— Madje ka zgjedhur edhe dhomën me ballkon dhe ka filluar të planifikojë rinovimin, pa më pyetur fare.
— Po ç’ka të keqe këtu? — u përgjigj Arlindi duke ngritur supet. — Apartamenti është i madh. Ka vend për të gjithë.
— Arlind, ai apartament është trashëgimia ime personale. Gjyshi ma ka lënë mua, jo gjithë familjes.
— Ja, prapë e njëjta histori! — shpërtheu ai me nervozizëm. — Pse e bën kaq të madhe? Ne jemi një familje!
— Nuk është çështja te kjo, — mundohej të shpjegonte Fjolla me zë të përmbajtur. — Dua të jem unë ajo që vendos për pronën time. Ndoshta do ta jepja me qira dhe do të kisha një të ardhur shtesë. Ose mund ta shisja dhe t’i investoja paratë.
— Ta shesësh? — fytyra e Arlindit u skuq menjëherë. — Do ta nxjerrësh në shitje një apartament me tre dhoma në qendër të qytetit? A je në vete?
— Është e drejta ime të vendos!
— Jo, është vendimi ynë! — ngriti zërin ai. — Ne ndajmë gjithçka! Dhe mami ka të drejtë: po sillesh si egoiste!
Fjolla uli thikën me të cilën po priste perimet dhe u kthye përballë tij.
— E di çfarë? Nëse jam kaq egoiste sa thoni, ndoshta më mirë të shpërngulem vetëm në apartamentin e gjyshit.
— Ç’janë këto marrëzira? — mbeti ai i shtangur.
— S’ka asgjë të çuditshme. Do të rri atje një ose dy javë. Do ta sistemoj shtëpinë, do të rishikoj sendet e gjyshit. Edhe ne të dy do të kemi kohë të qetësohemi pak larg njëri‑tjetrit.
Arlindi nuk tha asnjë fjalë. U kthye me vrull dhe u mbyll në dhomë, duke përplasur derën. Nga dhoma tjetër u dëgjua sërish psherëtima dhe ankimimi i Donikës.
Të nesërmen në mëngjes, Fjolla mblodhi vetëm gjërat më të domosdoshme dhe u nis. Apartamenti i gjyshit e priti me heshtje të thellë dhe me aromën e librave të vjetër. Ajo kaloi nga një dhomë në tjetrën, duke rikujtuar vizitat e fëmijërisë, zërin e tij, shakatë e vogla.
Ditët e para i kaloi duke pastruar, sistemuar dhe duke hapur kuti të vjetra. E shijonte vetminë. Askush nuk e pyeste çfarë do të gatuante. Askush nuk komentonte veshjen e saj. Televizori nuk buçiste që në mëngjes. Heshtja ishte çlodhëse.
Në ditën e katërt, zilja e derës ra papritur. Kur e hapi, përballë pa Donikën me një çantë të madhe udhëtimi në dorë.
— Fjollë, zemra ime! — buzëqeshi ajo me tepri. — Si rri këtu vetëm? Me siguri s’ke asgjë për të ngrënë, as rregull s’ka!
Pa pritur ftesë, hyri brenda.
— Oh, ç’pamje! — tha duke parë korridorin. — Këto tapeta duhen ndërruar menjëherë! Edhe dyshemeja! Çdo gjë duket e vjetëruar!
— Mua më pëlqen kështu, — ia ktheu Fjolla ftohtë. — Më kujton gjyshin.
— Kujtime, kujtime… — tundte kokën Donika. — Por njeriu duhet të jetojë në kushte të mira! Hajde, do të të ndihmoj. Po gatuaj diçka dhe pastaj bëjmë planin e rinovimit.
— Faleminderit, por nuk ka nevojë, — tha Fjolla prerë. — Ia dal vetë.
— Si ka mundësi që një nuse të refuzojë ndihmën e vjehrrës? Jemi familje!
Fjala “familje” i shkaktoi një therje nervash.
— Zonja Donika, kam ardhur këtu për të qëndruar vetëm. Dua të qartësoj mendimet dhe ndjenjat e mia.
— Çfarë ka për të qartësuar? — u habit ajo. — Është e dukshme! Je zemëruar me Arlindin dhe po përpiqesh ta ndëshkosh. Mjaft me këtë dramë! Djali im po vuan!
“Djali” i saj ishte tridhjetë e dy vjeç, por për Donikën mbetej fëmijë.
— Nuk jam e fyer, — u përpoq Fjolla të ruante qetësinë. — Thjesht dua të kuptoj nëse dua të vazhdoj të jetoj si vitet e fundit.
— Ç’do të thotë kjo? — ngushtoi sytë Donika.
— Do të thotë që çdo vendim imi vihet në dyshim. Që as për trashëgiminë time nuk kam fjalën e fundit. Që quhem egoiste vetëm pse kërkoj hapësirën time.
Donika u ul në karrigen e korridorit dhe vuri dorën në gjoks me një gjest teatror.
— Oh, po më merret fryma! Ilaçet… ujë!
Fjolla i solli një gotë. Donika piu disa gllënjka dhe e pa me qortim.
— Ku arritëm kështu? Po e sëmur një grua të moshuar!
— Zonja Donika, jeni pesëdhjetë e tetë vjeçe. Nuk jeni plakë.
— Pse, vetëm mbi tetëdhjetë lejohet të jesh e sëmurë? — u zemërua ajo. — Kam tension të lartë! Më dhembin kyçet! Gjithë jetën jam mbështetur te ju,