Arlinda shtypi butonin e interfonit dhe i kërkoi Drita Dervishit të sillte dy kafe.
Kastriot Marashi u ul pa nxitim. Vështroi zyrën me një qetësi të tepruar, si dikush që e njeh ambientin dhe e di saktësisht ku ndodhet çdo gjë. Ajo ndjesi familjariteti e bëri Arlindën vigjilente.
— Zonja Sala, — nisi ai me zë të matur, — për ne është thelbësore që kjo fazë kalimtare të mos ketë tronditje. Fabrika ka disa marrëveshje që funksionojnë prej vitesh. Partnerë të konsoliduar, mekanizma të provuar.
— Më dërgoni dosjet. Do t’i shqyrtoj vetë.
— Pa diskutim. Thjesht doja të theksoja se bëhet fjalë për bashkëpunime të stabilizuara. Nuk do të ishte e mençur të lëvizeshin.
— Gjithçka varet nga leverdia, — u përgjigj ajo pa e ngritur tonin. — Nëse kushtet janë në interes të ndërmarrjes, vazhdojmë. Nëse jo, i rishikojmë.
Ra një heshtje e shkurtër. Ai e vështroi me të njëjtën mënyrë si herën e parë: si një ekuacion që ende s’ka gjetur zgjidhje, por që e ka nisur tashmë analizën.
— Jeni tepër e drejtpërdrejtë, — tha ai. Ishte e paqartë nëse e kishte për lëvdatë apo si paralajmërim.
— Mundohem të jem e qartë.
Takimi mbaroi aty. Djaloshi me dosjen u ngrit menjëherë pas tij. Nga dritarja, Arlinda i ndoqi me sy derisa fuoristrada e zezë kaloi portën dhe mori kthesën majtas.
Ajo hapi bllokun dhe shënoi: “Eduart Peshkatari. Kastriot Marashi. Kontratat. Kontroll nga 2022 e në vazhdim.”
Në fund të orarit, Drita Dervishi trokiti lehtë, gjoja për të mbledhur filxhanët. Qëndroi pak më gjatë se zakonisht pranë derës.
— Zonja Sala… a mund të them diçka?
— Po, fol.
Sekretarja hezitoi për një çast, si të peshonte fjalët.
— Pas takimit me ju, Peshkatari bëri një telefonatë. Nuk dëgjova me kë. Por mbylli derën e zyrës. Ai nuk e mbyll kurrë.
Arlinda e pa drejt në sy. Drita nuk e uli shikimin; qëndroi e qetë, pa dramë.
— Faleminderit, — tha Arlinda.
Një tundje koke dhe dera u mbyll.
Kështu pra. Aleati i parë u shfaq më shpejt nga sa e kishte parashikuar. Shenjë e mirë.
Jashtë po errësohej. Zhurma e repartit po zbehej, turni po shpërndahej dalëngadalë. Ulur pas tavolinës që dikur i përkiste Agim Sinanit — tashmë e saja — Arlinda mendonte për “partnerët e besueshëm” që Kastrioti i kishte mbështjellë me kujdes me fjalë të bukura. Kontratat, me siguri, do të tregonin më shumë se sa thuhej me zë.
Duhej vetëm njeriu i duhur për t’i zbërthyer. Dhe shpejt, para se ata që nuk u leverdiste e vërteta të merrnin masa.
Ky njeri u gjet në ditën e tretë.
Quhej Klajdi Gjini — analist financiar, të cilin Arlinda e njihte nga mbledhjet e dikurshme. I heshtur, pothuaj i padukshëm, me lapsin gjithmonë pas veshit dhe me zakonin për të parë tavolinën kur flisnin drejtuesit. Agim Sinani e quante mungesë respekti. Arlinda, përkundrazi, kishte vënë re prej kohësh se Klajdi nuk e ulte kokën nga droja, por sepse mendonte. Shpejt. Thellë. Pa bujë.
Pas mbledhjes së mëngjesit, ajo e thirri në zyrë.
Ai hyri, u ul, vendosi dosjen mbi gjunjë dhe, si zakonisht, e përqendroi shikimin diku poshtë. Pastaj ngriti sytë.
— Bëhet fjalë për kontratat, apo jo?
Ajo ndaloi një çast.
— Pse e mendon?
— Sepse po të mos ishte për to, do të kishit thirrur Peshkatarin. Në vend të tij, thirrët mua.
Pa koment, Arlinda i zgjati listën e furnitorëve për katër vitet e fundit. Klajdi i hodhi një sy të shpejtë dokumenteve. Në fytyrën e tij u shfaq një shprehje pritjeje të gjatë, sikur ky moment të kishte ardhur më në fund.
— Një analizë të plotë mund ta përgatis për një javë, — tha.
— Ke tre ditë.
Ai miratoi me kokë dhe u largua pa asnjë pyetje shtesë. Arlinda e ndoqi me sy dhe mendoi se njerëzit e qetë janë aleatët më të qëndrueshëm — në kuptimin më të mirë të fjalës.
Në ditën e pestë, e telefonoi Erion Basha.
Arlinda ndodhej në repart, duke ecur mes linjave të prodhimit me shefin e turnit. Vëzhgonte, dëgjonte, mbante mend. Telefoni i dridhej në xhepin e palltos. E refuzoi thirrjen. Ai telefonoi sërish pas një minute.
Ajo doli në korridor.
— Çfarë ka ndodhur?
— Mami e di, — tha Erioni. Zëri i tij tingëllonte si pas një stuhie të vogël personale.
— Ishte e pritshme.
— Arlindë… nuk është mirë. I është rritur tensioni.
Ajo mbylli sytë për një sekondë. Tensioni i Mimoza Qosjes ngrihej gjithmonë në momentin e duhur — sa herë duhej ndalur diçka e padëshiruar ose zhvendosur vëmendja. Një mekanizëm i provuar. Erioni e besonte çdo herë, me sinqeritet të plotë.
— Erion, unë drejtoj një fabrikë. Nuk jam mjeke. Nëse ndihet keq, thirr urgjencën.
Heshtje.
— Ke ndryshuar, — tha ai më në fund.
— Jo, — u përgjigj ajo qetësisht. — Thjesht nuk po bëj më sikur.
E futi telefonin në xhep dhe u kthye në repart.
Klajdi Gjini i dorëzoi materialet pas dy ditësh e gjysmë.