Telefoni dridhi lehtë në xhepin e kardiganit në orën 23:14. Po pija çajin e ftohur nga një gotë letre dhe kisha ngulur sytë te pllakat e vjetra, të çara përballë meje. E nxora aparatin pa menduar — dhe më mbeti dora pezull.
Në ekran shkëlqente emri: “Arlind”.
Vështrova derën e reanimacionit. E mbyllur fort. Pas saj ndodhej burri im — me tub në fyt, me serum në krah, pa ndjenja. Kështu më kishin thënë tre orë më parë. Neurokirurgu, me mbulesa blu mbi këpucë, pa ma hedhur sytë: “Gjendje e rëndë, por e stabilizuar në rëndesë. Prisni.”
Dhe unë prisja. Nuk u largova asnjë hap. As bluzën nuk e hoqa, megjithëse korridori ishte i akullt.
Dridhja e telefonit nuk ndalonte.
Shtypa butonin jeshil.
— Alo? — zëri m’u duk i huaj, si të mos ishte imi.
Në anën tjetër — heshtje. Pastaj një tingull i zbehtë, si frymëmarrje. Ose zhurmë statike. Ndoshta vetëm më dukej.
— Arlind?
Asgjë.
E largova telefonin nga veshi dhe pashë ekranin. Thirrja vazhdonte. Njëzet e tre sekonda. Njëzet e katër.
— Arlind, je ti?
Përsëri bosh.
E ndërpreva. Duart nuk më dridheshin — e kontrollova me vetëdije. Rrija ulur dhe shikoja ekranin. Pastaj formova vetë numrin e tij. Zilje e gjatë. Askush nuk u përgjigj.
Në korridor mbretëronte qetësi e rëndë. Diku larg, në një pavijon tjetër, një foshnjë qante. Një sanitare me përparëse blu shtynte një barrelë; rrotat kërcisnin mbi dysheme.
U ngrita dhe iu afrova sportelit të infermieres.
— Ju lutem, — thashë. — Bashkëshorti im është në reanimacion, Arlind Cani. E sollën sonte rreth orës tetë. A e ka telefonin me vete?
Infermiera, e re dhe me sy të lodhur pas syzeve, më pa me një shikim të qetë.
— Sendet personale ruhen në momentin e pranimit. Edhe telefonat.
— Pra, nuk është me të?
— Sigurisht që jo.
— Faleminderit.
U ktheva në stol.
Arlindin e solli ambulanca në 19:40. Unë isha në shtëpi, po skuqja qofte. Më telefonoi komshija e katit poshtë, Shpresa Bardhi — e kishte parë teksa e nxirrnin me barrelë. Kishte rënë në shkallë, mes katit të parë dhe të dytë, duke u kthyer nga puna.
Fikova sobën dhe dola me vrap.
Në urgjencë më mbajtën dyzet minuta derisa erdhi mjeku i turnit. I ri, pothuaj djalosh, me rrathë të zinj nën sy.
— Burri juaj?
— Po.
— Insult hemorragjik. Gjakderdhje në tru. U operua për dy orë. Tani është në terapi intensive, i lidhur me aparatura. Gjendja është kritike.
Tunda kokën. Çuditërisht nuk qava. Vetëm pyeta:
— A do të jetojë?
Ai shmangu vështrimin.
— Do të bëjmë gjithçka që kemi në dorë.
E dija se kjo nuk ishte përgjigje. Por nuk shtova asgjë.
Në 23:40 hapa sërish listën e thirrjeve. Aty ishte: hyrëse në 23:14, 31 sekonda. Numri i Arlindit. Ai numër që e di përmendësh.
Telefonova motrën e tij, Bora Toplana. Jeton në Tiranë, e kisha njoftuar më herët.
— Bora, a mund të kontrollosh nëse nga telefoni i tij është bërë ndonjë thirrje pas orës tetë? Ndoshta përmes llogarisë së operatorit?
— Si ta kontrolloj kur ai është në spital?
— Mendova se ndoshta keni plan të përbashkët.
— Jo, prej kohësh jo. Iliriana, je mirë? Ke ngrënë gjë?
— Po, jam mirë.
— Të vij? Marr biletë për nesër.
— Jo tani. Prit.
E mbylla. Në fund të korridorit u shfaq një burrë rreth të pesëdhjetave, me xhaketë dhe një qese në dorë. Folën shkurt me infermieren dhe u ul përballë meje. Nuk u pamë në sy. Këtu askush nuk sheh askënd. Secili pret fatin e vet.
Në 00:15 më zuri gjumi për pak. Koka m’u mbështet në shpatull dhe pashë Arlindin në kuzhinë, duke ngrënë qofte direkt nga tigani, siç bënte gjithmonë kur mendonte se nuk e shihja. E shihja. Thjesht nuk i thoja gjë.
Më zgjoi telefoni.
02:07. Thirrje hyrëse. Numri i Arlindit.
Shtypa menjëherë butonin, gati sa nuk më rrëshqiti nga dora.
— Arlind!
Heshtje. E njëjta frymëmarrje e paqartë, apo zhurmë e bardhë. Pastaj — do të betohesha — një tingull si rrokje e vetme, shumë e ulët.
— Çfarë? Arlind, fol më fort. Të dëgjoj. Fol!
Asgjë.
Linja u ndërpre.
U ngrita menjëherë dhe shkova me hapa të shpejtë te sporteli. Këtë herë ishte një infermiere tjetër, më e moshuar, me fytyrë të rreptë.
— Duhet të hyj në reanimacion, — i thashë. — Tani.
— Vizitat lejohen vetëm pas orës nëntë të mëngjesit, me autorizim të shefit të repartit.
— Duhet tani. Ju nuk e kuptoni — ai po më telefonon.