Ajo mori çantën me një lëvizje të qetë dhe, pa ia hedhur më sytë Marselës, e cila po murmuriste mes dhëmbësh fjalë të çoroditura për “tradhti”, u drejtua nga dera. Sapo doli jashtë, dritat e qytetit e verbuan për një çast. Ajri i ftohtë i mbrëmjes i mbushi mushkëritë dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu brenda vetes një lloj rregulli të brendshëm, sikur gjithçka më në fund kishte zënë vendin e vet.
Megjithatë, ajo që ndodhi tri ditë më vonë e tejkaloi çdo pritshmëri. Dafina ndodhej në zyrën e saj kur avokati trokiti lehtë dhe hyri me një dosje në dorë.
— Zonja Dafina, çështja kundër Marselës ka hyrë në procedurë, — tha ai me një ton të matur, — por kanë dalë disa zhvillime të papritura.
Ajo ngriti vetullat.
— Çfarë tjetër mund të ketë? Nuk mjafton shuma prej një milion lekësh?
Avokati hapi dosjen dhe rrëshqiti disa dokumente mbi tavolinë.
— Erioni, bashkëshorti i saj, ka qenë më i zgjuar nga sa dukej. Ai ka ngritur një padi kundër saj, jo kundër jush. Rezulton se ka qenë në dijeni të shpenzimeve prej kohësh. Jo vetëm kaq — ai ka regjistruar fshehurazi rrëfimet e saj dhe madje ka siguruar pamje ku duket qartë se si ajo përdorte paratë tuaja.
Balli i Dafinës u rrudh.
— Përse do ta bënte këtë? Pse nuk e ndaloi më herët?
Avokati buzëqeshi me ironi të lehtë.
— Pikërisht këtu qëndron loja. Ai ka pritur që dëmi të arrinte një nivel të konsiderueshëm. I duhej një arsye e fortë për divorc, që t’i mbetej apartamenti dhe pasuria, duke e paraqitur bashkëshorten si mashtruese të përsëritur dhe shpërdoruese që kishte çuar familjen drejt falimentimit. Durimin tuaj dhe skenën në restorant ai i përdori si aktin final për të dalë nga martesa jo vetëm i lirë, por edhe me përfitim.
Dafina u mbështet pas karriges, e heshtur. Kishte besuar se ajo ishte regjisorja e kësaj drame, gjykatësja e ftohtë që vendoste drejtësinë. Në të vërtetë, kishte paguar vetëm dekorin për një plan shumë më të pamëshirshëm, të ndërtuar nga dikush tjetër.
— Pra, — tha ajo me një buzëqeshje të hidhur, — duket se në këtë histori unë isha e vetmja që ende besoja te miqësia. Edhe nëse ajo kishte mbetur diku, dhjetë vite më parë.
Vështroi përtej xhamit të zyrës. Llogaritë, në fund, ishin barazuar. Por çmimi i kësaj barazie kishte rezultuar shumë më i lartë se çdo faturë restoranti.