— Dhe pastaj? — ia ktheu ajo me nervozizëm. — Merri në telefon dhe thuaju që nuk do të shkojmë. Le t’i mbajnë paratë ose t’i rregullojnë vetë.
— Po si t’i kthejnë? — kundërshtoi ai. — Gjithçka është blerë: ushqimet, pijet… çdo gjë është paguar.
Situata kërkonte një zgjidhje të menjëhershme. Pa humbur kohë, Lindita Cani telefonoi Petrit Bushatin, me shpresën e zbehtë se ai do të arrinte ta zbuste situatën, edhe pse e njihte mirë dobësinë e tij përballë së ëmës.
Petriti nuk kishte ditur kurrë t’i thoshte “jo” Drita Currit. Kur ajo nuk ishte pranë, ai tregonte kujdes e mirëkuptim ndaj gruas. Por sapo shfaqej e ëma, ai ndryshonte krejt, bëhej djali i bindur që harronte çdo premtim të bërë në çift.
Lindita, e mësuar që e vogël të mbronte kufijtë e saj, e dinte se burri i rritur nën hijen e një nëne autoritare zor se do të përballej me të.
— Petrit, kemi një ngërç. Nëna jote ka ardhur dhe këmbëngul që ta festojmë Vitin e Ri bashkë me të.
— Mos e quaj mamin problem, — u përgjigj ai i lodhur.
— Si ta quaj, kur po na prish çdo plan?
— Është nëna ime. Nuk mund ta nxjerr jashtë.
— Askush s’po thotë ta nxjerrësh. Thjesht shpjegoji që nuk është në rregull të vish pa paralajmërim. Mund të gjejmë një kompromis.
— Mirë, do të mundohem…
Pas afro një ore, Petriti u kthye dhe u përqafua menjëherë nga Drita Curri.
— Biri im, sa më kishte marrë malli! Thuaji nuses se Viti i Ri festohet me familjen! Prisja ftesën tuaj, por nuk erdhi kurrë. Ajo të ka larguar nga shtëpia me shoqërinë e saj.
Pesëmbëdhjetë minuta më pas, duke shmangur sytë e Linditës, ai murmuriti:
— Mami ka të drejtë… Viti i Ri është festë familjare. Do të shkojmë…