— …dhe kështu ma shpërbleni gjithë ç’kam bërë për ju!
Fjolla nxori një psherëtimë të lodhur, sikur po përpiqej të ruante qetësinë me zor.
— Ju lutem, shkoni në shtëpi. Pushoni pak, do t’ju bëjë mirë.
— Në shtëpi? — Donika u ngrit vrullshëm nga karrigia. — Po ku është shtëpia ime? Te djali im, që e braktisi ajo nuse? Në atë vrimë të ngushtë?
— Kjo situatë është e përkohshme, — tha Fjolla me ton të përmbajtur. — Sapo të sqaroj gjërat me Arlindin, do të vendoset gjithçka.
— Po nëse nuk sqarohen? — ia ngushtoi sytë Donika me dyshim. — Nëse përfundoni në divorc?
— Atëherë secili do të vazhdojë jetën e vet.
— Dhe banesa mbetet e jotja? Ndërsa djali im del me duar bosh?
Ja ku doli në pah arsyeja e vërtetë e kësaj vizite.
— Kjo shtëpi ka qenë gjithmonë e imja, — ia kujtoi Fjolla. — Ma ka lënë gjyshi me testament.
— Po ta doje vërtet Arlindin, do t’ia kaloje gjysmën në emër! — shpërtheu Donika. — Në familje të rregullta çdo gjë ndahet!
— Në familje të shëndosha respektohen kufijtë e njëri-tjetrit.
— Çfarë kufijsh? — ia preu ajo me nerva. — Ç’janë këto marrëzira moderne? Dikur të gjithë jetonin bashkë, pa këto ndarje!
— Dhe nuset heshtnin e duronin, — shtoi qetë Fjolla.
— Askush nuk duronte! — kundërshtoi Donika me kokëfortësi. — Thjesht dinin vendin e tyre dhe nderonin më të mëdhenjtë!
Pas kësaj, fjala u pre. Donika doli me hapa të rëndë, dera u përplas fort. Fjolla mbeti vetëm në qetësinë e apartamentit të gjyshit, mes mureve që i sillnin ndjesinë e sigurisë.
Në mbrëmje, telefoni ra. Ishte Arlindi.
— Fjolla, mami më tha që e përzure.
— I kërkova të largohej, — e saktësoi ajo. — Nuk është e njëjta gjë.
— Ajo donte të ndihmonte!
— Unë nuk kërkova ndihmë.
— O Zot, Fjolla! — zëri i tij dridhej nga bezdia. — Çfarë njeriu je? Nëna ime përpiqet për të mirën tonë, e ti e largon!
— Arlind, nëna jote po mendon për veten. Do të drejtojë jetën tonë sipas dëshirës së saj.
— Kjo s’është e vërtetë!
— Është. Ti e di shumë mirë, por nuk do ta pranosh.
— E di çfarë? — shpërtheu ai. — Rri vetëm sa të duash! Dhe kur të të vijë mendja, s’është e sigurt nëse do të të hap derën!
Fjolla e mbylli telefonin pa nxitim. Kërcënimet e tij nuk e trondisnin më si dikur.
Kaloi një javë. Ajo u sistemua në apartamentin e gjyshit, kontaktoi mjeshtër për disa rregullime të vogla dhe, dalëngadalë, rutina nisi të marrë formë. Ndjeu se po rikthente kontrollin mbi jetën e saj.
Të premten në mbrëmje, zilja e derës ushtoi fort në korridor. Fjolla pa nga vrima e derës — Arlindi dhe Donika qëndronin aty. Në dorën e tij varej një çantë sportive e mbushur.
— Çfarë kërkoni? — pyeti ajo pa e hapur derën.
— Hape, duhet të flasim! — bërtiti Arlindi.
— Flisni kështu.
— Mos bëj marrëzira! I solla gjërat tona. Po zhvendosemi këtu.
Fjolla mbeti pa fjalë për një çast.
— Kush po zhvendoset?
— Unë dhe mami. Nuk the se doje të ishim bashkë?
— Thashë se doja të qartësonim marrëdhënien, jo të luanim shtëpi me qira treshe.
— Fjollë, hape derën, — ndërhyri Donika me zë më të butë. — Po na shohin komshinjtë.
— Le të shohin. Largohuni.
— Kam të drejtë të jetoj këtu! — ulëriti Arlindi. — Jemi të martuar!
— Nuk ke asnjë të drejtë. Banesa është në emrin tim.
— Do të thërras policinë!
— Thirre, — u përgjigj ajo ftohtë.
Pas derës u dëgjua pëshpëritje. Më pas Donika foli sërish, këtë herë me ton të ëmbëlsuar.
— Fjollë, zemër, mos u sill si fëmijë. Hap derën, të pimë një çaj dhe ta zgjidhim me qetësi.
— Gjithçka është thënë. Shkoni në shtëpi.
— Është hera e fundit që po të lutem! — bërtiti Arlindi. — Ose e hap, ose e thyej!
— Provoje. Unë do të telefonoj policinë dhe natën do ta kalosh në komisariat.
Sërish zëra të ulët, pastaj hapa që largoheshin. Fjolla priti disa minuta dhe pa me kujdes nga vrima e derës. Shkallët ishin bosh.
Të nesërmen, ajo shkoi te një avokat. Burrë i thinjur, me sy depërtues, e dëgjoi me vëmendje deri në fund.
— Bashkëshorti juaj nuk ka asnjë të drejtë mbi këtë pronë, — tha prerazi. — Apartamenti është trashëgimi e fituar para martesës…