Eriola e mbylli telefonin ngadalë. Në sallon, ekrani i televizorit u errësua dhe heshtja mbushi apartamentin. Qëndroi pak çaste pa lëvizur, derisa zhurma e hapave u shua krejt. Pastaj u kthye në dhomën e gjumit. U shtri mbi krevat pa u ndërruar, sipër batanijes, me sytë hapur drejt tavanit. Qeni prej porcelani e vështronte me sytë e tij të ftohtë prej qelqi.
Për fundjavë vendosi të shkonte te prindërit. Nëna e priti me petulla të ngrohta, babai nxori veglat për t’i rregulluar biçikletën e vjetër që ajo e kishte lënë në oborr prej vitesh, ndërsa motra këmbëngulte të shihnin bashkë një serial. Një shtëpi e zakonshme, ku çdo send kishte qëndruar në të njëjtin vend për më shumë se njëzet vjet.
— Si është Arlindi? — pyeti nëna gjatë darkës.
— Mirë, — u përgjigj shkurt Eriola.
— Po Vjollca Hysa? Është ende tek ju?
— Po zgjasin punimet në shtëpinë e saj.
Nëna tundi kokën pa shtuar asgjë. Babai kolliti lehtë, me grushtin para gojës. Motra rrotulloi sytë, por nuk foli. Të gjithë e kuptonin situatën, askush nuk bëri moral. Për këtë, Eriola u ndie mirënjohëse.
Të dielën në mbrëmje, këmbët i rëndonin teksa qëndronte në peronin e trenit periferik. I shkoi ndër mend të shtynte kthimin edhe një ditë. Por e hëna e priste me mbledhjen e orës nëntë dhe me dosjet mbi tavolinë. Nuk kishte ku të fshihej.
Derën ia hapi Arlindi. Buzëqeshi në mënyrë të sikletshme, me një lloj pendese të zbehtë.
— Si kalove?
— Qetë. Çfarë ka ndodhur këtu?
— Asgjë e veçantë… vetëm se mami, e di si është, rregulloi pak gjërat.
Eriola hyri drejt e në dhomën e gjumit dhe u ndal në prag.
Nuk e njohu. Perdet e bardha e të lehta ishin zhdukur; në vend të tyre vareshin perde të rënda, ngjyrë vere. Mbulesa e thjeshtë prej liri ishte zëvendësuar me një mbulesë të qëndisur. Komodina e saj nuk ishte më. Në mur qëndronte një vitrinë e vjetër me xhama, brenda së cilës radhiteshin filxhanë çaji, gota të vogla dhe fotografi me korniza të arta.
— Ku janë sendet e mia? — pyeti pa e ngritur zërin.
— I kemi futur në dollap, — tha Arlindi pas saj, duke lëvizur në vend. — Mami mendoi se komodina ishte e vjetruar, vetëm mbledhte pluhur.
— Ajo komodinë ishte e gjyshes sime.
— Mund ta nxjerrim sërish më vonë.
— Nga ku? Nga plehrat?
— Jo, jo, s’e kemi hedhur. Është në depo. Eriola, pse po e bën kaq të madhe? Thjesht kemi zhvendosur disa mobilie.
Ajo u kthye nga ai. Arlindi qëndronte në mes të dhomës së tyre — por ajo nuk ishte më dhoma e tyre. Ishte kthyer në hapësirën e Vjollca Hysës, sipas shijes së saj.
— “Thjesht” — përsëriti Eriola me ironi.
Hapi dollapin, nxori valixhen dhe nisi të mbledhë rrobat: xhinse, bluza, të brendshme. Arlindi e vështronte në heshtje, pastaj iu afrua.
— Çfarë po bën?
— Do të fle te Luana sonte.
— Për shkak të perdeve? Eriola, kjo është qesharake.
— Nuk bëhet fjalë për perde.
E mbylli valixhen me një lëvizje të vendosur, mori çantën dhe telefonin. Arlindi mbeti në qendër të dhomës së huaj, duke e parë teksa mbathte këpucët.
— Le të flasim. Mami nuk do të rrijë gjatë…
— Nëse për ty në këtë shtëpi vendos nëna jote, atëherë unë s’kam çfarë kërkoj këtu.
Eriola përplasi derën pas vetes, zbriti shkallët dhe doli në rrugë. Shiu kishte pushuar, por asfalti shkëlqente i lagur nën dritat e qytetit. Thirri një taksi.
Luana ia hapi derën me pizhame dhe me një maskë fytyre.
— Çfarë ka ndodhur?
— A mund të rri disa ditë te ti?
— Sigurisht. Hyr.
Apartamenti i Luanës ishte i vogël, një garsoniere në një pallat të vjetër, por i qetë. Natën askush nuk ndizte televizorin me zë të lartë, askush nuk zhvendoste mobiliet sipas qejfit. Në parvazin e dritares qëndronin vazo me lule, ndërsa muret ishin mbushur me fotografi nga udhëtime.
Eriola u shtri në divan. Gjatë natës së parë mezi mbylli sytë, duke dëgjuar heshtjen dhe duke u përpjekur të kuptonte se kur, saktësisht, shtëpia e saj kishte pushuar së qeni e saja.