Në mëngjes, heshtja u shpërnda nga aroma e kafesë së freskët. Luana lëvizi lehtë në kuzhinën e vogël, vendosi dy filxhanë mbi tavolinë dhe nxori disa kroasantë të ngrohtë.
— Më trego gjithçka, — tha ajo butë.
Eriola nisi të fliste pa nxitim. I përmendi kutitë e zhvendosura, komodinën e hequr nga vendi, perdet e rënda që i kishin zënë dritën. Çdo detaj që e kishte lënduar. Luana e dëgjoi pa e ndërprerë, vetëm tundte kokën herë pas here.
— Dhe Arlindi? — pyeti në fund. — Ai nuk reagoi?
— Thotë se është e përkohshme. Se po e zmadhoj kot situatën.
— Nuk po e zmadhon aspak. Ke të drejtë të jetosh në shtëpinë tënde sipas mënyrës që të bën të ndihesh mirë.
Gjatë ditës, telefoni i Eriolës ndriçoi disa herë. Ishte Arlindi. Ajo nuk iu përgjigj. Në mbrëmje erdhi një mesazh i gjatë: i kërkonte të kthehej, premtonte se do të fliste me nënën, se do të rregullonte gjithçka. Eriola e lexoi, por nuk shkroi asnjë fjalë.
Kaloi një javë. Ajo shkonte në punë, pastaj kthehej te Luana. Gatuanin darkë së bashku, shikonin ndonjë serial, hapnin një shishe verë dhe bisedonin gjatë. Pesha që Eriola kishte mbajtur brenda vetes prej muajsh filloi të lehtësohej ngadalë. Gjumi iu bë më i qetë; zhurmat e papritura nuk e bënin më të dridhej.
Ditën e tetë, Arlindi e priti para zyrës. Qëndronte pranë hyrjes, i pasigurt.
— Eriola… — zëri i tij dukej i shtrydhur. — A mund të flasim?
Ajo nuk foli, vetëm e pa në sy.
Ai u ngatërrua në fjalë, pranoi se kishte gabuar që kishte heshtur, që ishte përpjekur ta kalonte situatën pa përballje. Tha se e kishte kuptuar sa e rëndë ishte bërë për të, por kishte shpresuar se gjërat do të rregulloheshin vetë. Shtëpia, sipas tij, tani dukej bosh — jo sepse Vjollca Hysa kishte shkuar te një mike për disa ditë, por sepse Eriola mungonte.
— Nuk po të kërkoj të kthehesh menjëherë, — shtoi me lodhje. — Dua vetëm të flasim. Dua që gjithçka të ndryshojë. Dua ta ndiesh se ajo është shtëpia jote.
Zëri i dridhej.
Eriola e dëgjoi me qetësi. Për herë të parë pas shumë kohësh nuk ndjeu zemërim. Vetëm një lodhje të thellë. Dhe, diku brenda saj, një ngrohtësi e brishtë nisi të rikthehej.
Një javë më vonë, Vjollca Hysa u kthye në apartamentin e saj të rinovuar. Arlindi e ndihmoi vetë me kutitë. Mes tyre u zhvillua një bisedë që ai nuk do ta kishte guxuar kurrë më parë. Eriola nuk e pyeti për detaje; ishte ai që më pas i tregoi, pa fshehur sa e vështirë kishte qenë të thoshte gjithçka hapur.
Kur Eriola kaloi sërish pragun e banesës së tyre, ajri i pastër e përqafoi menjëherë — të gjitha dritaret ishin hapur. Në dhomën e gjumit nuk kishte më perde të errëta, as mbulesa të huaja, as sende që nuk i përkisnin asaj hapësire. Çdo gjë e Vjollcës ishte larguar.
— Le ta nisim nga e para, — tha Arlindi. — Ashtu siç dëshiron ti.
E rikthyen komodinën dhe tavolinën e vogël pranë shtratit. Vendosën perde të çelëta, sistemuan çdo send me kujdes. Dalëngadalë, apartamenti mori pamjen e një vendi ku jetonin dy njerëz që donin të ndanin jetën, jo një fushë beteje e heshtur.
Kur mbaruan, Eriola u tërhoq disa hapa pas dhe vështroi përreth.
— Tani po, — tha me zë të qetë. — Tani është vërtet e jona.
Arlindi i hodhi krahun mbi supe.
— Kështu do të mbetet.
Në mbrëmje, Eriola përgatiti një byrek me gjizë — pikërisht atë që Vjollca Hysa e quante me përçmim “brumë i qullët”. Arlindi e hëngri me oreks, sikur ta kishte pritur prej kohësh, ndonëse më parë kishte heshtur për të mos “mërzitur mamin”.
— Faleminderit që u ktheve, — tha ai, teksa rrinin në kuzhinë.
Eriola buzëqeshi lehtë, pa asnjë tension në fytyrë.
Pas shumë kohësh, ndjeu me të vërtetë se ishte në shtëpinë e saj.