— Në rregull, znj. Afërdita. Do të largohemi.
— Kështu të dua! — shpërtheu ajo me një lloj fitoreje të hidhur në zë. — Mos rri më këtu si barrë! Gjej ndonjë tjetër budalla që të durojë ty dhe fëmijën tënd!
— Mami, mjafton! — u përpoq të ndërhynte Erion Qosja, por sa më shumë fliste ai, aq më tepër ndizhej e ëma.
— Hesht ti! A nuk e sheh që kjo grua të ka hedhur lakun në qafë? Të është ngjitur pas, bashkë me pjellën e saj, dhe më ka zënë shtëpinë time!
— Unë nuk jam pjellë! — u dëgjua papritur një zë i hollë nga korridori.
Të tre kthyen kokën. Arben Hysa qëndronte në prag, me grushtet e shtrënguara fort. Fytyra i ishte skuqur dhe sytë i shkëlqenin nga lotët e mbajtur me zor.
— Je e keqe! Një gjyshe e keqe! Të urrej!
Afërdita Marku mbeti pa frymë për një çast nga indinjata.
— Çfarë the? Si guxon, more djalë, në shtëpinë time! Do të ta tregoj unë!
Ajo u hodh drejt tij, por Ornela Nano i doli përpara.
— Mos guxoni ta prekni djalin tim.
— Djali yt? Po ti çfarë je këtu? Asgjë! Një e ardhur nga hiçi! Endeshe me qira, me fëmijën në krah, derisa djali im i marrë të mori në shtëpi!
Erioni rrinte i heshtur në tavolinë, me shikimin ngulur në pjatë. Ornela e pa drejt e në sy, duke pritur qoftë edhe një fjalë të vetme në mbrojtje të saj. Por ai nuk foli.
— Arben, shko në dhomë. Fut lodrat e tua të preferuara në çantën e shpinës, — tha ajo me një qetësi të çuditshme.
— Mami… do ikim? — pyeti djali me zë që i dridhej.
— Po, zemra ime. Do të shkojmë te gjyshja dhe gjyshi.
Arbeni tundi kokën dhe vrapoi në dhomën e tij. Afërdita lëshoi një hungërimë të kënaqur.
— Më në fund! Vetëm mos prek asgjë që është e imja! Çdo gjë në këtë shtëpi më përket mua!
Pa iu përgjigjur, Ornela kaloi pranë saj dhe hyri në dhomën e gjumit. Nga sipër dollapit mori dy valixhe — të sajën dhe të djalit. Me lëvizje të qeta nisi të paloste rrobat, fillimisht të vetat, pastaj të Arbenit. Vjehrra qëndronte te dera, duke e vëzhguar si rojë.
— Atë fustan e ke blerë këtu! Lëre!
— E kam sjellë me vete para tre vitesh, — u përgjigj Ornela pa e ngritur zërin.
— Gënjen! Erion, thuaji diçka!
Por ai nuk u shfaq. Ornela hapi sirtarin, mori dokumentet e saj dhe të djalit, librezen e kursimeve dhe një kuti të vogël bizhuterish që ia kishte lënë e ëma. I futi me kujdes në një çantë më vete.
— Çfarë është ajo? Ma jep këtu! — tentoi Afërdita t’ia rrëmbente nga duart.
— Janë letrat e mia dhe të fëmijës. Mos i prekni.
Pastaj shkoi në dhomën e Arbenit. Djali rrinte ulur në krevat, me arushin prej pelushi të shtrënguar në kraharor.
— Mami, nuk do kthehemi më këtu?
— Nuk e di, shpirt. Do ta shohim.
Ajo mblodhi shpejt rrobat e tij, librat, fletoret e shkollës. Mori edhe blloqet e vizatimit që ai i donte aq shumë. Pas tyre, Afërdita vazhdonte të murmuriste me inat.
— Provo të marrësh diçka timen dhe do të thërras policinë! Hajdute!
Ornela u ndal dhe u kthye nga ajo.
— E dini çfarë? Do të ftoj fqinjët. Le të jenë Lindita Kalemi dhe Mentor Osmani dëshmitarë për gjithçka që marr me vete. Që më pas të mos më akuzoni kot.
— Thirr kë të duash! Mblidh gjithë lagjen po deshe!
Ornela doli në oborr. Në anën tjetër të gardhit, Lindita po ujiste perimet.
— Zonja Lindita, a mund të vini një minutë?
Fqinja iu afrua menjëherë. Kishin marrëdhënie të mira, shpesh pinin kafe bashkë.
— Ç’ka ndodhur, Ornela? Je zbehur fare.
— Po largohem me Arbenin. Përfundimisht. Do ju lutesha të vini bashkë me zotin Mentor dhe të shihni çfarë po marr, që më vonë të mos më hidhen akuza për vjedhje.
— O Zot… deri këtu arriti puna? Sigurisht, po e thërras menjëherë Mentorin.
Pas pak minutash, të dy fqinjët hynë në korridor. Afërdita frynte e skuqur nga mllefi.
— Ç’janë këto? Do bëni teatër këtu?
— Jemi këtu si dëshmitarë, — tha qetë Mentor Osmani. — Për të vërtetuar se Ornela Nano po merr vetëm sendet e saj personale.
Në praninë e tyre, Ornela bëri edhe një herë një xhiro nëpër shtëpi, duke treguar qartë çdo gjë. Dy valixhe me rroba, një çantë me dokumente, një çantë shpine me lodrat e djalit dhe disa libra.
— Ka vetëm kaq. Mobiljet, enët, pajisjet — gjithçka mbetet këtu.
— Ashtu duhet! Sendet e mia nuk lëvizin nga vendi! — bërtiti Afërdita.
Lindita tundi kokën me keqardhje.
— Afërdita Marku, a nuk ju vjen turp…