Ato dyzet minuta u shndërruan në një sprovë të heshtur për të gjithë. Donika u tërhoq në kuzhinë dhe, me lëvizje të qeta e të matura, vuri ujin për çaj. Bënte çmos të mos e ndalte shikimin mbi rrëmujën jashtë. Gjethet e çajit jeshil hapeshin ngadalë në ujë të valë, sikur gjithçka përreth të ishte në rregull. Iliri endej nëpër dhomën e ndenjjes, duke numëruar hapat, herë pas here ndalonte para dritares dhe vështronte rrugën. Arjana Marku ishte ulur në cep të divanit, duke shtrënguar jakën e bluzës me gishta që i dridheshin. Nganjëherë shante nën zë, pastaj niste të qahej se nuk ndihej mirë dhe i kërkonte të birit të anulonte telefonatën. Iliri nuk nxirrte asnjë fjalë.
Kur jashtë u dëgjua fërkimi i gomave dhe përplasja e dyerve të makinës së patrullës, Arjana u mpak menjëherë. Supet iu mblodhën dhe fytyra iu zbeh.
Në prag u shfaqën dy efektivë: një toger i ri me bllok shënimesh në dorë dhe një oficer më i moshuar, me sy të lodhur e shprehje të ashpër. Uniformat mbanin erën e ajrit të ftohtë dhe të benzinës.
— Mirëmëngjes. Kush ka bërë njoftimin? — pyeti më i madhi, duke hedhur një sy kritik mbi verandën e shkatërruar. — Paska qenë “festë” e madhe këtu.
— Unë kam telefonuar, — doli përpara Donika. — Kjo zonjë theu drynin e portës, hyri në kasollen tonë, mori vegla pune dhe dëmtoi bimët, mobiliet dhe enët.
— Zoti kapiten! — Arjana u ngrit vrullshëm, sa desh u rrëzua. — Kjo është shpifje! Domethënë… një keqkuptim! Unë jam vjehrra e saj! Patëm një debat të vogël, nusja më provokoi. Jam nënë!
Togeri shkruante me shpejtësi. Oficeri nxori formularin e procesverbalit.
— Nënë apo jo, dëmi është i qartë. Në emër të kujt figuron prona?
— Në timin, — Donika nxori nga sirtari një dosje të përgatitur. — E kam blerë para martesës. Këtu është edhe vërtetimi i fundit i pronësisë.
Kapiteni i hodhi një sy dokumenteve dhe pohoi me kokë.
— E qartë. Zonja, — iu drejtua Arjanës me ton të prerë, — a e pranoni se i keni shkaktuar vetë këto dëmtime?
— Unë kam të drejtë të shkoj te djali im! — shpërtheu ajo. — Ilir, mos rri si gur! Thuaju që s’kemi ankesa! Thuaju që do ta zgjidhim vetë!
Iliri mori frymë thellë. U afrua pranë Donikës dhe qëndroi në krah të saj, por shmangu vështrimin e nënës.
— Është nëna ime, por askush s’i ka dhënë leje të shkatërrojë gjërat. Po, kemi ankesë.
— Tradhtar… — pëshpëriti Arjana me buzë që i dridheshin, dhe supet iu varën.
— Ka dëshmitarë të ngjarjes? — pyeti togeri në mënyrë profesionale.
Një buzëqeshje e lehtë i kaloi në fytyrë Donikës.
— Më mirë se aq. Prej një muaji kam vendosur kamera sigurie.
Ajo hapi aplikacionin në telefon dhe u tregoi regjistrimin. Në ekran dukej qartë si Arjana thyente shulin e portës, drejtohej me qëllim drejt kasolles, merrte një kazmë dhe godiste me inat dritaret e mobiliet, ndërsa lëshonte fyerje. Çdo fjalë dëgjohej pa asnjë turbullim.
Policët shkëmbyen një vështrim.
— Prova shumë e fortë, — përfundoi kapiteni. — Zonja, përgatituni. Do të vini me ne në komisariat. Procedim për dëmtim të qëllimshëm të pronës së tjetrit.
— Në komisariat? Unë? — Arjana u kap pas ijeve. — Ju s’keni të drejtë! Nuk ndihem mirë!
— Nëse gjendja juaj përkeqësohet, thërrasim ambulancën atje, — u përgjigj qetësisht oficeri. — Ju lutem, ejani.
Kur makina e policisë u zhduk në kthesë, Iliri u ul në shkallën e pistë të hyrjes dhe mbuloi fytyrën me duar. Donika u ul pranë tij, pa thënë gjë.
Muaji që pasoi u kthye në një provë të vërtetë qëndrueshmërie. Të afërmit e burrit filluan…