Por këtë herë nuk ishte më frikë ajo që e shtynte. Ishte vrull. Ishte inat. Ishte ajo ndjesia e çuditshme e çlirimit që të pushton kur më në fund thua mjaft.
– Ku po shkon?! – bërtiti Krenar Gjeloshi, duke u ngritur me vrull nga karrigia. – A je në vete ti?
Anxhela u kthye ngadalë nga pragu. E pa drejt në sy burrin që dikur i sillte trëndafila pa arsye, që i lexonte poezi në mbrëmje dhe i premtonte se do ta mbronte nga çdo e keqe. Të njëjtin njeri që, vetëm dy javë pas dasmës, e quajti “ndihmëse” para nënës së tij, sepse kështu ishte më e përshtatshme për të gjithë.
– Nuk jam më shërbëtorja juaj, – tha me zë të prerë. – As mbulesa e sekreteve tuaja. Jetoni si të doni. Pa mua.
Dera u mbyll me një klik të lehtë, por përfundimtar. Në korridorin e pallatit ndihej erë maceje dhe bojë e freskët muri. Anxhela u mbështet pas murit të ftohtë dhe mbylli sytë për një çast. Zemra i rrihte fort, sikur kërkonte të dilte nga kraharori.
Nxori telefonin me duar që ende i dridheshin dhe telefonoi Denisën Lika – të vetmen mike me të cilën nuk e kishte humbur lidhjen gjatë këtyre tre viteve martesë.
– Denisë… a mund të vij te ti? Vetëm për pak… po… po, ndodhi diçka…
Stacioni i Lezhës ishte i mbushur përplot. Turma e shtynte nga të gjitha anët; supe të panjohura e preknin, dikush i shkeli këpucën, ajri mbante aromën e palltove të lagura dhe kafesë së lirë nga automatët. Ajo mori frymë thellë. Ishte aroma e jetës së zakonshme – njerëz që nxitonin për hallet e tyre, pa maska, pa teatër familjar.
Brenda vagonit mezi merrej frymë. Anxhela qëndroi pranë derës, e kapur pas shufrës metalike, dhe vështroi reflektimin e saj në xhamin e errët. Tridhjetë e një vjeçe. Flokët e lidhura bisht, fytyrë e zbehtë, hije të errëta nën sy. Kur kishte qenë hera e fundit që ishte parë në pasqyrë pa menduar nëse po arrinte të ishte mjaftueshëm e padukshme?
Telefoni vibroi. Krenari. Pesë thirrje të humbura. Pa hezituar, e hodhi në heshtje.
Denisa jetonte në Peshkopi, në një pallat të vjetër nëntëkatësh. Hapi derën me pantallona shtëpie dhe një bluzë të vjetër, e përqafoi fort, pa bërë asnjë pyetje.
– Çaj apo ta fillojmë direkt me konjak? – murmuriti me një buzëqeshje të lehtë.
– Çaj, – tha Anxhela, duke hequr pallton dhe duke u ulur në divanin e konsumuar. – Ende nuk jam gati të dehem.
Denisa u kthye me dy filxhanë që nxirrnin avull dhe u ul pranë saj, duke mbledhur këmbët poshtë vetes.
– Fol.
Në fillim, Anxhela tregoi vetëm për mbrëmjen e sotme. Për familjen Bushati, për fjalët therëse të Majlinda Nikollës. Pastaj rrëfimi mori rrjedhë vetë, si një digë që çahet papritur. Ajo tregoi si nuk ishte pranuar kurrë vërtet – “nuk është nga rrethi ynë”, “s’ka lidhje”, “vajzë provincash”. Si Krenari në fillim e mbronte, por me kalimin e kohës nisi të tundte kokën në shenjë dakordësie me të ëmën. Si, dalëngadalë, ajo u shndërrua në punëtore shtëpie: gatuante, pastronte, lante rroba. Kur vinin mysafirë, tavolina shtrohej prej saj, por vendi nuk i ruhej. Një herë Majlinda i kishte thënë: “Mos na turpëro, rri në dhomë.” Dhe Krenari kishte heshtur.
– Anxhela… – Denisa i shtrëngoi dorën. – Pse nuk më the më parë?
– Më vinte turp, – ajo piu një gllënjkë çaji dhe u dogj lehtë. – Të gjithë më thoshin sa me fat isha. Burrë i suksesshëm, apartament në qendër të Tiranës, vjehrrë “zonjë”. Çfarë të thosha? Që në atë shtëpi ndihesha si kafshë shtëpiake? Që burri im zgjidhte gjithmonë anën e nënës së tij?
Denisa nuk foli më. Vetëm i ledhatoi dorën. Jashtë, Tirana gumëzhinte në errësirë – një qen lehte diku, fëmijët bërtisnin në oborr, dera e hyrjes përplasej herë pas here.
– Qëndro këtu, – tha më në fund Denisa. – Sa të kesh nevojë. Do t’ia dalim.
Natën, Anxhela nuk fjeti. Shtrihej në divanin e hapur dhe shikonte tavanin. Tre vite më parë kishte besuar se dashuria mposht gjithçka. Se Krenari do të ndryshonte. Se Majlinda do ta pranonte. Por njerëzit nuk ndryshojnë nëse nuk duan. Dhe Krenari nuk kishte dashur kurrë vërtet.
Mëngjesi erdhi me njëzet thirrje të humbura nga burri i saj. Pastaj një mesazh nga Majlinda Nikolla: “Mjaft me skena. Kthehu menjëherë. Mos e turpëro familjen.”
Anxhela e fiku telefonin pa e lexuar deri në fund.
Në orën tetë, Denisa doli për në punë, duke i lënë çelësin dhe një shënim mbi tavolinë: “Frigoriferi është i yti. Pusho.” Anxhela u ngrit, bëri një dush të gjatë – për herë të parë pas shumë kohësh pa u nxituar. Përgatiti kafe dhe u ul pranë dritares. Poshtë, gjyshet shëtisnin qentë, nënat çonin fëmijët në kopsht. Një jetë e thjeshtë, pa maska, pa frikë.
Hapi laptopin dhe kontrolloi postën elektronike. CV-ja e saj ishte e paprekur prej tre vitesh. Majlinda e kishte ndaluar të punonte: “Për ç’të duhen paratë? Ne të mbajmë.” Por ajo “kujdes” kishte rezultuar më e rëndë se një burg.
Deri në mesditë, Anxhela ua dërgoi aplikimin gjashtë klinikave private. Në mbrëmje, dy prej tyre i kthyen përgjigje – e ftonin për intervistë.
Telefonin e ndezi vetëm të nesërmen.