Me kalimin e kohës, të shtunat nuk i përkisnin më Eriolës. Ajo dikur dilte herët për të blerë produkte të veçanta, eksperimentonte me përbërës të pazakontë dhe kalonte orë të tëra duke krijuar pjata të reja. Tani, që në mëngjes, kuzhina zaptohej nga Vjollca Hysa.
— Sot do bëj byrek — shpalli ajo me ton vendimtar. — Arlindi e ka qejf me lakër.
— Edhe unë kisha menduar të përgatisja diçka…
— Çfarë, ndonjë nga ato shpikjet e tua? — ia preu vjehrra. — Djalit i duhen gatime të vërteta. Shtëpie.
Aroma e brumit me maja dhe e lakrës së zier përhapej në çdo cep. Eriola u mbyll në dhomën e ndenjjes me laptopin përpara dhe porositi sushi. Arlindi hëngri byrekun e së ëmës me oreks, duke e lavdëruar për shijen. Për sushin nuk tha asnjë fjalë.
— Tiganët vendosen kështu — tha Vjollca, ndërsa riorganizonte dollapët. — Tenxheret në raft më vete. Ç’rremujë paskeni pasur!
— Mua më vinte për shtat ashtu siç ishin… — u përpoq Eriola të kundërshtonte.
— Për shtat? — gërhiti vjehrra. — Kam tridhjetë vjet që mbaj shtëpi. E di mirë çfarë është praktike.
Arlindi ngriti supet: “Ç’rëndësi ka ku qëndrojnë tiganët?”
Por për Eriolën kishte rëndësi. Çdo mëngjes ajo zgjaste dorën për aparatin e kafesë aty ku kishte qëndruar prej tre vitesh dhe tani përplasej me një kavanoz me hikërror që i zinte vendin.
Atë mbrëmje qëndroi gjatë në zyrë. Një kolege e bindi të ndaleshin në një lokal për një gotë verë. Kur u kthye, ora kishte kaluar dhjetën. Banesa ishte në errësirë; vetëm nga dera e sallonit dilte drita e televizorit. Hoqi këpucët në heshtje dhe hyri në dhomën e gjumit.
Ndezi abazhurin dhe mbeti pa frymë. Komodina e saj nuk ishte më. Në vend të saj qëndronte një tryezë e vjetër, e rrumbullakët, e mbuluar me një pecetë të thurur me grep. Sipër saj, një qenush porcelani, një mbajtëse qiriu në formë engjëlli dhe një vazo me trëndafila artificialë. Në mur, aty ku varej riprodhimi i saj i preferuar i Ismailit, tani ishte shtrirë një sixhade me figurë dreri.
Arlindi flinte i kthyer nga muri. Eriola u ul në cep të shtratit dhe vështroi qenushin. Një copëz i mungonte nga veshi, plasaritja ishte lyer me ngjitës. Engjëlli mbante një qiri të pluhurosur. Trëndafilat, dikur të kuq, ishin zbardhur në një rozë të zbehtë e të ndotur.
U ngrit dhe hapi dollapin. Rrobat e saj ishin shtyrë në skaj, për t’i lënë hapësirë fustaneve të Vjollcës, të mbështjella me celofan.
— Arlind? — e thirri me zë të ulët.
Ai hapi sytë me bezdi dhe rrotulloi kokën.
— Ku është komodina ime?
— Ah, mami tha ta zhvendosnim — u përgjigj ai mes një gogësime. — Sipas saj, kështu është më mirë për energjinë e shtëpisë. E kemi çuar në depo.
— Në depo? Po gjërat e mia? Dokumentet, kremrat…
— Janë futur në kuti, mos u shqetëso. Mami i sistemoi me kujdes. Hajde flemë — tha qetë Arlindi dhe u kthye në anën tjetër. Pas pak filloi të marrë frymë rëndë.
Eriola doli në ballkon. Një nyjë i ishte lidhur në fyt. Ajri i natës ishte i ftohtë dhe sillte erë shiu. Në oborr dritat ndriçonin zbehtë; dikush shëtiste një qen të vogël, të gjallë, jo prej porcelani. Ajo nxori telefonin dhe hapi bisedën me Luanën.
“Gjithçka në rregull?” — erdhi mesazhi pothuajse menjëherë.
“Po. Thjesht jam e lodhur.”
“Vjehrra është ende tek ju?”
“Po.”
“Ngushëllime.”