— Zhduku nga shtëpia ime! Dhe mos ta shoh më hijen këtu, e dëgjove?! — zëri i Mimoza Qosjes përplasej nëpër muret e apartamentit dhe, pa dyshim, depërtonte edhe te fqinjët matanë murit. — Parazite! Erdhe këtu të rehatesh në kurrizin tonë!
Arlinda Sala qëndronte në korridor me çantën në dorë. Vështrimi i saj ishte i qetë, pothuaj i ftohtë — ashtu siç shikon diçka të pakëndshme që e ke pritur prej kohësh. Pesë vjet nën atë çati i kishin mësuar shumë gjëra. Mbi të gjitha, se me Mimoza Qosjen debati ishte i kotë. Ishte njësoj si të flisje me një mur betoni: zëri kthehej mbrapsht, por përgjigje nuk merrje.
— Po, po të dëgjoj, — tha ajo me zë të ulët.
— Më dëgjon, thotë! — Mimoza përplasi duart. — Pesë vjet ke ngrënë e ke pirë këtu! Pesë vjet djali im të mbajti mbi shpinë! E ti çfarë? Çfarë vlen në fund të fundit?
Pyetja nuk kërkonte përgjigje. Mimoza nuk priste kurrë kundërpërgjigje. Ajo ishte nga ato gra që mbajnë fjalime, jo biseda, dhe besojnë se sa më fort të flasin, aq më shumë të drejtë kanë.
Arlinda veshi pallton. I mbylli kopsat me radhë, një nga një, nga poshtë lart, me një qetësi të studiuar. Mori çantën në sup.
— Ik dhe mos u kthe më! — bërtiti Mimoza pas saj.
Dera u përplas.
Në shkallë ndihej era e ushqimit të maceve dhe e gjellës së dikujt. Arlinda u mbështet për një çast pas murit të ftohtë. Ka mbaruar, mendoi. Pesë vite — dhe kaq.
Nuk qau. Lotët i ishin tharë kohë më parë, ndoshta një vit më parë, kur Erion Basha kishte zgjedhur sërish të ëmën para saj, kishte ngritur supet dhe kishte përsëritur shprehjen e tij të zakonshme: “E di si është ajo.” Po, Arlinda e dinte shumë mirë si ishte. Kishte kuptuar mjaftueshëm. Prandaj po largohej.
Në rrugë nxori telefonin dhe shkroi vetëm tri fjalë drejtuar Bashkim Kolës, mbikëqyrësit të saj nga zyra qendrore e grupit industrial: “Jam gati. Nesër.”
Përgjigjja erdhi pothuaj menjëherë: “Të presim në dhjetë.”
Fabrika “MetalAlba” ngrihej në periferi veriore të qytetit — një kompleks i madh, gri, me oxhaqe që nxirrnin tym gjatë gjithë vitit. Arlinda e njihte çdo cep të atij vendi. Shumë më mirë sesa do të kishte dashur. Aty punonte ish-bashkëshorti i saj, Erioni, drejtues sektori me pagë të mirë dhe me zero dëshirë për të ndryshuar diçka në jetën e vet. Po aty ishte punësuar edhe ajo tre vite më parë: fillimisht si ekonomiste, më pas si përgjegjëse e sektorit të planifikimit financiar.
Për Mimozën, kjo s’kishte qenë kurrë një punë “e vërtetë”. “Rregullon letra gjithë ditën,” i thoshte ajo fqinjës Teuta Elezi, dhe kjo e fundit tundte kokën me mirëkuptim.
Por ato “letra” përmbanin shifra, analiza, raporte të hollësishme. Për tre vjet me radhë, Arlinda kishte ndërtuar një sistem të tërë analizash, kishte përgatitur relacion pas relacioni dhe i kishte dërguar në qendër, te kompania mëmë që zotëronte fabrikën. Atje dikush i kishte lexuar me vëmendje. Dikush i kishte vlerësuar. Dhe tani po e thërrisnin.
Natën e kaloi në një studio të vogël me qira në Rrugën e Jugut, të cilën e kishte marrë fshehurazi një muaj më parë, si masë paraprake. “Për çdo rast”, i kishte thënë vetes. Rasti kishte ardhur më shpejt nga sa priste.
Apartamenti ishte i vogël: një krevat, një tavolinë e ngushtë, një dritare që shihte nga oborri. Në raft qëndronin disa libra për menaxhimin financiar dhe një kopje e vjetruar e “Ana Kareninës”, të cilën e kishte nisur disa herë pa arritur ta përfundonte. Zjeu pak çaj, u ul në cep të krevatit dhe vështroi tavanin.
A kishte frikë? Jo. Ishte më tepër një ndjesi e çuditshme, si kur del nga një tunel i errët dhe drita të verbon për disa sekonda, pa e ditur ende çfarë të pret përpara.
Në mëngjes veshi kostumin gri — të vetmin që kishte marrë me vete. Rregulloi flokët, kaloi lehtë buzëkuqin. Pasqyra e vogël e banjës, pak e mjegullt, i ktheu një reflektim të vendosur. Ajo i bëri vetes një pohim të heshtur me kokë. Ishte koha.
Në zyrat qendrore të “AlbIndustries” e priti Bashkim Kola — trupvogël, i dobët, me një mënyrë të prerë të të folurit. E shoqëroi në një sallë mbledhjesh ku dy burra me kostume të errëta tashmë prisnin.
— Zonja Sala, — nisi Bashkimi, — bordi ka vendosur të ndryshojë drejtimin e “MetalAlba”. Drejtori aktual, Agim Sinani, po largohet për arsye shëndetësore. Emri juaj është diskutuar prej gjashtë muajsh.
Arlinda dëgjonte pa ndërhyrë.
— Dëshirojmë t’ju ofrojmë postin e drejtoreshës së fabrikës.
Njëri nga burrat, shtatgjatë dhe me vështrim të rëndë, u përkul përpara.
— E kuptoni se çfarë përgjegjësie është kjo? Situata atje nuk është e lehtë. Ka borxhe të prapambetura, lidhje të vjetra që duhen zgjidhur, rrëmujë në strukturë.
— E kuptoj shumë mirë, — u përgjigj ajo. — Pikërisht për këtë arsye kam tre vite që mbledh çdo shifër dhe analizoj çdo detaj të asaj fabrike.
Burri e ngushtoi paksa shikimin. Në mirësjelljen e tij kishte diçka të tepruar, një kujdes i ndërtuar me kujdes që fshihte një interes tjetër. Arlinda e fiksoi fytyrën e tij në kujtesë.
Dokumentet u firmosën para mesditës. Marrëveshja ishte e qartë, me kushte të përcaktuara dhe me një afat zyrtar për marrjen e detyrës që do të shpallej publikisht shumë shpejt, duke shënuar fillimin e një kapitulli krejt të ri për të.