– Mos guxo të nxjerrësh hundën nga dhoma, moj e pacipë! Nëse të shoh këtu, do ta kuptosh vetë ç’do të të gjejë! – gërhiti me mllef vjehrra.
– As mos e ço nëpër mend! – Majlinda Nikolla u kthye vrullshëm; vathët me gurë të shndritshëm iu lëkundën dhe reflektuan dritë të copëzuar mbi mure. – Nuk dua të të shoh para syve, sa kohë që Bushatët janë këtu! Rri në strofullën tënde dhe mos bëj zë!
Anxhela Kastrati mbeti e ngrirë pranë derës gjysmë të hapur të kuzhinës, me një peshqir të mbërthyer fort në duar. Përmes hapësirës së ngushtë pa si Majlinda rregullonte vazën me trëndafila artificialë mbi tavolinën e mesit, drejtonte pecetat një e nga një dhe kontrollonte nëse gotat e kristalta në tabaka ishin në vijë të drejtë.
– Mami, qetësohu pak… – tentoi të ndërhynte Krenar Gjeloshi, por e ëma e ndërpreu me një lëvizje përbuzëse, sikur të largonte një mizë bezdisëse.
– Më mungon vetëm turpi para botës! Do vijnë Bushatët, do ta shohin këtë… – u ndal, duke kërkuar fjalën – do ta shohin atë, dhe çfarë do të mendojnë? Që djali im është martuar me këdo që i ka dalë përpara?
Anxhela e mbylli derën pa zhurmë. Duart i dridheshin, por e detyroi veten të merrte frymë thellë. Tre vjet. Prej tre vitesh jetonte në atë apartament në Vlorë, në zemër të Tiranës, dhe sa herë që shtëpia mbushej me miq, ajo fshihej si një sekret i turpshëm. Si një send me defekt që nuk duhet ekspozuar në vitrinë.
Pas pak, zilja e derës ushtoi. Nga salloni erdhën zërat e gëzuar të Majlindës, të ëmbëlsuar me sforco, përplasja e gotave dhe e qeshura e Krenarit – ajo e qeshur shoqërore, që Anxhela nuk e kishte dëgjuar kurrë të drejtuar ndaj saj.
Ajo u afrua te dritarja e dhomës së saj – “foleja”, siç e quante vjehrra – dhe hodhi sytë mbi qytetin që zhytej në mbrëmje.
Tetor i errët zbriste me shpejtësi. Dritat në pallatin përballë ndizeshin njëra pas tjetrës. Anxhela mendoi me vete: sa gra të tjera, pas atyre xhamave të ndriçuar, fshiheshin si ajo? Sa prej tyre ishin bërë të padukshme në shtëpitë e veta?
Ajo ishte rritur në Durrës, në një familje të zakonshme. I ati punonte në fabrikë, e ëma në bibliotekë. Pas mbarimit të shkollës profesionale u shpërngul në Tiranë, mori me qira një dhomë në Shëngjin dhe nisi punë si recepsioniste në një klinikë dentare. Aty u njoh me Krenarin. Ai erdhi për një trajtim, buzëqeshi, bëri shaka, e ftoi për kafe. Atëherë dukej ndryshe. Apo ndoshta ajo kishte dashur ta shihte të tillë.
– Anxhela, sill edhe pak akull – u dëgjua zëri i Krenarit nga salloni, me atë tonin që përdoret për shërbyesit.
Ajo mori enën me kuba akulli nga ngrirësi dhe doli. Aroma e parfumit të shtrenjtë përzihej me erën e konjakut. Bushatët – një çift në moshë, të kuruar në veshje – rrinin ulur përballë Majlindës, e cila shkëlqente nga kënaqësia.
– Ja ku erdhi ndihmësja jonë e vogël – tha vjehrra, pa e denjuar me shikim. – Lëre mbi tavolinë dhe kthehu andej nga erdhe.
Rozafa Kovaçi, një grua rreth të gjashtëdhjetave me sy të ftohtë, e mati Anxhelën nga koka te këmbët.
– Kush është kjo? Shërbëtorja e re?
Ajri u rëndua. Anxhela vendosi enën mbi tavolinë dhe ngriti sytë. Krenari u zhyt në telefon. Majlinda buzëqeshi me sforco.
– Çfarë thoni, Rozafa Kovaçi! Është… një e afërme e largët. Na ndihmon herë pas here nëpër shtëpi.
E afërme e largët. Gruaja e djalit të saj – “e afërme”.
Diçka brenda Anxhelës u këput, si një klik i lehtë, por i pakthyeshëm. Ajo e ndjeu si një rrymë që i përshkoi trupin. Ngadalë fshiu duart në përparëse, pastaj e hoqi. E palosi me kujdes dhe e vendosi mbi karrige.
– Jam bashkëshortja e tij – tha qetë, por prerë. – Gruaja e Krenarit. Prej tre vitesh.
Majlinda u ngrit me vrull; filxhani i kafesë u përmbys dhe njomi mbulesën.
– Si guxon?! Dil menjëherë nga këtu! Zhduku nga salloni!
– Jo, – tundte kokën Anxhela. – Nuk largohem. Jam lodhur duke u fshehur në shtëpinë time.
Krenari ngriti më në fund sytë. Në fytyrën e tij lexohej bezdi, hutim dhe një hije frike ndaj së ëmës.
– Anxhela, mos bëj skenë. Shko në dhomë, do flasim më vonë.
– Më vonë? – buzëqeshi ajo me hidhërim. – Tre vjet po jetojmë me “më vonë”. Kur të mos dëgjojë mami. Kur të mos ketë mysafirë. Kur të bjerë për të fjetur… Nuk pres më për atë “më vonë”.
Bushatët rrinin të shtangur, të papërgatitur për këtë përmbysje. Fytyra e Majlindës u skuq nga zemërimi.
– E pacipë! Të mora në shtëpi nga mëshira! Të ushqeva, të vesha, dhe ti më shpërblen kështu?
– Nga mëshira? – zëri i Anxhelës mori forcë. – Jam këtu sepse djali juaj më mori për grua. Që ditën e parë keni bërë gjithçka që të ndihem si shërbëtore, jo si pjesë e familjes.
Ajo mori çantën nga korridori dhe veshi pallton. Duart i dridheshin sërish, por këtë herë nuk ishte nga frika. Ishte zemërim. Ishte çlirim. Dhe ndërsa qëndronte në prag, me zemrën që i rrihte fort në kraharor, e kuptoi se pas kësaj dere asgjë nuk do të ishte më si më parë.