Që prej asaj dite, çdo debat përfundonte në të njëjtën mënyrë: Afërdita Marku e mbyllte bisedën duke i kujtuar Ornelës se shtëpia ishte e regjistruar në emrin e saj.
Historia e asaj prone ishte një plagë e hapur. Kur pas martesës u vendosën aty me Erion Qosjen, Ornela nuk i kishte kushtuar rëndësi faktit që dokumentet nuk ishin në emër të të shoqit.
— Kështu është më e sigurt, — i kishte thënë ai atëherë. — Askush nuk mund t’ia marrë mamit. Është thjesht procedurë. Shtëpinë e kam ngritur unë, me kursimet e mia.
Ajo e kishte besuar. Vetë nuk zotëronte asgjë. Pas divorcit kishte lënë apartamentin e vogël ish-bashkëshortit, vetëm që ndarja të mbyllej sa më shpejt. Me Arben Hysën kishin jetuar me qira derisa në jetën e saj ishte shfaqur Erioni.
Dy vitet e para i dukeshin si përrallë. Erioni sillej mirë me Arbenin; djali ishte lidhur me të dhe e shihte si figurë atësore. Shtëpia ishte e ngrohtë, me një oborr të madh plot dritë. Ornela mbolli perime, sistemoi lule përgjatë gardhit. Mendoi se më në fund kishte gjetur qetësinë që i kishte munguar.
Pastaj një ditë, Afërdita Marku u paraqit me valixhe në duar.
— Kam të drejtë të jetoj në shtëpinë time! — shpalli ajo sapo vuri re hutimin në fytyrën e nuses. — Apo të pengon që një nënë të rrijë me të birin?
Erioni e përqafoi Ornelën dhe i pëshpëriti në vesh:
— Duro pak. Do të mësohet dhe do të qetësohet.
Por qetësia nuk erdhi kurrë. Përkundrazi, me kalimin e javëve ajo sillej gjithnjë e më si zonja absolute e vendit. Ndryshoi mobilimin e sallonit sipas shijes së saj. Perdet që kishte zgjedhur Ornela përfunduan në kosh; në vend të tyre u varën të tjera me trëndafila të mëdhenj, të kuq flakë. Kolltukun më të rehatshëm pranë televizorit e shpalli “të vetin” dhe kalonte orë të tëra duke parë seriale me zë të lartë.
— Erion, a mund të flasësh me mamanë tënde? — i kërkoi një mbrëmje Ornela. — Televizori rri ndezur gjithë ditën. Arb eni nuk përqendrohet dot te detyrat.
— Lëre të shohë ç’të dojë, — ia ktheu ai me shpërfillje. — Çfarë tjetër të bëjë? Mos e tepro. Mami sillet normalisht, ti je shumë e ndjeshme.
Ornela heshti. Ç’kuptim kishte të debatonte? Erioni e adhuronte të ëmën dhe në çdo përplasje rreshtohej automatikisht në anën e saj, edhe kur ajo e kalonte çdo kufi.
Si muajin e kaluar, kur Afërdita bëri skandal sepse Ornela i bleu Arbenit atlete të reja.
— Shpërdoruese! — ulërinte ajo nga një cep i shtëpisë në tjetrin. — I hedh lekët si të ishin letra pa vlerë! Erioni im ka mbajtur një palë këpucë tre vjet dhe s’i gjeti gjë!
— Janë paratë e mia. I fitoj vetë, — u përpoq të shpjegonte Ornela.
— Paratë e tua? Në shtëpinë time nuk ka “të miat” e “të tuat”! Këtu çdo gjë është e përbashkët! Mos guxo të vendosësh rregulla personale!
Erioni atëherë doli në garazh dhe u kthye vetëm pas dy orësh, kur gjithçka ishte shuar. U ul në tryezë sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Gjatë drekës, Afërdita vazhdoi të ankohej me zë të lartë:
— Në kohën tonë gratë e respektonin burrin. Sot secila bën si t’i teket dhe s’pyet për askënd.
— Mjaft, mama, — murmuriti Erioni pa ngritur sytë nga pjata.
— Pse mjaft? Të vërtetën po them! Gruaja jote më shpërfill. Gatuan si t’i vijë, e lodh fëmijën me libra dhe i çon paratë në gjëra të kota.
— Znj. Afërdita, punoj infermiere me dy turne. E mbaj vetë djalin tim dhe kujdesem për shtëpinë. Çfarë pikërisht ju shqetëson? — nuk duroi më Ornela.
Vjehrra vendosi ngadalë lugën dhe e fiksoi me një vështrim të rëndë.
— Më shqetëson që ke harruar në ç’shtëpi jeton. Nëse dua, nesër të nxjerr jashtë bashkë me atë fëmijën tënd. Kjo pronë është e imja. Ma ka dhuruar djali!
— Mama! — ngriti zërin më në fund Erioni. — Si mund ta thuash këtë?
— Pse jo? Është fakt. Dokumentet janë në emrin tim. Unë jam e zonja e shtëpisë. Ajo duhet ta dijë vendin e vet.
Arbeni shikonte herë të ëmën, herë gjyshen, me sytë e mbushur frikë. Buza e poshtme i dridhej lehtë.
— Arben, shko në dhomë dhe mbaro disa ushtrime, — i tha me qetësi Ornela.
Sapo dera u mbyll pas djalit, ajo u ngrit nga tavolina.
— Znj. Afërdita, kjo situatë nuk vazhdon më kështu.
— Atëherë zhduku! — bërtiti tjetra. — Merr fëmijën tënd dhe ik! Kjo shtëpi më përket mua!
Ornela u drejtua ngadalë. Një nyje e fortë iu krijua në kraharor, por nuk uli sytë. Nuk do t’i jepte kënaqësinë ta shihte të thyer. Me zërin e mbledhur dhe shikimin e palëkundur, ajo u përgatit të thoshte fjalët që do të ndryshonin gjithçka.