— Krenaaaar, a të kujtohet që nesër vjen mami im te ne?
Diturie Leka po lëvizte me shpejtësi nëpër kuzhinë, duke përgatitur diçka që premtonte shije të veçantë; aroma e gatimit përhapej në ajër dhe të hapte oreksin menjëherë. Në të vërtetë, ajo rrallë merrej me receta të ndërlikuara. Zakonisht zgjidhte diçka të shpejtë, shpesh të gatshme. Edhe s’kishte si të ndodhte ndryshe: të dy punonin me orar të plotë, ndërsa Dituria studionte me kohë të pjesshme. Dhe, po ta thoshte vetë me sinqeritet, kuzhina nuk ishte pika e saj më e fortë.
— Kam diçka për të të thënë, — u shfaq Krenar Nushi nga dhoma e gjumit, ende me zë të përgjumur. — Më telefonoi Rinesa Mullisi. Është zënë me Eduart Tolën dhe s’ka ku të qëndrojë. Më kërkoi nëse mund të flejë te ne për dy net, vetëm për të kaluar natën dhe për të shkuar në punë.
Ai e pa me pritje reagimin e saj. Dituria rrudhi vetullat.
— Te ne? Ç’do të thotë kjo? Dhe kush është kjo Rinesa?
Krenari u ngatërrua për një çast.
— Si kush? Epo… ta kam përmendur. Në mbrëmjen kur folëm hapur për të kaluarën tonë, të kujtohet?
— Mos po flet për ish-in tënd? — ajo u kollit nga hutimi dhe bezdia.
— Dituri, ajo histori ka mbaruar prej kohësh. Ne s’ishim për njëri‑tjetrin. E kuptuam shpejt që kishim ngatërruar shoqërinë me dashurinë. Rinesa është njeri i mirë, por unë dua ty, vetëm ty.
— Pikërisht sepse më do, mos më propozo gjëra të tilla absurde, — ia ktheu ajo me zë të lënduar. — Nesër vjen mami, Pranvera Leka, dhe ndërkohë në shtëpi do të kemi ish‑in tënd? Si mendon se duket kjo?
— Mos e dramatizo, — u përpoq ai ta qetësonte. — Ajo do të jetë gjithë ditën në punë. Mund të themi që është shoqja jote. Gjejmë një zgjidhje, apo jo?
— Është e çuditshme që të lindi një ide e tillë, Krenar. Si të shkoi mendja? — ajo ende nuk ishte qetësuar.
Por ai vuri re se zemërimi i saj po zbehej dhe vazhdoi më me guxim:
— Nuk jam aq i pamend sa të ftoj në shtëpinë time një vajzë me të cilën… e kupton vetë. S’do të bëja diçka kaq të marrë.
— Ah, ti je plot të papritura, — tha Dituria me ironi. — Nga ty mund të presësh çdo paradoks. Edhe pse, ndoshta ke të drejtë: do të ishte kulmi të sillje një dashnore në shtëpinë ku jeton me gruan dhe pret vjehrrën për vizitë.
— Më në fund po më kupton! — u lehtësua ai. — Edhe pse më dhemb pak që më quan të paparashikueshëm; s’të kam dhënë arsye për këtë. Gjithsesi, lëre këtë. Dua të të tregoj pak për Rinesën, që të jesh e qetë.
— Të jem e qetë? Fillim interesant. Po dëgjoj, — buzëqeshi ajo me një dozë skepticizmi.
— Ne jemi njohur në universitet. Luajtëm bashkë basketboll dhe…