorizuar në pronë private dhe dëmtim të qëllimshëm të pasurisë. Personi ndodhet ende këtu, përballë meje. Po, pres.
E mbylli telefonin dhe e vendosi qetësisht mbi komodinë.
Në verandë ra një heshtje e rëndë. Nga larg dëgjohej vetëm zhurma monotone e kositëses së barit të fqinjit.
— Ti… ti thirre policinë për mua?! — Arjana u tërhoq mbrapa; kazma i ra përdhe me një përplasje të fortë. Fytyra iu zbardh, e kapluar nga hutimi dhe një frikë që po rritej. — Për nënën e burrit tënd?! A je në mendje? Ilir, po dëgjon çfarë po bën kjo e marrë?!
Iliri fërkoi ballin, pa guxuar ta ngrinte shikimin. Vështrimi i tij lëvizte nga grumbujt e dheut të lagësht te tavolina e thyer, e pastaj ndalej te gruaja e tij.
— E shkatërrove shtëpinë tonë, mami, — tha ai me zë të rëndë. — Çfarë prisje? Që të të falënderonim?
— Unë për ju e bëra! — zëri i Arjanës u drodh; tentoi të nxirrte lot, por sytë mbetën të thatë. — Jemi familje! Gjaku nuk bëhet ujë! Policia nuk fut hundët në punët e shtëpisë!
— Futet, — ia ktheu Donika shkurt. — Kur “punët e shtëpisë” kthehen në shkelje kufijsh. Uluni në divan, Arjana Marku. Atje ku nuk keni shkelur me çizme. Dhe prisni.
Dyzet minutat që pasuan u kthyen në një provë të vërtetë për të tre.