— …është pasuri e fituar me trashëgimi para martese. Edhe në rast divorci, ai nuk ka asnjë pretendim ligjor mbi të, — e mbylli qetësisht avokati.
— Po nëse përpiqet të hyjë me zor? — pyeti Fjolla.
— Ndërroni menjëherë bravën dhe bëni kallëzim. Dhe sa më shpejt të nisni procedurat e divorcit, aq më mirë për ju.
Fjolla tundi kokën. Vendimi ishte marrë përfundimisht.
Sapo u kthye në shtëpi, thirri një teknik dhe ndërroi çelësin e derës. Pastaj mori telefonin dhe telefonoi Arlindin.
— Po? — u dëgjua zëri i tij i ashpër.
— Arlind, do të paraqes kërkesën për divorc.
— Çfarë? Fjolla, a je në vete?
— Jam më e kthjellët se kurrë. Të hënën dorëzoj dokumentet.
— Prit! Të lutem, të ulemi e ta diskutojmë!
— Nuk ka më ç’të diskutojmë. Ti zgjodhe nënën tënde, jo gruan. Është e drejta jote. Por unë nuk pranoj të jem e treta në martesën time.
— Fjolla…
— Mirupafshim, Arlind.
Ajo e mbylli telefonatën. Për çudi, ndjeu një lehtësim të thellë.
Të hënën në mëngjes, teksa po dilte nga pallati, përballë hyrjes e priste Donika.
— Tani je e kënaqur? — fërshëlleu ajo. — E shkatërrove familjen!
— Nuk e shkatërrova unë. Ishte copëtuar prej kohësh.
— Nga egoizmi yt!
— Jo. Nga ndërhyrjet tuaja të vazhdueshme.
Fytyra e Donikës mori ngjyrë të kuqe.
— Çfarë mendon për veten? Unë e kam lindur dhe rritur Arlindin! Ti erdhe kur gjithçka ishte gati!
— Dhe po largohem sapo kuptova se nuk isha e mirëpritur.
— Qenie e neveritshme! — hodhi ajo me përbuzje. — Egoiste, madje as fëmijë s’mund të bësh!
Fjolla u drodh. Si e kishte marrë vesh? A ia kishte treguar Arlindi një sekret kaq personal?
— Kujtove se me apartamentin do ta mbaje pranë? — vazhdoi Donika. — Ai kurrë s’të deshi me të vërtetë. Thjesht të duroi!
— Mjaft, — tha Fjolla me lodhje. — Ju lutem, largohuni.
— Po iki! Por do ta shohësh — do mbetesh vetëm! Askush s’do të të dojë! Ndërsa Arlindi im do të gjejë lumturinë!
Donika u kthye me vrull dhe u largua. Fjolla e ndoqi me sy dhe ndjeu një qetësi të çuditshme. Ishte fundi.
Procedura e divorcit përfundoi shpejt. Arlindi nuk kërkoi pjesë nga banesa; mori vetëm sendet personale. Kur u takuan për herë të fundit, fjalët ishin të pakta.
— Nëna ime kishte të drejtë, — tha ai ftohtë. — Ti mendoje vetëm për veten.
— Ndërsa ti gjithmonë për nënën, — ia ktheu Fjolla me qetësi.
Ai nuk shtoi asgjë. U largua pa kthyer kokën.
Kaluan gjashtë muaj. Fjolla e rinovoi apartamentin sipas shijes së saj, ndryshoi mobiliet, ngjyrat, gjithçka. Në punë iu ofrua një ngritje në detyrë. Jeta po merrte drejtim.
Një mbrëmje u ndesh rastësisht me Eriolën, një të njohur të përbashkët.
— Fjolla! Sa kohë pa u parë! Si je?
— Shumë mirë, — buzëqeshi ajo. — Po ti?
— Edhe unë mirë. Para pak ditësh pashë Arlindin në supermarket, me nënën e tij. Dukej… i humbur.
— Jemi ndarë, — tha thjesht Fjolla.
— E di. Donika u tregon të gjithëve sa e keqe je. Thotë se ua more shtëpinë.
— Ajo shtëpi ka qenë gjithmonë e imja.
— E kuptoj. Thjesht… më duket se Arlindi po takohej me dikë. Por Donika e largoi vajzën. Sipas saj, nuk ishte e denjë. Tani jetojnë sërish bashkë.
Fjolla ngriti supet. Kjo nuk ishte më çështja e saj.
— Duhet të vrapoj, — tha Eriola. — U gëzova që të pashë!
Në mbrëmje, Fjolla u kthye në shtëpinë e saj. E priti heshtja e ëmbël dhe ngrohtësia. Përgatiti një filxhan çaji dhe vendosi muzikë të lehtë në sfond. Një ndjenjë lirie e pastër e mbushi.
Jashtë po binte borë. Ajo vështroi flokët e bardhë që zbrisnin ngadalë dhe mendoi për të ardhmen. I dukej e ndritur, e hapur ndaj mundësive. Pa ndërhyrje helmuese, pa një bashkëshort të pavendosur. Vetëm ajo dhe rruga e saj.
Telefoni dridhi mbi tavolinë. Mesazh nga një numër i panjohur: “Fjolla, jam Arlindi. Kam numër të ri. A mund të takohemi? Dua të flasim.”
Ajo e lexoi dy herë, pastaj me qetësi e fshiu dhe bllokoi kontaktin.
E kaluara mbeti aty ku i takon. Tani kishte shtëpinë e saj, jetën e saj dhe planet e saj. Dhe askush — asnjë vjehrrë — nuk do t’ia rrëzonte më.