Në ekran e pritën tridhjetë e tetë thirrje të humbura nga Krenar Gjeloshi dhe dymbëdhjetë nga Majlinda Nikolla. Një mesazh i vetëm nga ajo: “Krenarit i është rënduar zemra. A je e kënaqur tani?”
Anxhela buzëqeshi lehtë. E njihte atë lojë — sëmundja si mjet presioni. Njëherë dhimbje koke, njëherë tension i lartë, njëherë “therje” në kraharor. Dhe Krenari vraponte çdo herë, linte punë, anulonte plane, përkulej pa kushte.
Por këtë herë nuk ishte më përgjegjësia e saj.
Shkroi shkurt: “Telefononi urgjencën. Unë nuk kthehem.”
Intervista e parë u zhvillua në një klinikë private pranë Lushnjës. Anxhela veshi të vetmin kostum serioz që kishte, hodhi pak grim dhe u përpoq të mbante shpatullat drejt. Drejtoresha mjekësore — një grua rreth të pesëdhjetave me sy të kthjellët — kaloi me kujdes CV‑në dhe i bëri disa pyetje për përvojën e mëparshme.
— Pse keni qenë jashtë tregut të punës për tre vite?
Anxhela u step për një çast. Si ta shpjegonte? Që burri dhe vjehrra ia kishin ndaluar? Që kishte jetuar si e mbyllur në një kullë, pa të drejtë zgjedhjeje?
— Çështje familjare. Tani jam plotësisht e gatshme për angazhim me kohë të plotë.
Drejtoresha pohoi me kokë.
— Kërkojmë administratore në recepsion. Orari është me turne, paga fillestare modeste, por ka hapësirë për rritje. A mund të nisni javën e ardhshme?
— Po, sigurisht, — tha Anxhela, dhe buzëqeshja që i çeli fytyrën ishte e para e sinqertë pas shumë kohësh.
Në mbrëmje, në kuzhinën e Denisës, festuan me verë të lirë në kuti dhe me të qeshura të çliruara.
— Më pranuan! Denisa, do të rikthehem në punë!
— E meriton, — ia ktheu ajo duke përplasur gotën me të sajën. — Po Krenari? Vazhdon të të kërkojë?
— Po. Telefonata, mesazhe… por nuk po i përgjigjem.
— Bën mirë. Le ta ndiejë se çfarë do të thotë të humbasësh dikë.
Megjithatë, Krenari nuk po kuptonte asgjë. Tri ditë më vonë e gjeti. Ishte mbrëmje; Anxhela po kthehej nga shtëpia e Denisës me çantat e blerjeve kur e pa përpara hyrjes. Dukej i rraskapitur, më i dobët, me këmishë të rrudhur.
— Anxhela, duhet të flasim.
— S’kemi çfarë të themi, — u përpoq të kalonte, por ai i kapi parakrahun.
— Nëna është sëmurë. Seriozisht. Tensioni i ngrihet vazhdimisht, merr ilaçe pa fund. Mjekët thonë stres. Prej teje.
Ajo e liroi dorën me forcë.
— Prej meje? Krenar, për tre vite ajo më poshtëroi, më izoloi, më trajtoi si shërbëtore. Dhe ti heshtje. Zgjidhje gjithmonë atë.
— E di si është ajo… mund të ishe përshtatur, ta përballoje…
— Të përshtatesha? — zëri i saj u ngrit. — Tre vite u përshtata! Gatuaja, pastroja, duroja fyerjet! Çfarë ndryshoi? Asgjë!
— Kthehu. Do të flas me të. Do ta kuptojë…
— Jo. — Tundi kokën me vendosmëri. — Dua të jetoj, Krenar. Jo të mbijetoj në frikë. Kam gjetur punë. Po nis një fillim të ri. Pa ju.
U kthye nga hyrja e pallatit. Ai e thirri pas, por ajo nuk u ndal.
Në apartamentin e Denisës mbretëronte ngrohtësi dhe aroma e supës me panxhar mbushte ajrin. Anxhela hoqi pallton dhe u ul në tryezë.
— Erdhi?
— Po.
— Çfarë i the?
— Që nuk rikthehem.
Denisa i mbushi pjatën dhe i vuri një copë bukë pranë.
— Je e fortë. Pjesa më e vështirë ka kaluar.
Por thellë brenda saj, Anxhela e dinte se sprovat sapo kishin filluar.
Puna në klinikë doli të ishte shpëtim. Çdo mëngjes në tetë ishte në recepsion, përshëndeste pacientët, organizonte oraret, sistemonte dokumentet. Drejtoresha, Bardha Dhrami, ishte kërkuese, por e drejtë. Nuk futej në jetën e saj private, nuk e vinte në siklet me pyetje — thjesht i besonte detyrat.
Pas një muaji, Anxhela mori me qira një dhomë në Klos. E vogël, me mobilie të vjetra, por e saja. Bleu çarçafë të rinj, vari perde të lehta dhe mbi parvaz vendosi një vazo me manushaqe. Ishte hapësira e saj, ku askush nuk i tregonte si të merrte frymë.
Telefonatat nga Krenari u rralluan. Majlinda Nikolla dërgoi edhe një mesazh të fundit: “Do të pendohesh. Zoti sheh gjithçka. Do të ndëshkohesh që shkatërrove familjen.”
Anxhela e fshiu numrin dhe e bllokoi.
Kaluan gjashtë muaj.
Pranvera mbërriti me vonesë në Tiranë, por me vendosmëri — brenda pak ditësh bora u zhduk, pemët u mbuluan me gjelbërim dhe njerëzit hoqën palltot e rënda. Një pasdite, duke kaluar përmes parkut pas punës, Anxhela e pa Krenarin.
Ishte ulur në një stol, i vetëm, i kërrusur, sikur vitet ta kishin shtypur papritur. Pranë tij qëndronin dy paterica.
Ajo mendoi të kalonte pa u ndalur, por ai ngriti kokën. Sytë iu takuan.
— Anxhela…
Zëri i tij ishte i ngjirur, i lodhur. Ajo u afrua disa hapa.
— Çfarë ka ndodhur?
— Goditje në tru, — tha me një buzëqeshje të hidhur. — Para dy muajsh. Krahu dhe këmba e majtë ende nuk më binden. Mjekët flasin për stres, për lodhje të tepërt… — heshti për një çast, pastaj shtoi me zë të ulët — thonë se trupi im nuk e përballoi dot më.