— Petrit, — e thirri ajo nga korridori, — hajde pak me mua në dyqan, më ndihmo të mbaj qeset.
— Jo, jo, Petriti më duhet këtu, — ndërhyri menjëherë Drita Curri. — Shiko si është shtëpia, rrëmujë gjithandej. Duhet të sistemojmë.
— Po si t’i çoj të gjitha vetëm? Janë të paktën pesëmbëdhjetë kilogramë, ndoshta edhe më shumë, — këmbënguli Lindita Cani.
— Atëherë bëj disa rrugë, — ia ktheu vjehrra pa u menduar gjatë.
— Sa kohë ka kaluar që s’jemi parë! — thirri Drita Curri me një entuziazëm të sforcuar, duke qëndruar në prag me një çantë të rëndë në dorë.
Në atë çast, Lindita e kuptoi se gjithçka kishte marrë fund. Festa e Vitit të Ri, për të cilën kishte bërë plane me aq dëshirë, u shemb nën hijen e tasit me sallatë ruse që tani do t’i duhej ta përgatiste, në vend që të nisej për tek miqtë.
Ajo buzëqeshi me zor dhe e ftoi brenda, ndërsa në mendje përpiqej me ethe të gjente një zgjidhje.
— Rrija në shtëpi dhe po mendoja… pse të mos e pres Vitin e Ri bashkë me ju? Ide e mrekullueshme, apo jo? — vazhdoi Drita Curri.
— Zonja Drita, ne në fakt kishim planifikuar ta kalonim mbrëmjen tek disa miq. Ndoshta sonte mund të hamë darkë bashkë, ndërsa më datë një vijmë tek ju?
— Çfarë marrëzie! — ngriti duart ajo. — Viti i Ri është festë familjare, duhet pritur me njerëzit më të afërt.
Lindita gjithmonë i kishte konsideruar miqtë si familjen e saj të vërtetë. Me prindërit nuk kishte pasur kurrë marrëdhënie të ngrohta, dhe paradoksalisht me vjehrrën shkonte më mirë. Por për të, njerëzit e zemrës ishin ata që kishte zgjedhur vetë.
— Sikur të na kishit lajmëruar më herët, do ta kishim organizuar ndryshe. Ne kemi paguar tashmë pjesën tonë për shpenzimet e përbashkëta.