Klajdi Gjini i dorëzoi materialet pas dy ditësh e gjysmë — përpara afatit të rënë dakord. I shtriu fletët e printuara mbi tavolinë, hapi laptopin pranë tyre dhe nisi të shpjegonte me zë të ulët, të kthjellët, pa hyrje të panevojshme.
Pamja që doli nuk ishte aspak e hijshme, megjithëse nuk përbënte vepër penale. Dhjetëra marrëveshje me furnitorë ishin lidhur pa procedura të rregullta konkurrimi, thjesht mbi bazën e “bashkëpunëtorëve të zakonshëm”. Çmimet rezultonin mbi nivelin e tregut, kushtet kontraktuale të pafavorshme dhe afatet e furnizimit shpesh të shkelura. Fabrika kishte paguar më tepër për vite me radhë, vetëm sepse askush nuk kishte dashur të trazonte ujërat. Eduart Peshkatari e kishte justifikuar gjithçka me argumentin e “partnerëve të besuar”, ndërsa Agim Sinani nuk ishte thelluar — kishte mjaft halle të tjera mbi supe.
Humbjet ishin të ndjeshme. Vetëm në dy vitet e fundit, shifrat mjaftonin që çdo ekonomisti serioz t’i ngurtësohej stomaku.
— Nuk flasim për krim, — tha Klajdi. — Flasim për neglizhencë të zgjatur në kohë.
— Që duhet çmontuar pjesë-pjesë, — ia ktheu Arlinda Sala. — Kontratë pas kontrate.
— Peshkatari nuk do ta pranojë lehtë.
— E di. — Ajo mbylli dosjen me kujdes. — Përgatisni një raport përmbledhës për holdingun. Zyrtar, me të gjitha shifrat dhe propozimet për ristrukturim. Do ta paraqes vetë.
Klajdi mblodhi dokumentet dhe, para se të dilte, u kthye nga dera.
— Zonja Sala, këtë mëngjes Peshkatari ka takuar veçmas disa drejtues repartesh. Nuk di çfarë ka diskutuar, por dy prej tyre anuluan takimin me ju të mërkurën.
Arlinda tundi kokën lehtë. Ishte e qartë. Peshkatari po rreshtonte njerëzit e tij, duke ngritur mburojë. Taktikë e vjetër: izolo drejtuesin e ri dhe krijo idenë se stafi është kundër tij.
— Faleminderit, Klajdi. Takimet zhvendosen të premten. Dhe thirrini të gjithë përgjegjësit e reparteve bashkë — mbledhje e përbashkët.
Të nesërmen në mëngjes ajo u nis për në holding. Bashkim Kola e priti pa vonesë. E shqyrtoi raportin me kujdes, duke kthyer faqet ngadalë. Më pas e la dosjen mbi tavolinë dhe për disa çaste vështroi qiellin gri përtej xhamit.
— Peshkatari ka vite në atë fabrikë, — tha më në fund. — Ka krijuar lidhje, rrjet, zakone.
— Pikërisht për këtë arsye, shpenzimet operative kanë qenë në humbje tre vjet rresht, — u përgjigj Arlinda qetësisht. — Nuk po e gjykoj si njeri. Por modeli që ka ndërtuar nuk i shërben më ndërmarrjes.
Bashkim Kola heshti sërish.
— Çfarë sugjeroni konkretisht?
— Rishikim gradual të të gjitha kontratave. Procedura të hapura tenderimi. Dhe një zëvendësdrejtor të ri për prodhimin — dikë që punon për rezultat, jo për ruajtjen e ekuilibrave të vjetër.
— Emër?
— Klajdi Gjini. Është financier, por e kupton ekonominë e prodhimit më mirë se shumë inxhinierë.
Një pauzë e shkurtër. Pastaj një miratim i lehtë me kokë.
— Vazhdoni. Do ta keni mbështetjen tonë.
Të premten u shfaq Mimoza Qosja.
Arlinda e mori vesh nga Kujtim Tafa, rojtari, i cili telefonoi në linjën e brendshme për të njoftuar se një zonjë këmbëngulte të hynte, me pretendimin se kishte çështje personale me drejtoreshën.
Ajo zbriti vetë. Nuk e la të priste.
Mimoza qëndronte pranë turniketit, me pallton e mbyllur fort dhe buzët e shtrënguara — me atë shprehjen që zakonisht paralajmëronte betejë. Por kur pa Arlindën që afrohej nga godina administrative, e veshur me kostum dhe me kartën e drejtoreshës të varur në gjoks, diçka iu drodh në fytyrë. Shumë pak. Thuajse e padukshme.
— Mimoza Qosja, — foli Arlinda me ton të baraspeshuar. — Përshëndetje.
— Është e vërtetë? — pyeti tjetra. — Që je drejtoreshë këtu?
— Po.
Heshtje. Vështrimi i Mimozës ishte ndryshe nga herët e tjera — më i matur, sikur po bënte llogari në mendje. Ndoshta po kujtonte fjalët “ik nga kjo shtëpi”.
— Erioni e di? — pyeti më në fund.
— Erion Basha punon në sektorin e planifikimit, — tha Arlinda me qetësi. — Sigurisht që e di.
Mimoza hapi gojën, e mbylli, pastaj tentoi sërish.
— Desha vetëm të flisnim, — tha më ulët se zakonisht. Pothuaj njerëzisht.
— Do të flasim. — Arlinda hodhi një sy nga ora. — Të hënën. Regjistrohuni te sekretarja.
Dhe u kthye drejt godinës, pa e kthyer kokën pas.
Mbrëmjen e kaloi në studion e saj të vogël në Rrugën e Jugut. Në tavolinë kishte laptopin hapur, një filxhan çaji dhe një bllok me shënime për javët në vijim. Jashtë, qyteti gumëzhinte. Diku poshtë, dy të rinj qeshnin me zë të lartë, pa asnjë shqetësim.
Arlinda vështroi shënimet dhe mendoi se vetëm tri javë më parë kishte qëndruar në një korridor që nuk i përkiste, me çantën në dorë dhe me britmat e dikujt tjetër në vesh. Tani kishte një zyrë të sajën, dy bashkëpunëtorë të besueshëm pranë dhe një sfidë të madhe përpara. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndiente se ishte pikërisht aty ku duhej të ishte.
E prisnin tenderë, negociata, kundërshtimi i Eduart Peshkatarit dhe ndoshta pengesa të tjera të papritura. Gjithçka kërkonte energji, durim dhe mendje të ftohtë.
Mbylli bllokun, fikoi kompjuterin dhe, për herë të parë pas një kohe të gjatë, u shtri për të fjetur para mesnatës.
Të nesërmen do të kthehej sërish në fabrikë. Punë kishte pa fund.