— …a nuk ju vjen turp? — vazhdoi ajo me zë të prerë. — Ornela prej vitesh mban mbi supe shtëpinë, oborrin, lulet… gjithçka.
— S’është puna juaj! Në shtëpinë time nuk vendosni rregulla ju! — shpërtheu Afërdita Marku, duke tundur duart me nervozizëm.
Ornela nuk foli më. I mori valixhet dhe i nxori në oborr. Me telefon porositi një taksi. Ndërsa prisnin, Arben Hysa u mbështet fort pas saj, duke shmangur me kujdes vështrimin e gjyshes.
— Mami… xhaxhi Erion nuk do vijë me ne?
— Jo, zemra ime, — iu përgjigj butë ajo.
Pak çaste më vonë, Erion Qosja doli në prag. Dukej i hutuar, si njeri që nuk e kupton mirë ç’po ndodh.
— Ornela, e ke seriozisht? Ku do shkosh?
— Te prindërit e mi.
— Po pse kështu? Mund të flasim, ta zgjidhim… s’ka pse të ikësh.
Ajo e pa drejt në sy.
— Çfarë të zgjidhim, Erion? Nëna jote më nxori nga shtëpia bashkë me djalin. Ti qëndrove aty, pa thënë asnjë fjalë. Çfarë ka mbetur për të diskutuar?
— U nxeh pak. Ajo kështu e ka natyrën, flet pa menduar. Nuk e kishte me të keq.
Fjalët e tij tingëlluan bosh. Tre vite martesë dhe përballë saj qëndronte një i huaj.
— Erion, nëna jote më tha në sy që djali im është i pavlerë. Para teje. Dhe ti heshtë.
— Po ç’mund të bëja? Është nëna ime!
— Ndërsa ne çfarë jemi për ty? Kalimtarë?
Taksi u ndal përpara portës. Shoferi zbriti dhe ndihmoi me bagazhet. Arbeni u ul në sediljen e pasme. Para se të hipte, Ornela i hodhi edhe një vështrim të fundit burrit.
— Do ta çoj kërkesën për divorc.
— Ornela, prit! Mos e bëj kështu! Të lutem, flasim!
Por dera u mbyll. Makina u nis. Në pasqyrën e pasme, Arbeni pa të atin në mes të oborrit, ndërsa pranë tij Afërdita Marku vazhdonte të bërtiste e të gestikulonte.
— Mami… po qan?
Ajo fshiu faqet me shpejtësi.
— Jo, biri im. Thjesht jam e lodhur.
Rruga drejt qytetit ku jetonin prindërit e saj zgjati rreth dy orë. Ata banonin në një apartament me tre dhoma në qendër të qytetit. Derën e hapi Flutura Qafoku. Mjaftoi një shikim për të kuptuar gjithçka.
— Hyni, zemrat e mia. Arben, gjyshi është brenda. Ka blerë një libër të ri vetëm për ty.
Djali vrapoi drejt dhomës së ndenjjes. Ornela u mbështet në kraharorin e së ëmës dhe, për herë të parë atë ditë, shpërtheu në lot.
— Qetësohu, bijë. Nxirre gjithë dhimbjen. Do flasim më vonë.
Në mbrëmje, pasi Arbeni ra në gjumë, Ornela tregoi me hollësi çdo gjë. Ismail Hasani dëgjoi pa e ndërprerë, por duart i kishte shtrënguar fort.
— Bëre mirë që u largove, — tha më në fund. — Atje nuk kishe ç’të duroje më. Do doja të na kishe treguar më herët.
— Mendoja se do rregullohej. Se Erioni do merrte guximin të fliste me të ëmën.
— Djali i mamit mbetet, — psherëtiu Flutura. — Për disa burra është më e lehtë të ndërrojnë grua sesa të kundërshtojnë nënën.
Telefoni i Ornelës nuk pushoi. Erioni telefononte çdo orë. Ajo nuk u përgjigj. Në fund i dërgoi një mesazh të shkurtër: “Mos më telefono më. Do komunikojmë përmes avokatëve.”
Të nesërmen u paraqit te një jurist. Procedura ishte e thjeshtë: nuk kishin pasuri të përbashkët, shtëpia ishte në emër të Afërditës dhe Arbeni nuk ishte fëmijë biologjik i Erionit.
— Brenda një muaji shpallet zyrtarisht divorci, nëse pala tjetër nuk pengon, — e informoi avokati.
Pas tri ditësh, Erioni u shfaq te dera e prindërve të saj. Ismaili nuk e lejoi të hynte.
— Ornela nuk dëshiron të të takojë. Mos e shqetëso as djalin.
— Duhet të flas me të! Do ta çoj mamanë diku tjetër, do jetojmë vetëm unë dhe Ornela!
— Është vonë, Erion. Këtë duhej ta mendoje më parë.
Kaloi një muaj dhe gjithçka u mbyll pa zhurmë. Erioni firmosi dokumentet pa kundërshtim. Ornela gjeti punë në spitalin e qytetit. Arbeni u regjistrua në një shkollë të re. Ditët e para ishte i mërzitur, por shpejt krijoi shokë.
Një mbrëmje, Flutura i tha së bijës:
— Ndoshta në fund doli për mirë. Mendo sikur të kishe qëndruar edhe dhjetë vjet atje. Ç’do bëhej me ty? Me Arbenin?
Ornela miratoi në heshtje. Më mirë të largohesh me kohë sesa të jetosh gjithë jetën nën poshtërim. Kishte punën e saj, djalin dhe prindërit pranë. Kaq mjaftonte.
Gjashtë muaj më pas, e telefonoi Lindita Kalemi me lajme të reja. Erioni vazhdonte të jetonte me të ëmën. Afërdita e komandonte për çdo gjë: e detyronte të gatuante, të pastronte, të merrej me çdo punë shtëpie. Ai ishte dobësuar dhe dukej i rraskapitur. Në punë kishte nisur të kishte probleme, sepse vonohej shpesh — nëna kërkonte më parë mëngjesin gati dhe enët e lara.
— Tani u thotë të gjithëve se ti je mosmirënjohëse, — shtoi Lindita. — Por askush nuk e beson. Të gjithë e dinë sa shumë bëje në atë shtëpi.
Ornela e dëgjoi pa emocion. Le të flasin ç’të duan. E rëndësishme ishte që ajo dhe Arbeni jetonin më në fund në qetësi, pa britma dhe fyerje. Dhe ajo paqe vlente më shumë se çdo gjë tjetër.