— Do të thotë që i mbani kuletat të ndara? — pyeti Vesa Basha me mosbesim, duke e vështruar drejt në sy. — Dhe ai është tërhequr pothuajse krejt nga shpenzimet e shtëpisë, duke t’i lënë ty mbi shpinë?
— Tani… po, kështu është, — tha Klea e hutuar. — Më parë i bënim bashkë të gjitha…
— Domethënë ti lodhesh në punë, pastaj kthehesh në shtëpi dhe vazhdon të punosh për të dy, ndërsa secili mban paratë për vete? — Vesa e formuloi me zë të lartë atë që tashmë e kishte kuptuar, vetëm që mikja ta dëgjonte qartë absurditetin.
— Po… — pranoi Klea me zë të ulët.
— Një kombinim i çuditshëm, për të mos thënë tjetër gjë! — ironizoi Vesa. — Model tradicional kur vjen puna te shërbimi: gruaja bën gjithçka. Por sapo flitet për para, menjëherë barazi moderne! A nuk të duket se Taulanti po luan shumë zgjuar? Jo vetëm i zgjuar, por edhe i pacipë!
Fjalët i ranë Kleas si goditje në stomak. Diçka që e kishte ndier prej kohësh, por nuk e kishte artikuluar, mori formë të qartë. Megjithatë vendosi të mos e hapte menjëherë përballjen. Do të shkonte te gjyshja, do të qetësohej dhe pastaj do ta zgjidhte përfundimisht këtë histori.
— Çfarë po thua, çfarë familjeje? — shpërtheu Taulant Marku, kur ajo e ngriti më në fund çështjen. — Jemi familje normale! Secili ka detyrat dhe të drejtat e veta! Mos më mbush mendjen me këto teori!
— Nëse flasim për të drejta të barabarta, atëherë nuk ke asnjë të drejtë të më bërtasësh! — ia ktheu Klea pa u tërhequr. — E nëse do modelin e vjetër, atëherë pse më kërkon para? Dhe hiqe atë ton komandues, nuk jam ushtare!
Vetëm një gjë dëgjoj prej teje: gatuaj, laje, pastro! Fjalën “të lutem” e ke harruar apo thjesht s’të vjen më nga goja?
— Si guxon t’i kundërvihesh burrit tënd? — u ndez ai. — Je gruaja ime dhe duhet të më bindesh pa fjalë!
— Jam bashkëshorte, jo shërbëtore! — ia preu Klea. — Nuk jetojmë në shekullin e nëntëmbëdhjetë. Ti e ke sistemuar shumë mirë për veten.
Kur duhet pastruar, papritur je i zënë ose të dhemb diçka. Kur duhet gatuar, jep vetëm porosi. Çfarë do, të të nxjerr edhe listë çmimesh?
— Po ç’të ka hipur? — u tërhoq ai një hap. — Ne u morëm vesh për këtë!
— U morëm vesh që do t’i bënim gjërat bashkë! Jo që ti të më hipje në qafë e të komandoje. Prej një viti gjithçka bie mbi mua. Një vit i tërë pa bërë ti asgjë!
Nëse do që të vazhdoj të bëj rolin e kuzhinieres, pastrueses e gjithçkaje tjetër, atëherë paguaj. Ose ma jep rrogën tënde për një vit. Ose rri një vit në shërbimin tim. Zgjidh!
Klea e pa drejt në sy. Taulanti herë skuqej, herë zbehej, shtrëngonte grushtet dhe mundohej të fliste, por vetëm nxirrte frymë me nervozizëm.
— Nuk të pëlqen? — shtoi ajo me qetësi. — S’duhej ta teproje. Po të mos ishe sjellë kështu, gjithçka do të kishte mbetur si më parë. Por kështu siç u bë, mua nuk më shkon për shtat.
Të nesërmen, Klea u kthye në apartamentin e prindërve. Pa dembelizëm e pa hezitim, mblodhi çdo send që kishte blerë me paratë e saj — nga pajisjet e kuzhinës deri te lugët e vogla të çajit.
Për tre muaj rresht, Taulanti trokiti te dera, u lut, kërkoi falje, premtoi se do të ndryshonte dhe se do ta rishikonte sjelljen e tij.
Klea nuk u lëkund. Ajo priti qetësisht derisa u finalizua divorci. Më pas i kërkoi babait që ta largonte përfundimisht Taulantin nga dera e tyre, sepse ishte bërë i bezdisshëm.
Dy herë të rrëshqitura poshtë shkallëve mjaftuan që Taulanti të kuptonte se jo vetëm kishte gabuar rëndë, por edhe se në atë shtëpi nuk ishte më i mirëpritur.
— Tani, bija ime, — tha Shpresa Deda me një buzëqeshje të lehtë, — e more mësimin. Nuk do ta bësh më atë gabim. Përvoja ndonjëherë vjen si ilaç i hidhur, por vetëm gënjeshtrat janë të ëmbla.
— Nuk është pak për njëzet e një vjeçe gjithë kjo? — e pyeti Klea.
— Përvoja nuk pyet për moshën, — u përgjigj e ëma. — Por falë saj, të paktën këtë gabim nuk do ta përsërisësh.
— Do të bësh plot të tjera, mos ki merak! — qeshi Bujar Kastrati, duke i përqafuar të dyja.
Në të vërtetë, ai ishte i lumtur që vajza e tij e vogël do të qëndronte edhe pak kohë në shtëpi, nën çatinë e tij.
Sepse vërtet, nuk duhet teprohet me mendjemadhësinë.