— Nëse mendon se në këtë shtëpi komandon nëna jote, atëherë prania ime këtu është e tepërt! — shpërtheu gruaja dhe e mbylli derën me forcë pas vetes.
— Prapë ke blerë gjizë pa yndyrë? S’ka asnjë vlerë, është veç ujë.
Eriola ngriti sytë nga telefoni. Vjollca Hysa qëndronte para frigoriferit, duke parë paketimin mbi syzet e saj. Rrezet e mëngjesit hynin përmes dritares së kuzhinës dhe bënin të dukshme grimcat e pluhurit që lëviznin në ajër.
— Mua më pëlqen — tha Eriola qetë, duke lënë lugën mbi tavolinë.
— Të pëlqen… Burrit i duhet ushqim i hajrit. Arlindi është rritur me gjizë shtëpie, unë ia merrja gjithmonë në treg. Po kjo çfarë është? Plot kimikate.
Arlindi rrinte ulur në tavolinë, i përkulur mbi laptop. Noçka e nofullës iu tendos lehtë, por ai nuk e shkëputi shikimin nga ekrani. Eriola priste që ai të thoshte diçka, qoftë edhe një fjalë të vetme. Sekondat zgjateshin. Ndërkohë, Vjollca Hysa nxori një kuti me kos nga frigoriferi, e nuhati, rrudhi hundën me pakënaqësi dhe e futi sërish brenda.
— Arlind, do pak qull?
— Po, mami — mërmëriti ai pa ngritur kokën.
Eriola e shtyu lugën mënjanë. Gjiza, që pak çaste më parë i dukej e mirë, tani kishte humbur çdo shije. U ngrit, e hodhi pjesën e mbetur në kosh dhe doli nga kuzhina, duke ndier mbi shpinë vështrimin e vjehrrës. Në korridor u pengua në një kuti kartoni — njëra nga rreth njëzet që prej katër muajsh rrinin të rreshtuara përgjatë murit.
Vjollca Hysa supozohej të qëndronte tek ata një javë. Dy, maksimumi. Në apartamentin e saj kishin nisur punimet — po ndërroheshin tubacionet në gjithë kolonën e pallatit dhe i kishin premtuar se gjithçka do të mbaronte shpejt. Ishte vetë Arlindi që kishte këmbëngulur ta sillnin tek ata.
— Mami, pse të rrish mes pluhurit e zhurmës? Tek ne ka vend plot.
Eriola atëherë kishte rënë dakord. Vërtet kishin hapësirë — një apartament i ri me dy dhoma dhe një kuzhinë të bollshme. Vjollca Hysa erdhi me dy valixhe dhe një çantë të madhe. Pas një jave, Arlindi solli edhe tre kuti të tjera.
— Thotë mami se punimet po zgjasin. Punëtorët paskan gjetur problem me instalimet elektrike.
Kutitë u lanë në korridor. Më pas u shtuan të tjera — enë kuzhine që “s’ishte mirë të mbeteshin në shtëpi me punëtorët”. Pastaj sollën edhe televizorin nga dhoma e saj e gjumit.
— Ajo është mësuar të flejë duke parë lajmet — shpjegoi Arlindi, teksa e vendoste përballë divanit në sallon, ku tani flinte e ëma.
Këndi i punës i Eriolës pranë dritares u zhvendos. Dosjet me dokumente përfunduan në dhomën e gjumit. Kolltuku ku ajo lexonte mbrëmjeve u shty në cep — aty pengonte më pak, edhe pse mezi kishte vend.
Në mbrëmje, televizori ushtonte deri pas mesnate. Vjollca Hysa ndiqte seriale, duke kaluar nga një kanal në tjetrin çdo pak minuta. Eriola e mbyllte derën e dhomës së gjumit, por zëri depërtonte përmes çarjeve.
— Nuk mund t’i thuash mamit ta ulë pak zërin? — e pyeti një herë Arlindin.
— Nuk e bën me qëllim. Nuk dëgjon mirë.
Eriola rrinte shtrirë me sytë hapur, duke dëgjuar si qante dikush në ekran për një tradhti të zbuluar. Arlindi kthehej nga muri dhe pas pak minutash fillonte të gërhiste lehtë.
Të shtunave, Eriolës i pëlqente të përgatiste gatime më të ndërlikuara. Kërkonte receta në internet, duke shfletuar faqe të ndryshme për të gjetur ide të reja dhe për të sjellë diçka ndryshe në tryezën e tyre.