— Zonja Kastrati, çfarë prisni në të vërtetë? Mendoni se do të më vijë keq dhe në vend të dëbimit do t’ju siguroj ndonjë pushim në sanatorium?
Mentor Curri e përplasi mbi tryezë dosjen e yndyrshme. Një kapëse metalike fluturoi prej saj dhe, me një trokitje të thatë, rrëshqiti mbi sipërfaqen e lustruar të tavolinës. Zyra mbante erë letrash të lagështa, mobiliesh të vjetra dhe dëbore të shkrirë që ishte sjellë nga jashtë — një aromë e rëndë që dukej sikur ishte ngulitur prej dekadash në vëllimet e trasha të çështjeve. Prej dy ditësh me radhë, një stuhi e egër mbulonte Përrenjasin, duke e zhdukur qytetin gri nën shtresa bore deri në strehët e pallateve.
Gjatë tridhjetë viteve në detyrë, gjyqtari Curri kishte mësuar t’i lexonte njerëzit pa shumë përpjekje. Përballë tij ishte ulur një shkelëse e zakonshme: xhup i gjerë, këpucë të konsumuara, sytë e ngulur në dysheme.
— Mentor Curri, pse ta zgjasim? — ndërhyri Besnik Jakupi, polici i ri i zonës, me faqet ende të skuqura nga të ftohtit. Ai lëvizte i paduruar në këmbë. — E kapëm te “Zodiaku”, buzë rrugës nacionale. Lante enë, pastronte dyshemenë. Pa leje pune, me dokumente të rreme. Rasti është i qartë, përgatitim dëbimin. Makina po më pret poshtë me motor ndezur, po harxhoj kot karburantin e shtetit.
Curri nuk reagoi menjëherë. Zgjati dorën drejt filxhanit ku dikur lexohej “Babait më të dashur”. Shkrimi ishte zbehur pothuajse krejt, njësoj si marrëdhënia e tij me vajzën, Ina Hasani. Ajo jetonte në Tiranë, punonte në një zyrë prestigjioze përkthimesh dhe e telefononte të atin vetëm disa herë në vit, më shumë nga detyrimi sesa nga dëshira.
— Ulu, Hana Kastrati, — tha ai duke treguar karrigen e fortë përballë. — E kupton shqipen apo duhet të thërras dikë nga sektori tjetër për përkthim?
Vajza ngriti kokën. Dukej e rraskapitur, si dikush që sapo është përplasur me një provë të rëndë të jetës dhe mezi mbahet në këmbë.
— E kuptoj shumë mirë, — u përgjigj ajo me zë të ulët, por të qartë. Fjalët i shqiptonte saktë, pa asnjë pasiguri. — Nuk kam nevojë për përkthyes.
Besniku buzëqeshi me ironi dhe nxori telefonin.
— I dëgjon gjithmonë kështu kur ngushtohen, shef. Pastaj, kur vjen puna për firmë, bëjnë sikur s’dinë asnjë fjalë. Hajde ta mbyllim, se më digjet plani i muajit.
— Besnik, dil pak në korridor. Merr ajër. — Zëri i gjyqtarit ishte prerë.
— Po…
— Të thashë dil.
Pasi dera u mbyll me zhurmë, Mentor Curri e përqendroi sërish vështrimin te vajza.
— Hana Kastrati, njëzet e gjashtë vjeçe. Pa dokumente të rregullta. Çfarë të çoi në një vend të tillë? Nuk dukesh si dikush që do ta pranonte jetën në një depo pas kuzhinës.
Hana Kastrati vendosi ngadalë duart mbi gjunjë.