— Vjehrra ime erdhi para derës sime bashkë me të birin, me valixhe në duar, dhe më tha: “Hape derën, po vijmë të jetojmë në apartamentin tënd!” — tregova me ironi, ndërsa gishtat më rrëshqitën mbi ekran për të thirrur policinë.
Fjolla rrinte e ngrirë në divan, celularin e mbante shtrënguar në dorë dhe për herë të tretë rilexoi mesazhin e noterit. Dokumentet e trashëgimisë së gjyshit më në fund ishin përfunduar — apartamenti me tre dhoma në qendër të qytetit tashmë figuronte zyrtarisht në emrin e saj. Zemra i rrihte fort nga gëzimi, por entuziazmi u zbeh shpejt dhe vendin ia zuri një ndjenjë ankthi. Si do ta priste këtë lajm Donika?
Donika, nëna e Arlindit, prej pesë vitesh jetonte me çiftin e ri në një apartament të vogël me dy dhoma në periferi. Pasi kishte shitur shtëpinë e saj, ishte zhvendosur te i biri me premtimin se do t’i ndihmonte me nipërit që do të vinin. Nipër nuk pati ende, ndërsa “ndihma” e saj u kthye gradualisht në kontroll të përditshëm mbi çdo hap të nuses.
Fjolla mori në telefon Arlindin.
— Përshëndetje. Kam diçka shumë të rëndësishme për të të thënë.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti ai menjëherë, me një ton të shqetësuar.
— Noteri më njoftoi. Apartamenti i gjyshit tani është përfundimisht në emrin tim.
— Fantastike! — u gëzua Arlindi. — Më në fund do të kemi një shtëpi të madhe!
— Prit pak, — e ndali ajo me kujdes. — Kemi rënë dakord që kjo është pronë personale. Gjyshi ma ka lënë mua, jo “familjes”.
— Po sigurisht, zemër. Por jemi një familje. Ç’rëndësi ka kujt i është regjistruar?
Një të ftohtë i përshkoi kraharorin Fjollës. Kohët e fundit Arlindi e përsëriste shpesh shprehjen “jemi familje” sa herë bëhej fjalë për diçka që i përkiste asaj ose për vendime që duhej t’i merrte vetë.
Në mbrëmje, sapo hyri në shtëpi, gjeti Donikën të ulur në kuzhinë. Përpara saj avullonte një filxhan çaji, ndërsa buzëqeshja e saj kishte një nënkuptim të qartë.
— Fjollë, ulu pak. Duhet të flasim.
Ajo u ul përballë saj, duke ndier tensionin që i shtrëngonte shpatullat. Sa herë Donika niste një bisedë me atë buzëqeshje, zakonisht pasonte ndonjë kërkesë e pakëndshme.
— Arlindi më tregoi për apartamentin e gjyshit tënd, — nisi vjehrra. — Lajm i mrekullueshëm! Tre dhoma në zemër të qytetit — ëndërr e vërtetë!
— Po, është lajm i mirë, — u përgjigj Fjolla me përmbajtje.
— Shumë mirë atëherë! Nesër mund të fillojmë të sistemojmë gjërat. Do të shpërngulemi të gjithë atje!
Fjollës për pak sa nuk iu mbërthye fryma nga çaji.
— Më fal? Çfarë thatë?
— Çfarë ka për t’u habitur? — tha Donika e çuditur. — Do të kalojmë në apartamentin e ri. Madje kam zgjedhur edhe dhomën time — atë me ballkon. Ajri i pastër është thelbësor për shëndetin tim.
— Donika, — foli Fjolla duke u përpjekur të ruante qetësinë, — unë dhe Arlindi ende nuk kemi diskutuar asgjë për zhvendosjen.
— Çfarë ka për të diskutuar? — ia ktheu ajo me një lëvizje shpërfillëse të dorës. — Ka hapësirë mjaftueshëm për të gjithë. Edhe mobiliet e mia do të përshtaten pa problem. Për më tepër, apartamenti duhet rinovuar menjëherë. Me siguri muret kanë nevojë për letër të re.
Brenda saj po ziente zemërimi.
— Kjo është trashëgimia ime, — tha ajo me vendosmëri. — Dhe unë do të vendos se çfarë do të bëhet me të.
Donika ngriti vetullat, e habitur.
— E jotja? Fjollë, ti je e martuar! Ke bashkëshort, ke familje! Nuk mund të sillesh kaq egoiste!
— Nuk është egoizëm, — u përgjigj ajo me zë të qëndrueshëm. — Dua vetëm të kem të drejtën të vendos për atë që gjyshi ma ka lënë mua.
— Ah, kështu qenka! — u ngrit Donika me vrull, duke shtyrë karrigen pas. — Do të thotë se për ty ne jemi të huaj? Pesë vjet nën të njëjtën çati dhe ende nuk na konsideron familje!
Ajo vendosi dorën mbi gjoks në mënyrë teatrale dhe u drejtua për në dhomën e saj. Pas pak u dëgjua zhurma e të qarës së mbytur.
Në mbrëmje, Arlindi u kthye në shtëpi me fytyrë të zymtë. Pa përshëndetur, hoqi këpucët dhe u drejtua drejt kuzhinës, ku Fjolla po përgatiste darkën.
— Mami po qan, — tha ai shkurt. — Çfarë i the?
— Nëna jote vendosi vetë që të gjithë do të transferohemi në apartamentin e gjyshit, — iu përgjigj Fjolla me qetësi të sforcuar. — Madje ka zgjedhur edhe dhomën me ballkon dhe ka filluar të planifikojë rinovimin, pa më pyetur fare.