Lindita nuk foli më. Me zë të ulët, telefonoi Vesën.
— Vesa, më fal, por nuk vijmë dot sonte.
— Çfarë ndodhi? Jeni sëmurë?
— Do të ishte më e lehtë po të ishte ashtu. Është vjehrra…
— Ah, “akullthyesja” Drita Curri? Të ndjej. Epo, të paktën hajdeni më datën një.
Të nesërmen në mëngjes, Drita i zgjati Linditës një listë të gjatë pazari. Në fund, me shkronja të theksuara, ishte shënuar havjari i zi.
— Petrit, — iu drejtua ajo sërish të birit, — hajde me mua në market, të paktën të më ndihmosh me qeset.
— Jo, jo, Petriti duhet të rrijë këtu. Do të merremi me pastrimin.
— Po si t’i mbaj vetëm? Janë të paktën pesëmbëdhjetë kilogramë!
— Shko disa herë, ç’problem ka?
— S’do të ishte më mirë të shkonim bashkë e pastaj të pastronim?
— Jo, kështu mbarojmë më shpejt!
Lindita e pa të shoqin me shpresë, por ai uli sytë pa thënë asgjë.
E revoltuar, doli vetëm për pazar. Fatmirësisht, rrugës takoi një fqinj, i cili u tregua i gatshëm ta ndihmonte me çantat e rënda.
Kur u kthye, Drita tha ftohtë:
— Petriti s’mund të lëvizë, po heq perdet.
— Ç’kanë perdet?
— Janë plot pluhur. Duhet të lahen.
— Në rregull, atëherë më ndihmoni të fusim qeset brenda, — u përgjigj qetësisht Lindita.
— Po deri këtu si i solle?
— Nuk i solla vetëm. Fqiu më dha dorë. Jo të gjithë burrat e quajnë normale t’i lënë gratë të mbajnë pesha.
Drita u skuq nga inati, por më në fund i tha Petritit të transportonte qeset në kuzhinë.
Pak minuta më vonë, teksa po kontrollonte blerjet, ajo lëshoi një britmë:
— Ku është havjari?!