Ajo më vështroi gjatë, me një butësi të lodhur në sy, aq sa më u mbush fyti me një lëmsh.
— Zemër, — tha me zë të ulët. — Bashkëshorti juaj nuk mund të telefonojë. Është pa ndjenja. Ka tub në trake. Ju jeni e rraskapitur. Uluni pak.
— E di që është pa ndjenja. Por në telefonin tim kam dy thirrje hyrëse nga numri i tij.
— Dikush mund ta ketë përdorur aparatin e tij. Ose është një defekt teknik. Ndodhin edhe këto gjëra.
— Telefoni i tij është dorëzuar këtu, në ruajtje.
— Sendet personale mbahen në një godinë tjetër, — tha ajo prerë, si për ta mbyllur diskutimin. — Uluni. Në mëngjes flisni me mjekun.
U ktheva te stoli.
Burri përballë meje, ai me qesen plastike në këmbë, nuk paskësh fjetur fare. Po më shikonte me vëmendje.
— Gruaja? — pyeti butë.
— Po. Ju?
— Nëna. — Heshti për pak. — Shtatëdhjetë e tetë vjeçe. Infarkt.
— Më vjen keq.
— Edhe mua për ju. — Një pauzë e shkurtër. — Dëgjova çfarë thatë për telefonatat.
Nuk i dhashë përgjigje.
— Më ka ndodhur edhe mua, — vazhdoi. — Kur po më ndërronte jetë babai. Para dy vitesh. Rrija në një korridor si ky. Më ra zilja nga numri i tij. U përgjigja — vetëm heshtje.
— Dhe çfarë ishte?
— S’e di. — Ngriti supet. — Telefoni i tij ishte në xhupin tim. Ndoshta u shtyp ndonjë buton. Ndoshta diçka tjetër. Ndoshta asgjë.
— Ai… mbijetoi?
Burri uli sytë te qesja pranë këmbëve.
— Jo.
Heshtëm. Diku në fund të korridorit u dëgjua zhurma monotone e ashensorit.
— Por ishte njeri i mirë, — shtoi ai. — Deri në frymën e fundit.
— Edhe i imi, — thashë pa e menduar. — Hante qofte direkt nga tigani. Fshehurazi. Mendonte se s’e kuptoja.
Burri buzëqeshi lehtë.
— Babai im fshihte karamele në sirtarin e veglave. Kishte diabet. Nëna e qortonte pa pushim.
Sërish heshtëm, por këtë herë heshtja nuk ishte aq e rëndë.
Në orën 4:20 nuk durova më. Shkova në tualet të laj fytyrën. Në pasqyrë më doli përballë një grua që mezi e njoha: fytyrë e zbehtë, rrathë të kuq rreth syve, lëkurë pa gjak. Flokët, që i kisha lidhur bisht para se të largohesha nga shtëpia, tani më dilnin në çdo drejtim. Hodha ujë të ftohtë mbi kyçet e duarve dhe qëndrova ashtu, me sytë mbyllur.
Njëzet e dy vjet.
Njëzet e dy vjet martesë me Arlind Canin. U martuam kur unë isha njëzet e gjashtë, ai njëzet e nëntë. Unë punoja në bibliotekë dhe mendoja se do të plakesha mes rafteve me libra. Ai sapo kishte nisur kompaninë e tij të parë — tre veta dhe një laptop në një zyrë të marrë me qira. Banonim në një apartament të vogël në periferi të Tiranës, me pamje nga oxhaqet e një fabrike të vjetër. Ai thoshte se pamja kishte “karakter”.
Zemërohesha për gjëra të vogla. Që nuk e mbyllte kapakun e pastës së dhëmbëve. Që e linte telefonin mbi tavolinë gjatë darkës. Që premtonte “nesër” dhe e bënte pasnesër. Që ndonjëherë shikonte nga dritarja me një shprehje të largët, sikur mendja e tij të ishte diku ku unë nuk kisha hyrje.
Gjëra të parëndësishme. Për to zihesha.
Hapa sytë dhe pashë veten drejt në pasqyrë.
— Arlind Cani, — thashë me zë. — Nuk ke të drejtë të ikësh. Po më dëgjon?
Pasqyra nuk dha përgjigje.
Telefoni në xhep mbeti i heshtur.
U ktheva në korridor.
Në 6:30 erdhi turni i mëngjesit. Korridori mori frymë ndryshe: hapa të shpejtë, zëra, karroca që lëviznin. Burri me qesen ishte zhdukur pa e vënë re kur. Në vendin e tij rrinte një grua e re me një foshnjë në krahë; të dy flinin të përkulur mbi njëri-tjetrin.
Në 8:15 u shfaq neurokirurgu — jo ai i djeshmi. Më i moshuar, me duar të rënda dhe përparëse të rrudhur.
— Cani? — pyeti.
— Po.
— Ejani me mua.
Hymë në një zyrë të vogël. Ai u ul; unë mbeta në këmbë.
— Nata ka kaluar e qëndrueshme, — tha. — Gjendja është pa ndryshime të mëdha. Ënjtja e trurit po mbahet nën kontroll. Është herët për përfundime.
— Është zgjuar?
— Jo. Është nën sedacion të thellë dhe në komë spontane.
— Kur mund të ndryshojë kjo?
— Mund të jetë nesër. Mund pas një jave. Mund edhe më gjatë. Nuk ka afat të saktë.
Heshta një çast.
— Doktor, kam një pyetje të çuditshme. Gjatë natës mora dy telefonata nga numri i burrit tim. E di që s’ka kuptim. Infermierja tha se telefoni i tij është në ruajtje. A mund të verifikohet?
Ai më pa pa habi.
— Dhoma e ruajtjes hapet në nëntë. Mund t’i kërkoni administratës ta kontrollojë.
— Faleminderit.
— Diçka tjetër?
Hezitova.
— Ai… a ka frikë? A ndjen dhimbje?
Për herë të parë, më vështroi drejt.
— Me këtë nivel sedacioni, jo. Nuk ndien asgjë. Në njëfarë mënyre, është mëshirë.
Tunda kokën.
— Mund ta shoh?
— Pesë minuta. Me maskë dhe mbulesa për këpucët.
Reparti i reanimacionit ishte më i vogël nga sa e kisha përfytyruar. Gjashtë shtretër, pothuajse të gjithë të zënë. Zhurmë e ulët aparaturash, drita të ftohta, erë dezinfektuesi që të mbushte mushkëritë. Dhe pranë dritares…