…pranë dritares qëndronte ai.
Arlind Cani.
E njoha menjëherë nga duart. Të mëdha, me kyçe të forta, me atë shenjën e hollë në gishtin tregues të dorës së djathtë — kishte rënë nga biçikleta kur ishte fëmijë dhe ma kishte treguar historinë aq herë, sa e dija përmendësh. Fytyra, megjithatë, mezi i ngjante vetes: e zbehtë, e mbuluar me fasha e tuba, e humbur nën aparatura. Por duart… duart ishin të tijat.
Ia mora njërën dhe e shtrëngova butë.
— Përshëndetje, — pëshpërita. — Jam unë. Iliriana.
Monitori vazhdonte ritmin e vet të njëtrajtshëm. Asnjë lëvizje.
— Kam qenë këtu gjithë natën. Më more në telefon. Dy herë. Nuk e di si ia dole, por s’jam e habitur — ti gjithmonë bëje gjëra që s’duhej t’i bëje. Haje qofte nga tigani fshehurazi. Zhdukje ëmbëlsira nga sirtari… — U ndala. Kjo e fundit nuk kishte lidhje me të. — Gjithsesi, jam këtu. Nuk po iki askund.
Dora e tij mbeti e palëvizshme në timen. Vetëm bip-i i rregullt i aparaturës mbushte hapësirën.
— Duhet të sqarojmë një gjë, — vazhdova. — E mban mend nëntorin e kaluar? Doje të shkonim në Portugali. Unë thashë se ishte shpenzim i kotë, se nuk ishte momenti. Ti the se thjesht doje të ma tregoje oqeanin. Unë t’u përgjigja ashpër… diçka për para dhe logjikë. As nuk më kujtohet saktë.
E vështrova gjatë.
— Atëherë po ta them ndryshe: do të shkojmë. Sapo të ngrihesh në këmbë, blejmë biletat dhe nisemi. I marr unë. Ti vetëm më thuaj kur është muaji më i bukur atje. Unë s’kam haber nga këto gjëra.
Nga dera u dëgjua zëri i ulët i infermieres:
— Koha mbaroi.
Ia lëshova dorën. Pastaj e kapa sërish për një çast.
— Më telefono edhe një herë, — i pëshpërita. — Premtoj se do të përgjigjem.
Në orën 9:10, administrata hapi dhomën e ruajtjes së sendeve dhe më dorëzoi një qese me gjërat e Arlindit. Kërkova që telefoni të kontrollohej para meje.
Ekrani ishte i krisur — me siguri i kishte rënë kur u rrëzua në hyrje të pallatit. Me vështirësi u ndez. Një djalë i ri me badge ku shkruhej “Gentian Tahiri” hapi listën e thirrjeve.
Telefonata e fundit dalëse: drejt meje, në 19:22. Para se të mbërrinte ambulanca. Ndoshta kur ndjeu se diçka nuk shkonte dhe donte të më lajmëronte.
Pas 19:30 — asnjë hyrëse. Asnjë dalëse.
Asgjë në 23:14. Asgjë në 02:07.
Vështrova ekranin e tij. Pastaj timin. Në telefonin tim ishin qartë dy thirrje nga numri i tij. Të dyja nga tridhjetë sekonda.
— Kjo s’ka kuptim, — murmuriti Gentiani i hutuar. — Ndoshta defekt teknik? Ndonjë gabim i operatorit?
— Ndoshta, — thashë pa bindje.
Mora qesen me rrobat. Telefonin e lashë aty; me atë ekran të thyer do të fikhej shpejt.
Dola në korridor. U ula në një stol të ftohtë. Nxora celularin tim dhe hapa sërish regjistrin e thirrjeve. Dy hyrëse. Tridhjetë e një sekonda. Tridhjetë sekonda.
Si një rrokje e vetme. Një përpjekje për fjalë.
Iliriana.
Ndoshta e kisha imagjinuar. Po, me siguri.
Megjithatë, nuk i fshiva.
Bora Toplana erdhi në ditën e tretë. Kishte prerë biletën pa më pyetur fare. I ngjante shumë të vëllait — shtatgjatë, me duar të mëdha; vetëm zëri i saj ishte më i hollë.
U ulëm në të njëjtën kafene spitali, përballë çajit të hidhur që mezi pihej.
— Më trego diçka për të që unë nuk e di, — i kërkova.
Ajo më pa e habitur.
— Pse?
— Thjesht dua.
Mendoi pak.
— Kur ishte i vogël, kishte frikë nga errësira. Deri rreth dymbëdhjetë vjeç. S’ia tregonte askujt, por unë e dija — e linte derën e dhomës pak hapur që të hynte drita e korridorit. Pastaj e la. Ose u mësua. Ose thjesht mësoi ta fshihte.
E përfytyrova Arlindin dymbëdhjetëvjeçar, me derën gjysmëhapur. Pastaj Arlindin pesëdhjetë e një vjeç, me tub në fyt, në gjysmëerrësirën e reanimacionit ku dritat nuk shuhen kurrë plotësisht.
— Natën, atje, i mbajnë dritat ndezur? — pyeta. — Në reanimacion?
— Besoj po, — tha Bora. — Ka gjithmonë staf në punë.
— Mirë.
Heshtëm për pak.
— Iliriana, — shtoi ajo më në fund. — Ai do ta hedhë këtë. Do t’ia dalë.
— Nuk e di.
— As unë. Por dua ta besoj.
Dhe kuptova që besimi dhe siguria nuk janë e njëjta gjë.
Ditën e pestë, Arlindi hapi sytë.
Më telefonuan në 11:40. Sapo kisha arritur në shtëpi për t’u ndërruar dhe për t’i hedhur ushqim maces. Numër spitali.
— Zonja Iliriana Zylyftari? Bashkëshorti juaj është zgjuar. Mjeku kërkon të vini menjëherë.
Nuk mbaj mend si arrita. Di vetëm që macja mbeti pa ngrënë dhe për tre ditë rresht më mundohej mendimi për këtë.
Në reanimacion më lanë dhjetë minuta. Arlindi ishte në të njëjtin shtrat; tubi i madh ishte hequr, por një kanulë oksigjeni i rrinte ende nën hundë. Sytë i kishte hapur dhe shikonte tavanin.
U afrova dhe ia mora dorën.
— Përshëndetje, — i thashë me zë që mezi më doli.
Ai e ktheu kokën ngadalë. Sytë e tij kërkuan fytyrën time dhe…