— A ke ndër mend të kontribuosh për qiranë e shtëpisë? — e pyeti burri me një ton të thatë.
— Jo, — ia ktheu gruaja me një buzëqeshje thumbuese.
— Mos bëj shaka me mua! — shpërtheu Taulant Marku ashpër. — Nxirr lekët, duhet t’ia çojmë zonjës së shtëpisë!
— Dërgoja vetë. Unë s’kam asnjë qindarkë, — tha Klea Begaj me një qetësi provokuese, duke e parë drejt në sy.
— Boll me këto lojëra, — u shtrembërua ai. — Vëri paratë mbi tavolinë!
Klea hodhi një sy te thonjtë e sapolyer, fryu lehtë sikur po largonte një grimcë pluhuri të padukshëm dhe tha me ton të prerë:
— Ti je burri i shtëpisë, apo jo? Kryefamiljari? Zgjidhe vetë këtë punë.
Taulanti e shikoi me sy të ngushtuar.
— Qenka kjo kënga e re që po këndon?
— Çfarë prisje tjetër? — u përgjigj ajo me një pafajësi të shtirur. — O jemi të barabartë dhe vendosim bashkë, o ka një krye që merr përgjegjësitë. Duhet të vendosësh më në fund çfarë familjeje duam të jemi.
— S’po të kuptoj fare, — mërmëriti ai, ndërsa zemërimi po i zinte vendin qetësisë. — Po bën kryengritje? Mos harro se unë…
— Do të përfundosh pas hekurave, — ia ktheu Klea pa ngritur zërin.
Dora që ai kishte ngritur vrullshëm në ajër mbeti pezull për një çast, pastaj u ul ngadalë.
— Ku po do të dalësh me këtë, Klea? — pyeti ai, duke rrudhur vetullat.
— Dua të them vetëm një gjë, i dashur: po merr shumë përsipër, — tha ajo. — Marrëdhënia jonë nisi si partneritet. Ishim të barabartë dhe mbi atë bazë u martuam.
Në fillim gjithçka dukej moderne, e pranueshme. Por më pas ti fillove të kërkosh gjëra si në kohët e vjetra, sikur të ishim në një familje ku fjala e burrit është ligj. Vendos vetë, Taulant: çfarë modeli po ndjekim?
Ka martesa që nuk lindin për të zgjatur, por për t’u kthyer në një mësim të hidhur. Nganjëherë janë dëshmi e gabimeve që njeriu i kupton shumë vonë. Ashtu ndodhi edhe me Klean dhe Taulantin.
— Bijë, a e kupton ç’po bën? — u ankua Bujar Kastrati. — Të martohesh në nëntëmbëdhjetë vjeç?
— Edhe ju me mamin u martuat sapo mbushët tetëmbëdhjetë, — këmbënguli Klea.
— Dhe mendon se nuk e kemi menduar se nxituam? E kemi menduar, dhe jo pak!
— Unë s’e kam menduar kurrë kështu, — ndërhyri Shpresa Deda. — Ti ishe ai që doje të shijoje jetën pa fund! Pastaj edhe për lindjen e Kleas u zvarrite me vite. Sa të jam lutur, sa kam qarë! Pesëmbëdhjetë vjet iu shmange përgjegjësive!
— Atëherë nuk isha i sigurt nëse doja fëmijë fare, — u mbrojt ai.
— Dëgjoje pak ç’thotë! — shpërtheu Shpresa. — Dhe këtë e thua para vajzës? S’të vjen turp?
— Pse të më vijë? Vajzë më të mirë s’mund të kisha! Dhe erdhi në kohën e duhur, — theksoi ai me ngulm. — Po të kishte ardhur më herët, nuk do ta dija ç’të bëja me të. Kur lindi, unë isha gati, si mendërisht, ashtu edhe fizikisht.
Shpresa qeshi me zë.
— Gati? Më kujtohet si e çoje pelenën me dorën e shtrirë larg trupit, sikur mbaje diçka të rrezikshme! Për mbledhjet e prindërve në shkollë as që bëhej fjalë të vije.
Nuk e di për çfarë gatishmërie flet, por sipas meje ende nuk je mësuar me idenë që vajza jonë është rritur.
— Mos më nxirr keq para fëmijës, — mërmëriti Bujari. — Jam gati për gjithçka.
— Edhe për faktin që Klea do të martohet? — e pyeti ajo me një buzëqeshje dinake.
Ai thithi ajrin thellë.
— Po them që është herët! Shumë herët! Vetëm nëntëmbëdhjetë vjeçe. Sapo mbaroi shkollën, sapo nisi punë. Le të shohë botën, të njohë njerëz, të jetojë pak!
— Babi, mos je xheloz? — qeshi Klea.
— Ja pra, e thashë unë! — ia ktheu Shpresa me të qeshur.
— S’jam xheloz, — u përgjigj ai, duke shmangur vështrimin. — Thjesht nuk e njoh mirë këtë Taulant Markun, dhe ti do të jetosh me të. Si bashkëshorte madje!
Klea buzëqeshi, por vendosi ta qetësonte.
— Më ke rritur të fortë, babi. Nuk lejoj askënd të më shkelë. Dhe nëse ndodh diçka, ti do të jesh aty për mua, apo jo?
Bujar Kastrati ngriti kokën me vendosmëri.
— Unë atë Taulant Markun do ta shoh mirë në sy para se të ta besoj përfundimisht.