Zyrtarisht, marrja e detyrës ishte caktuar pas një jave.
Erion Basha e mori vesh po atë ditë. Dikush nga administrata e kishte njoftuar — ndërmarrja ishte e vogël, dhe lajmet përhapeshin më shpejt se zërat në korridor. Ai i shkroi Arlindës në mesazh: “Është e vërtetë?”
Ajo iu përgjigj shkurt: “Po.”
Pasoi një heshtje e gjatë në ekran. Më pas erdhi mesazhi tjetër: “Mami do të tronditet.”
Arlinda buzëqeshi me ironi dhe e la telefonin mbi tavolinë. Mimoza Qosja ishte tashmë e tronditur — thjesht ende nuk e dinte arsyen.
Ajo doli nga godina dhe mori rrugën në këmbë drejt shëtitores buzë lumit. Pikërisht aty ku, vite më parë, kishte ecur krah për krah me Erionin, në fillimet e martesës, kur gjithçka dukej e hapur dhe e arritshme, dhe kur vjehrra ende nuk e kishte zbuluar fytyrën e saj të vërtetë. Uji rridhte i qetë, me një ngjyrë të zbehtë gri. Diku, përtej urës, dëgjohej zhurma monotone e tramvajit.
Mendimet e saj nuk silleshin as rreth Erionit, as rreth Mimozës. Ajo po mendonte për burrin shtatlartë që kishte qenë në sallën e negociatave — Kastriot Marashi, siç ishte prezantuar. Diçka në mënyrën si e vështronte nuk i pëlqeu. Interesi i tij për çështjet e stafit kishte qenë i tepruar. Pyetjet e tij për emrat që do të mbante dhe ata që do të largonte ishin tepër të sakta për të qenë rastësore.
Një fabrikë nuk është vetëm një tabelë me shifra. Është një rrjet njerëzish, kontratash, ndikimesh dhe interesash. Dhe dikush, qartësisht, nuk dëshironte që drejtori i ri të depërtonte shumë shpejt në thelb të gjërave.
Pas një jave, ajo do të hynte nga ajo portë jo më si ekonomiste.
Dhe diçka e pazakontë do ta priste brenda. E ndiente me të njëjtën siguri me të cilën ndien ndryshimin e ajrit para se të shpërthejë stuhia.
E hëna erdhi me një mëngjes të kthjellët. Në hyrje, Kujtim Tafa — roja i moshuar që e njihte prej tre vitesh — e pa me sy të zgjeruar.
— Arlinda… tani, domethënë…
— Po, Kujtim. Tani jam unë.
Ai pastroi fytin, drejtoi regjistrin mbi banak dhe hapi turniketin me një solemnitet të lehtë, si të ishte pjesë e një ceremonie të vogël. Ishte njëkohësisht prekëse dhe paksa qesharake.
Oborri i fabrikës në orën tetë gumëzhinte nga rutina: një pirun ngritës transportonte paleta me llamarinë, pranë repartit të dytë tre punëtorë pinin cigare, ndërsa në thellësi dëgjohej një zhurmë e vazhdueshme mekanike. Teksa kalonte mes tyre, Arlinda ndiente mbi vete vështrime të ndryshme — habi, matje të heshtura, madje edhe dyshim të hapur. Grua. Tridhjetë e dy vjeçe. Drejtore.
Ajo i regjistroi të gjitha, por nuk e ndryshoi hapin.
Zyra e drejtorit ishte e gjerë dhe e ftohtë në stil: një tavolinë e rëndë e viteve ’90, dollapë të mbushur me dosje dhe portreti zyrtar në mur. Agim Sinani, paraardhësi në largim, kishte lënë tre kuti me dokumente dhe një shënim të shkurtër: “Suksese. Do t’ju duhen.” Arlinda e lexoi, e futi në sirtar dhe i kërkoi sekretares, Drita Dervishi — një grua rreth të pesëdhjetave me shikim të mprehtë e përvojë të dukshme — listën e plotë të drejtuesve.
Drita ia solli menjëherë. Ndërsa Arlinda shfletonte faqet, ndiente mbi vete vështrimin e saj të qetë dhe analizues. Njerëzit me përvojë nuk flasin menjëherë; ata vëzhgojnë.
I pari që trokiti ishte Eduart Peshkatari, zëvendësdrejtor për prodhimin. Mbi të gjashtëdhjetat, trupmadh, me zakonin për të mbajtur duart në xhepa dhe për të folur me një ngadalësi të qëllimshme, sikur çdo fjalë të kishte peshë.
— Arlinda Sala, — tha ai duke u ulur pa pritur ftesë, — natyrisht që jam i kënaqur. Por e dini mirë: fabrika funksionon sipas rregullave të veta. Këtu kërkohet përvojë prodhimi.
— Dhe ju e keni atë përvojë, zoti Peshkatari, — ia ktheu ajo me ton të baraspeshuar. — Për këtë arsye do të vazhdoni në pozicionin tuaj. Të paktën për momentin.
Fjalët e fundit u thanë qetë, por mjaftueshëm qartë. Ai i kuptoi. Supet iu tendosën lehtë. U ngrit, u përshëndet me korrektësi dhe doli me një shprehje që thoshte: kjo mbetet për t’u parë.
Në orën nëntë e gjysmë u shfaq Erioni. U duk në prag si rastësisht, megjithëse në atë fabrikë rastësitë kishin kohë që nuk ekzistonin.
Nuk ishin takuar prej një jave. Ai dukej po ai: i rregullt, pak i hutuar, me atë gropëzën në mjekër që dikur i dukej aq e ëmbël.
— Të të uroj? — pyeti.
— Nëse dëshiron.
Ai heshti për një çast, pastaj fërkoi pjesën e pasme të kokës — një gjest që ajo e njihte përmendësh.
— Më telefonoi mami dje. Ajo… në fakt nuk e di që je këtu. Nuk ia thashë.
— Do ta mësojë, — tha Arlinda. — Është vetëm çështje kohe.
Ai pohoi me kokë dhe u largua. Ka pesë vjet, dhe vetëm kaq: një pohim dhe një dalje e qetë. Arlinda e ndoqi me sy dhe, në vend të dhimbjes, ndjeu një lehtësim të çuditshëm. Si kur lëshon më në fund një barrë që e ke mbajtur shumë gjatë.
Biseda e vërtetë ndodhi pas drekës.
Kastriot Marashi mbërriti pa paralajmërim, me një fuoristradë të zezë dhe i shoqëruar nga një djalë i ri që mbante një dosje të trashë. U prezantua si përfaqësues i interesave të holdingut për çështje operative dhe kërkoi gjysmë ore takim.
Arlinda i caktoi njëzet minuta dhe i kërkoi që biseda të ishte e drejtpërdrejtë, pa hyrje të gjata e pa humbur kohë.