Pa thënë asnjë fjalë, i rashë rreth e rrotull makinës dhe zbrita me kujdes në anë të rrugës, në një gropë të thellë që hapej poshtë shpatit të pjerrët. Ferrat më kapeshin pas pantallonave dhe më gërvishtnin lëkurën, ndërsa pluhuri më hynte në sy. U përkula dhe nisa të kërkoj mes zhavorrit të nxehtë. Pas disa çastesh gjeta atë që kërkoja: dy copa të shqyera të dokumentit tim, të ndara brutalisht në mes.
U ngjita sërish lart, duke shkundur pluhurin nga duart. Te pjesa e përparme e makinës i vendosa copëzat mbi kofano, duke i bashkuar me kujdes, skaj më skaj, si një provë të qartë të vandalizmit. Mora telefonin nga paneli dhe bëra një foto nga afër, duke u siguruar që çdo detaj i dëmtimit të dukej qartë.
Inspektori qëndronte pak më tutje, me duart në ijë, dhe më vështronte me një përçmim të hapur.
— E mbarove filmin? — tha me një buzëqeshje tallëse. — Tani mbylle makinën dhe vazhdo në këmbë drejt qytetit.
Iu afrova derisa distanca mes nesh u zhduk pothuajse krejt.
— Mbiemri juaj? — e pyeta qetësisht.
— Ç’të duhet ty, këmbësore? — vazhdoi të përqeshte.
— Mbiemri dhe grada.
Ai rrotulloi sytë me bezdi.
— Saimir Gjini, oficer i lartë policie. U kënaqe? Tani zhduku nga sytë e mi.
E mbajta vështrimin mbi të për disa sekonda, duke fiksuar çdo tipar të fytyrës së tij në kujtesë. Pastaj, me lëvizje të ngadalta, hapa zinxhirin e çantës së brezit. Futja dorën brenda dhe preka kapakun e fortë të një libreze ngjyrë bordo të errët, me stemë të artë të stampuar. E nxora dhe e hapa me një lëvizje të prerë, përpara syve të tij.
— Drejtoria e Sigurisë së Brendshme, Ministria e Brendshme. Nënkolonele Lindita Shala.
Një rreze dielli u pasqyrua mbi hologramë dhe rrëshqiti nëpër fytyrën e tij.
E kisha parë këtë shndërrim dhjetëra herë, por gjithmonë më linte të habitur. Në fillim, sytë i lëviznin me shpejtësi mbi rreshta, sikur truri i tij të refuzonte ta pranonte atë që lexonte. Pastaj kuptimi i fjalëve depërtoi. Ngjyra iu zhduk nga fytyra; lëkura iu bë gri, nofulla filloi t’i dridhej lehtë.
— Sapo ke shkatërruar me dashje dokumentin e një punonjëseje në detyrë, oficer Gjini, — thashë duke theksuar çdo fjalë. — Shpërdorim detyre. Kërcënim. Tejkalim kompetencash.
— Unë… unë… — duart i ranë pa forcë anash trupit. Zëri iu kthye në një pëshpërimë të thatë. — Zonja Lindita… shoqe nënkolonele… nuk e dija…
— Nuk e dije kush isha unë. Por e dije shumë mirë çfarë po bëje. Sa njerëz të zakonshëm ke zhvatur në këtë segment? Sa familje i ke lënë pa të ardhura?
Nga makina e patrullës zbriti me ngathtësi kolegu i tij, një djalë shumë i ri, me uniformë që i rrinte e lirshme dhe me kapele të shtrembëruar. Ai hidhte shikimin herë nga libreza ime, herë nga fytyra e zbehtë e Gjinjit, i hutuar dhe i trembur.
Nxora telefonin dhe telefonova drejtpërdrejt shërbimin e gatshëm.
— Qendra operative.
— Nënkolonele Shala. Kilometri i dyzet e pestë i aksit. Dërgoni menjëherë grup verifikimi. Ndalim pa bazë ligjore, shkatërrim dokumenti, tentativë për zhvatje.
— U mor. Do të jenë aty për njëzet minuta.
E mbylla telefonin dhe e futa sërish në çantë. Ato njëzet minuta pritje janë gjithmonë më domethënësit. Gjini u mbështet i këputur mbi kofanon e makinës së patrullës. Djersa i pikonte nga balli pa pushim.
— Shoqe nënkolonele… — ngriti sytë nga unë, të mbushur me panik të egër. — Ju lutem. Kam fëmijë të vegjël. Gruaja ime është rëndë nga shëndeti. Do të më përjashtojnë nga puna. Do ta dëmshpërblej çdo gjë! Patentën e re jua sjell vetë nesër, vetëm… vetëm anuloni thirrjen.