Të afërmit e burrit filluan ta bombardonin me telefonata. Zana Kola, motra e vogël e Arjana Markut, merrte çdo ditë në telefon, duke e akuzuar Donikën për ftohtësi dhe mungesë zemre. Ajo ulërinte nga ana tjetër e receptorit se pleqtë duhen falur, se një familje nuk shkatërrohet për disa dërrasa e disa vazo lulesh. Fjalët e saj ishin të ashpra, therëse.
Iliri dukej i rraskapitur. Netëve flinte pak; shpesh dilte në ballkon dhe rrinte gjatë duke soditur errësirën, sikur kërkonte një përgjigje atje. Donika nuk e shtyu, nuk i kërkoi zgjedhje të menjëhershme. E dinte se në heshtjen e atyre netëve po vendosej diçka shumë më e madhe se një konflikt – po përcaktohej e ardhmja e martesës së tyre.
Megjithatë, Iliri nuk u thye. Një mbrëmje bllokoi numrat e të afërmve më këmbëngulës dhe, pa shumë fjalë, thirri një ekip punëtorësh për të pastruar verandën nga rrënojat. Ishte hapi i parë i qartë në anën e saj.
Seanca gjyqësore u zhvillua në një zyrë të vogël të gjyqtares së shkallës së parë. Dhoma mbante erë dyshemeje të lyer me llak të vjetër dhe pluhur dokumentesh. Arjana Marku rrinte në karrigen e të pandehurës, e mbledhur kruspull. Nga autoriteti i dikurshëm i mësueses nuk kishte mbetur asgjë. Një bluzë e errët, sy të zbehtë dhe duar që i dridheshin lehtë.
Gjyqtarja, një grua me fytyrë të pathyeshme, lexoi me zë të njëtrajtshëm materialet e dosjes. U shfaq regjistrimi video. U shqyrtuan faturat e bimëve koleksionuese të dëmtuara, preventivi i kompanisë së ndërtimit për parketin e ri dhe vlerësimi i mobilieve antike të shkatërruara. Shuma e dëmit rezultoi e konsiderueshme.
— E pranoni fajin? — pyeti gjyqtarja, duke e parë mbi buzën e syzeve.
— Po… e pranoj, — mezi shqiptoi Arjana. — U nxeha më shumë seç duhej.
Duke marrë parasysh moshën e pensionit dhe mungesën e dënimeve të mëparshme, gjykata vendosi një gjobë të rëndë dhe detyrimin për ta dëmshpërblyer plotësisht Donikën për humbjet materiale.
Në korridorin e ngushtë, Arjana iu afrua të birit. Dukej e hutuar, e pasigurt.
— Bir… — zëri i saj dridhej. — Do të më duhet të marr borxhe. Pensioni nuk më del për kaq. Do të më ndihmosh, apo do të më lësh në rrugë?
Iliri e vështroi gjatë. Në sytë e tij nuk kishte më as faj, as hezitim fëmijëror.
— Mami, kur po shkatërroje shtëpinë e gruas sime, nuk të shkoi mendja te pensioni. Deshe të godisje. Dhe ia dole. Tani do të përballesh vetë me pasojat.
— Pra, më zgjodhe atë? Për ca dërrasa e ca sende? — shikimi i saj u bë sërish i mprehtë.
— Zgjodha familjen ku respektohem. Një shtëpi ku askush nuk hyn për të shkatërruar. Lamtumirë, mami.
Ai kapi dorën e Donikës dhe dolën jashtë. Era e vjeshtës përplaste gjethet e thata mbi asfalt. Në ajër ndihej freskia dhe aroma e një pijeje të nxehtë nga kioska pranë. Donika mori frymë thellë. Për herë të parë pas shumë javësh, ndjeu se makthi kishte marrë fund dhe se mund të jetonte e qetë.
Pagesat nisën të derdheshin rregullisht në llogarinë e saj; përmbaruesit i mbanin shumën nga pensioni i Arjanës. Verandën e rindërtuan: porositën një tavolinë të fortë, vendosën perde të trasha, sollën bimë të reja dhe Donika iu rikthye restaurimit të një komoje tjetër të vjetër.
Arjana nuk u shfaq më. Fqinjët pëshpëritnin se ajo ankohej kudo për djalin “mosmirënjohës” dhe nusen “dinake” që e kishin lënë pa para. Por Donika nuk prekej më nga këto fjalë. Shtëpia e saj ishte kthyer në një fortesë të vërtetë.
Nganjëherë, teksa ujiste fierët, i kujtohej tingulli i xhamave që thyheshin atë mëngjes. Dhe çdo herë mendonte se, në mënyrën e vet, ai kishte qenë dhurata më e dobishme që mund t’i bënte Arjana: një mësim i hidhur që i çliroi përgjithmonë nga ndërhyrjet dhe kontrolli i huaj mbi jetën e tyre.