— Merri këta të mjerë dhe zhduku nga këtu! Këtë shtëpi ma ka dhuruar djali im! — ulëriti Afërdita Marku me zë të mprehtë.
Ornela Nano ndodhej pranë sobës, duke trazuar supën që ziente ngadalë, kur pas shpine dëgjoi një kollitje të njohur. Afërdita hyri në kuzhinë me atë ecjen e saj të rëndë e ceremoniale, sikur po inspektonte pronën e vet dhe jo thjesht po kalonte pragun e një dhome.
— Prapë i ke zier patatet më shumë seç duhet, — tha ajo, duke hedhur sytë në tenxhere mbi supin e nuses. — Kështu gatuhet? Erioni im i do patatet të plota, jo të shpërbëra si pure.
Ornela vazhdoi ta përziente supën pa thënë asnjë fjalë. Gjatë atij viti që jetonin nën të njëjtën çati, kishte mësuar — ose të paktën përpiqej — të mos reagonte ndaj çdo thumbimi.
— Do të dalë shumë e mirë, — tha Erion Qosja, duke hyrë në kuzhinë dhe duke i lënë një puthje të lehtë në faqe së shoqes. — Ka aromë të mrekullueshme.
— Sigurisht, se je i uritur, — ia ktheu Afërdita, ndërsa u ul në tavolinë. — Po mishi duhej skuqur më parë, pastaj të hidhej në supë. Ashtu merr shije tjetër.
Erioni ngriti supet dhe u largua pa e zgjatur. Ornela fiku sobën dhe nisi të shtronte tryezën. Nga dhoma tjetër u dëgjua zëri i Arben Hysës, tetë vjeç:
— Mami, pas drekës a mund të shkoj te Saimir Kovaçi? Ka marrë një set të ri ndërtimi!
— Do ta shohim, por fillimisht mbaro detyrat, — iu përgjigj Ornela me qetësi.
— Detyra në verë? — shpërtheu Afërdita, duke përplasur duart. — Fëmija duhet të pushojë! Po e lodh djalin me këto tekat e tua për mësime. Në kohën tonë, fëmijët kalonin gjithë verën jashtë dhe ja ku jemi, u bëmë njerëz të rregullt.
Arbeni u shfaq te dera e kuzhinës, duke parë herë të ëmën e herë gjyshen.
— Eja këtu, zemra e gjyshes, — e thirri Afërdita. — Kam karamele për ty. Mos dëgjo çfarë thotë mami, verës nuk bëhen detyra.
— Afërdita Marku, unë dhe Arbeni kemi rënë dakord që çdo ditë të lexojë një orë e të zgjidhë disa ushtrime, që të mos harrojë çfarë ka mësuar, — shpjegoi Ornela me ton të përmbajtur.
— Ah, paskeni rënë dakord ju! Po mua kush më pyeti? A nuk jetoj edhe unë në këtë shtëpi?
Ornela kafshoi buzën për të mos iu përgjigjur. Ky ishte argumenti që vjehrra e përdorte pa pushim që kur ishte shpërngulur tek ata një vit më parë. Deri atëherë, për dy vjet pas martesës, kishin jetuar të qetë. Afërdita vinte nga fshati fqinj ndonjëherë në javë, ndonjëherë edhe më rrallë. Pastaj ndodhi ajo që Erioni e quajti “zgjidhje e arsyeshme”: e ëma shiti shtëpinë e saj dhe u vendos përfundimisht tek ata.
— Pse të rri vetëm në një shtëpi të madhe? — kishte thënë ajo atëherë. — Këtu kam nipin pranë, ju ndihmoj edhe juve. Nuk jam e huaj.
Erioni kishte pranuar menjëherë. Nuk kërkoi mendimin e Ornelës; thjesht e informoi se duhej liruar dhoma e fundit. Ornela heshti. Shtëpia ishte e bollshme, hapësirë kishte. Madje shpresonte se vjehrra do t’i jepte vërtet një dorë: të merrej me Arbenin, të ndihmonte në punët e shtëpisë.
Realiteti doli krejt ndryshe. Afërdita nuk nxitoi të merrte përsipër asgjë, por e konsideroi detyrë të saj të komentonte çdo veprim të Ornelës. Si gatuante — gabim. Si pastronte — jo mjaftueshëm pastër. Si e rriste djalin — tepër e ashpër.
— Erion, thuaji gruas tënde të mos e mbajë djalin pa ngrënë! — thirri Afërdita drejt sallonit. — Së pari hahet dreka, pastaj vijnë ato ushtrimet e kota!
— Mami, të lutem, mos u përziej, — u dëgjua zëri i lodhur i Erionit. — Ornela e di vetë çfarë bën.
Vjehrra lëshoi një ofshamë të fortë dhe, me gjest demonstrativ, hodhi para Arbenit një grusht të tërë karamellesh.
— Haje, biri i gjyshes. Gjyshja kujdeset për ty, nëse mamaja është e zënë me rregullat e saj.
Ornela vendosi pjatat në tavolinë me një zhurmë të thatë, aq sa ato kërcitën lehtë. Arbeni u drodh dhe i pa të dyja me radhë.
— Do t’i ha pas drekës, — tha ai me zë të ulët.
— Kështu është më mirë, shpirt, — i ledhatoi flokët Ornela. — Shko laj duart.
Kur djali doli, Afërdita shtrëngoi buzët.
— Po e kthen kundër meje?
— Nuk po e kthej kundër askujt. Thjesht kemi disa rregulla për të cilat kemi rënë dakord unë dhe Erioni.
— Me Erionin? — qeshi ajo me ironi. — Djali im nuk ka vendosur asnjë rregull. Të gjitha janë trillime të tuat. I njoh unë këto nëna — me rregullat e tyre i çmendin fëmijët.
Ornela mori frymë thellë. Të përpiqeshe të arsyetoje ishte e kotë. Gjatë atij viti kishte kuptuar se çdo përpjekje për të mbrojtur qëndrimin e saj përfundonte njësoj, me të njëjtën fjali të prerë dhe të pamëshirshme që i rikujtonte se në atë shtëpi ajo ishte gjithmonë në provë.