— Pa havjar nuk ka Vit të Ri! — shpërtheu Drita Curri, sikur të ishte fjala për fundin e botës.
Lindita e vështroi e qetë. — Do të ketë Vit të Ri edhe pa të. Madje na doli disa mijëra lekë më lirë.
— Po na imponon shijet e tua!
— Aspak. Unë jam alergjike ndaj havjarit. Edhe Petrit Bushati nuk e ha. Nëse ju e dëshironi aq shumë, mund ta blini vetë, — ia ktheu ajo me ton të prerë.
Vjehrra e shikoi e fyer. — Dhe nuk ke ndër mend të shtrosh tryezën?
— Është shtëpia ime. Unë vendos çfarë vendoset mbi tavolinë.
— Sa mosmirënjohëse je! Petrit, shiko kë ke marrë për grua!
Lindita mori frymë thellë. — Nëse jam kaq e papranueshme, atëherë më mirë të shkoj atje ku ndihem e respektuar. Petrit, a vjen me mua?
Përgjigjja e tij ishte vetëm heshtje e turpshme.
Ajo u fut në dhomë dhe nisi të mbledhë rrobat në valixhe.
— Po ike, mos guxo të kthehesh më! — bërtiti Drita nga korridori.
Lindita u kthye nga i shoqi. — Edhe ti mendon kështu?
— Mami thjesht do ta kalojë festën me ne… ç’të keqe ka t’ia bëjmë qejfin?
— E keqja është se ajo nuk respekton askënd. Unë nuk rri ku poshtërohem. Ti bëj si të duash.
Dhe doli nga shtëpia.
Të nesërmen u kthye për sendet e mbetura. Drita nuk ishte aty. Petriti u përpoq ta ndalte.
— Lindita, mami ishte me nerva…
— Jo, Petrit. Ajo mendon vërtet ashtu. Dhe unë gabova që besoja se ti ishe ndryshe.
— Të dua. S’dua të të humbas.
— Atëherë pse lejoje që ajo të më shkelte me fjalë?
— Është nëna ime…
— Lamtumirë, Petrit.
Ajo u largua me bindjen se kishte zgjedhur drejt. Vit i Ri, fillim i ri.