— …pas stërvitjes shkonim shpesh në ndonjë kafene. E di vetë si të merr uria pas një ndeshjeje. Pastaj të gjithë nisën të përflisnin sikur mes nesh kishte diçka më shumë. Për ne ishte madje e leverdishme: mua më ngacmonin se isha “djali i mamit”, ndërsa Rinesën e tallnin për gjatësinë. Në të vërtetë, thjesht dilnim bashkë, shkonim në kinema, bënim xhiro si çdo shok e shoqe. As që kemi jetuar ndonjëherë bashkë… e kupton, apo jo?
— Të lutem, këto hollësi s’kam aspak dëshirë t’i analizoj tani, — bëri një mimikë të shtirur bezdie Diturie, ndonëse sytë e saj tregonin se çdo fjalë e Krenarit kishte peshë. — Mirë, po ta zëmë se më binde. Vetëm mos ma shis më si “vëllazëri studentore”. Unë të besoj, Krenar, por sidoqoftë nuk duket fort bukur që ish‑e dashura të vijë e të banojë te ne.
— Po ramë dakord që për të gjithë do të jetë shoqja jote, kaq! — u gjallërua ai. — Atëherë po e marr në telefon Rinesën të vijë? Nesër është e diel, ajo punon, kështu që Pranvera Leka do ta takojë vetëm në mbrëmje.
Nuk kaloi as një orë dhe zilja e derës ushtoi në korridor. Krenari u hodh drejt hyrjes, por u ndal kur kapi vështrimin e gruas.
— Diturie, hajde bashkë, t’ju prezantoj menjëherë.
Ai hapi derën dhe në prag u shfaq Rinesa. Dituria mbeti për një çast e stepur: vajza ishte të paktën gjysmë koke më e gjatë se Krenari.
— Hej, Krenar! Faleminderit, vërtet. S’dua t’ju bezdis, edhe pse ndihem pak në siklet. Kam sjellë disa gjëra të mira, nëse ju duhen…
Vështrimi i saj u kryqëzua me atë të Diturisë.
— Aha, qenka e qartë. Mos po e xhelozon këtë “djalin e mamit”? Krenar, s’i the se jemi vetëm miq?
— Askush s’po xhelozon, hyr brenda, — ia ktheu ftohtë Dituria. — Unë jam Dituria, kënaqësi. Dhoma me divanin është aty, mund të sistemohesh. Nesër vjen mami im; ajo do të flejë në dhomën e vogël. Ne po mendojmë ta bëjmë çerdhe fëmije.
Krenari e pa me admirim të hapur të shoqen, pastaj Rinesën.
— Ja, kështu është gruaja ime!
— Meqë ra fjala, mëngjesi po ftohet. Rinesë, do hash me ne? Laji duart dhe ulu.
Rinesa la çantën në dhomë, u kthye në kuzhinë e para dhe hodhi sytë mbi tavolinë.
— Oho, byrek? Krenari ndoshta mendon se e ke bërë vetë. Por po shoh që ke blerë petët gati dhe vetëm i ke mbushur me reçel.
— Mund edhe të mos hash fare, — buzëqeshi me thumb Dituria.
— Pse jo, të të mësoj disa sekrete si të gatuash shpejt e shijshëm? — propozoi papritur Rinesa. — Gjyshja më ka mësuar plot marifete. Nga dreka mund të përgatisim diçka bashkë, Krenari do të mbetet pa fjalë.
Kur Krenari hyri në kuzhinë, të dyja po bisedonin të zhytura në muhabet. Pas mëngjesit u tërhoqën në dhomën ku ishte vendosur Rinesa, duke vazhduar të qeshurat.
— E di, jam vërtet e lumtur që Krenari ka një grua kaq…