— Anulojeni thirrjen… më verboi djalli! — belbëzoi ai, me zërin që i çahej.
— Djalli s’të verboi rastësisht, Saimir. Të verboi kur mendove se uniforma të jepte të drejtë të zhvishje njerëzit nga kursimet, — u tërhoqa një hap prapa që të mos ndjeja erën e rëndë të djersës dhe frikës së tij. — Edhe ata që i ndaloje në këtë segment rruge kanë familje. Kanë hallet e tyre. A të shkoi ndër mend kjo gjysmë ore më parë?
Ai mbuloi fytyrën me pëllëmbë, si të donte të zhdukej.
Vështrova djalin e ri që pothuajse ishte ngjitur pas llamarinës së makinës së patrullës.
— Mbiemri?
— Toger Ilir Imeri… — mezi nxori fjalët, duke kapërdirë me vështirësi.
— Ke një zgjedhje të qartë, Ilir, — i thashë pa e ngritur zërin. — Ose më tregon saktë çfarë ndodhte këtu para se të mbërrija unë, ose do të përfshihesh si bashkëpunëtor. Vepër e kryer në bashkëpunim dhe me paramendim. Vendos vetë.
Ai tundi kokën me dëshpërim.
— Unë… s’kam parë gjë. Isha në telefon…
— Mos më gënje, — e ndërpreva prerë. — Kam njëzet vite në këtë detyrë. E dalloj kur dikush dridhet nga frika. Do ta shkatërrosh jetën për lakminë e tij?
Saimir Gjini hoqi duart nga fytyra dhe i hodhi një vështrim helmues.
— Mbylle gojën, Imeri! Asgjë s’ke parë!
— Edhe një fjalë tjetër, Gjini, dhe do ta shtoj si presion mbi dëshmitarin, — ia ktheva me ton të akullt. — Po ti, Ilir?
Ai mori frymë thellë. Supet i dridheshin.
— Çdo turn e bën të njëjtën gjë, — tha më në fund, duke ngulur sytë në asfaltin e nxehur. — Zgjedh makina të thjeshta. Gra vetëm, pensionistë. I tremb, u flet për kontrolle shëndetësore, për sekuestrim mjeti. Njerëzit panikosen… dhe nxjerrin vetë lekët. I kam kërkuar të ndalet. Më thoshte se “budallenjtë duhen mësuar”.
Në largësi u dëgjua ulërima e sirenave. Dy furgonë pa shenja dalluese dolën nga kthesa, ngritën pluhur dhe u ndalën me frenim të fortë pranë nesh. Operativët zbritën me shpejtësi. Arlind Basha, drejtuesi i grupit, u afrua.
— Gjithçka në rregull, zonja nënkolonele Lindita Shala?
— Nën kontroll, — iu përgjigja. — Ja provat materiale. — I dorëzova qesen plastike me copat e patentës. — Subjekti është gati. Partneri po bashkëpunon.
Arlindi bëri me shenjë njerëzve të tij. Gjini nuk kundërshtoi kur prangat iu mbyllën me një kërcitje të thatë në kyçe. Ecën rëndë, si t’i kishin shtuar papritur vite mbi supe. E gjithë arroganca që shfaqte në këtë rrugë të shkretë ishte tretur pa gjurmë.
U ula në timonin e “Logan”-it tim të nxehtë. Motori u ndez me një zhurmë të lehtë. Dosja e trashë me dokumente qëndronte ende në sediljen e pasme. Tani duart e mia ishin të qeta mbi timon, frymëmarrja e rregullt.
Një muaj më vonë, Saimir Gjini u pezullua dhe ndaj tij nisi procedim penal. Sapo lajmi doli, në drejtori filluan të paraqiteshin qytetarë me kallëzime — po ata drejtues që më parë kishin heshtur nga frika. Ilir Imeri mori një vërejtje të rëndë dhe u transferua në një sektor tjetër; hetimi mori parasysh dëshminë e tij.
Sa për mua, dokumentet e reja i mora brenda njëzet e katër orësh. Dhe vazhdoj të përshkoj këto akse pluhuri me të njëjtën bluzë të vjetër. Sepse ndonjëherë mënyra më e sigurt për të zbuluar ata që kanë humbur kufijtë është t’i lejosh të besojnë se përballë kanë dikë të pambrojtur.