— Mami, kohët kanë ndryshuar, — u përpoq të arsyetohej Taulant Marku. — Sot gratë ndërtojnë karrierë, fitojnë para, janë të pavarura…
Ai, në të vërtetë, ishte ndier krenar që martesa e tij me Klea Begajn mbështetej mbi barazi. Por fjalët e Afërdita Qosjes po e rrëzonin gjithë atë bindje si një kështjellë prej rëre.
— Çfarë barazie është kjo, more bir? — ia ktheu ajo me zë të lartë. — Barazi quhet kur gruaja ta ul burrin në sytë e të tjerëve? Nuk i ka hije mashkullit të rrijë para sobës e të endet me leckë nëpër shtëpi!
Ajo nuk ndalej.
— Burri duhet të mbetet burrë! Si u mashtrove nga fjalët e saj dhe e ktheve veten në shërbëtor shtëpie?
Taulanti nuk e kishte parë kurrë çështjen nga ky këndvështrim. Mendimi i saj e trazoi.
— Të lutem, mos ua trego njerëzve këto gjëra! — vazhdoi Afërdita Qosja, duke kapur kokën me duar. — Do të të përqeshin! Do të thonë që nuk e vë dot gruan në vijë! Do të të quajnë të nënshtruar! Oh, bir i mjerë… të rrita si shqiponjë, e ajo të bëri pulë të lagur!
Kjo krahasim e pickoi fort. Nuk i pëlqeu aspak. Dhe, në thellësi, një pjesë e tij e pranonte se ndoshta “rregulli i vjetër” kishte një farë logjike.
Burri është siguruesi. Gruaja kujdeset për shtëpinë. Kështu kishte qenë gjithmonë, apo jo? Atëherë ç’po ndodhte me ta?
Gradualisht, sjellja e Taulantit nisi të ndryshonte. Punët e shtëpisë që më parë i ndanin me radhë, ai filloi t’i shmangte. Gjithmonë kishte një justifikim: lodhje, stres, dhimbje koke. Në fund, gjithçka përfundonte mbi supet e Kleas. Por një gjë mbeti e pandryshuar — shpenzimet vazhdonin t’i ndanin “përgjysmë”.
Edhe pse, nëse e shihje me kujdes, ajo përgjysmë nuk ishte aspak e barabartë.
Klea kishte më shumë sy për detajet e përditshme. Për më tepër jetonin me qira, në një apartament pothuajse bosh. Shpesh duhej të blinte enë, detergjentë, ndonjë raft apo pajisje të vogël që e bënte jetesën më të lehtë. Ai nuk i vinte re këto gjëra. Ajo po.
Kështu ndodhte që pesë a gjashtë ditë para rrogës, portofoli i saj boshatisej. Për të kursyer, shkonte në punë në këmbë. Jo pesë ndalesa me autobus — por dyzet minuta ecje, duke dalë më herët nga shtëpia, pavarësisht shiut apo të ftohtit.
E pranonte si diçka normale. Edhe pse e dinte shumë mirë që Taulanti kishte para. Ai gjithashtu e dinte që ajo nuk kishte. Mund t’i jepte të paktën për biletën e autobusit. Edhe kur ajo i tregonte se po ecte në këmbë. Por ai nuk ofroi asgjë. As nuk e përmendi.
— Marrëveshja është marrëveshje, — e justifikonte ajo me vete. — Secili shpenzon të vetat.
Megjithatë, diçka nuk përputhej. Diçka dukej e padrejtë, edhe pse askush nuk e quante të tillë.
Nëse nuk do të kishte ndodhur ajo situatë, Klea ndoshta do të vazhdonte gjatë të jetonte në atë gjendje të çuditshme, duke e gëlltitur në heshtje pakënaqësinë.
Por një muaj i vështirë e goditi njëherësh. Prindërit e saj u nisën për pushime në një qendër kurative për disa javë. Nga një qytet tjetër erdhi lajmi se gjyshja ishte sëmurë rëndë. Ndërkohë, kuleta e saj ishte bosh.
— Taulant, të lutem, më jep disa para, — i kërkoi me zë të dridhur. — Duhet të shkoj te gjyshja. Nuk kam asnjë lek.
Ai e pa i habitur.
— Pse duhet të të jap unë? Ne i kemi kuletat të ndara. S’ke para? Problemi yt.
— Nuk po kërkoj pa arsye, — iu lut ajo. — Sapo të marr rrogën, t’i kthej menjëherë. Duhet të nisem urgjentisht!
— Ta thashë një herë. Nuk është puna ime. Po nuk pate para, mos i harxho për budallallëqe. Unë i kam të miat.
Klea ndjeu si i hipi gjaku në fytyrë.
— Por unë bleva pluhur larës, tharëse enësh… gjëra për shtëpinë tonë! Paratë e mia shkuan për ne të dy!
— Askush nuk të kërkoi t’i blije. As nuk u këshillove me mua. Llogariti si shpenzime personale. Mjaft tani, nuk të jap asgjë.
Paratë i siguroi nga shoqja e saj, Vesa Basha. Por bashkë me to, gjeti edhe diçka tjetër — një të vërtetë që çuditërisht nuk e kishte parë deri atëherë.
— Pra, kuletat i paskeni të ndara? — e pyeti Vesa, duke e parë drejt në sy…