— Taulantin! — Bujar Kastrati shtrëngoi nofullat dhe bëri me duar një gjest kërcënues, sikur po përfytyronte ndonjë përballje të egër. — Mjafton të ma thuash vetëm një fjalë!
— Pse po qan, zemra e mamit? — e pyeti Shpresa Deda butësisht, ndërsa qëndronin në dhomën e nuses në zyrën e gjendjes civile. — Mos u pendove për martesën?
— Jo, jo… nuk jam penduar, — u përgjigj Klea Begaj, duke prekur me kujdes cepat e syve me një facoletë që të mos i prishej grimi. — Thjesht… më duket e frikshme!
— Çfarë të tremb kaq shumë, bijë? — buzëqeshi e ëma, duke i rregulluar një fije floku pas veshit.
— Do të largohem nga shtëpia… nga ju dhe babi, — tha Klea me zë të dridhur. — Dhe tani më bie mua të mbaj gjithë shtëpinë mbi supe!
— Klea, po ti i di të gjitha këto gjëra, — ia ktheu Shpresa me qetësi. — Që e vogël ke gatuar, ke pastruar, ke sistemuar gjithçka vetë.
— Po tani duhet të mendoj edhe për Taulantin! Çfarë ushqimi i pëlqen? Si i do këmishët e hekurosura? Me çfarë detergjenti duhet t’ia laj rrobat? Të përdor zbutës apo jo? Po sikur të mos i pëlqejë aroma?
Shpresa qeshi lehtë.
— Këto janë sekretet e jetës në çift, moj bijë. Nuk zgjidhen brenda një dite. Edhe unë me babanë tënd, pas kaq vitesh, ende zbulojmë çfarë na pëlqen e çfarë jo.
A nuk e dëgjove si u ankua kur ia hekurosa bluzat javën e kaluar? U ngrit në këmbë e tha se nuk i duhen të hekurosura, sepse “nuk merr frymë barku”! Ndërkohë, para tre vitesh, as plehrat nuk pranonte t’i nxirrte po të mos ishte bluza e hekurosur mirë. Me kalimin e kohës ndryshojnë gjërat… ose ndoshta thjesht mësohesh me to.
— Mami, s’më qetësove fare… përkundrazi! — tha Klea, duke marrë një facoletë tjetër. — Po sikur të më qortojë? Nëse gatuaj diçka që s’i pëlqen, apo nëse nuk i hekuros si duhet? Çfarë të bëj atëherë? Të rri në cep e të qaj?
— Tani për tani, duhet të marrësh frymë thellë dhe të qetësohesh, — foli Shpresa me ton të vendosur. — Dhe mbaje mend: në një martesë, gruaja nuk është e detyruar të mbajë gjithçka mbi shpinë. Ju jeni çift modern.
U njohët sipas rregullave të kohës suaj, ku secili paguante pjesën e vet. Ndaj edhe shtëpinë mund ta ndërtoni mbi të njëjtin parim: përgjegjësi të ndara. Ose i bëni bashkë, ose me radhë.
Klea u ndal për një çast, pastaj sytë iu ndriçuan.
— Pra… çorapet dhe të brendshmet janë punë e tij, gatimin e ndajmë, dhe shpenzimet i mbulojmë përgjysmë?
— Kështu të dua! Vajzë e zgjuar! — e përqafoi Shpresa me krenari. — Tani hajde, se të ftuarit po presin.
Taulanti e përqafoi me entuziazëm këtë mënyrë organizimi. Të dy punonin dhe të dy kontribuonin në mënyrë të barabartë, si në financa ashtu edhe në punët e përditshme.
Madje, ai nisi të mburrej me modelin e tyre familjar.
— Askënd nuk mbaj me para të mia dhe askush s’jeton në kurrizin tim, — i thoshte me krenari nënës së tij. — Kështu, secili vendos vetë si t’i shpenzojë të ardhurat.
— Je i sigurt që ajo nuk kërkon gjë? — pyeste me dyshim Afërdita Qosja. — Ka vajza që në fillim duken si engjëj, pastaj pa dhuratë nuk lëvizin as gishtin.
— Mami, ne i kemi ndarë edhe detyrat, — përpiqej t’i shpjegonte Taulanti. — Ose i bëjmë bashkë, ose i alternojmë.
Afërdita rrudhi ballin.
— Si ta kuptoj këtë? A po të detyron të gatuash e të pastrosh?
— Askush s’po detyron askënd. Thjesht ramë dakord kështu, — u përgjigj ai, paksa i hutuar.
— Çfarë tmerri! — shpërtheu ajo. — Që kur gruaja i kalon burrit detyrat e saj? Turp! Burri sjell të ardhurat në shtëpi, ndërsa gruaja kujdeset për rehatinë dhe komoditetin e tij!
— Por ne të dy fitojmë para, — theksoi Taulanti.
— Taulant, çfarë po thua? — ia ktheu ajo me mosbesim. — Çfarë fiton ajo? Për geta e taka? Mos e krahaso me veten! Burri është shtylla e shtëpisë, ai është siguruesi kryesor…