Melihate Prendi doli nga poliklinika e lagjes me një rëndesë në gjoks dhe me lot që i rrinin pezull në sy.
Shikimi po i dobësohej dita-ditës, këmbët mezi e mbanin, ndërsa trupi i ishte tretur aq shumë sa rrobat i vareshin. Oreksi i ishte zhdukur krejt. Cilindo mjek të takonte, të gjithë mbushnin fletë me shënime, por askush nuk i jepte një shpjegim të qartë. Ilaçet, pomadat dhe pikat që i përshkruanin nuk sillnin asnjë përmirësim. Të vinte për të qarë.
— A mund të më caktoni të paktën një mjekim të mirëfilltë? — pyeti ajo me zë të përmbajtur.
— Çfarë mjekimi kërkoni në këtë moshë? Kundër pleqërisë s’ka ilaç, ende nuk është shpikur, — u përgjigj terapistja me një ton të çuditshëm, pothuajse të hareshëm, dhe mjaftueshëm me zë të lartë, sikur mendonte se Melihatja nuk dëgjonte mirë. — Forcat jetësore ju janë pakësuar. A ka njeri që kujdeset për ju?
Nga këto fjalë, Melihate Prendi u skuq menjëherë.
— Unë jam vetëm shtatëdhjetë e dy vjeçe! — tha me një lloj krenarie të lënduar.
Mjekja e pa një herë, pastaj hodhi sytë mbi kartelë dhe sërish mbi të.
— Secili plaket ndryshe, e dashur. Dhe pastaj, shtatëdhjetë e dy a të duken pak? Secilit i është caktuar masa e vet, — përfundoi ajo lehtësisht. — Tjetri!
E hutuar dhe e tronditur, Melihatja doli jashtë. Ndoshta mjekja kishte të drejtë. Çfarë priste më nga jeta? Mbase kishte ardhur koha t’u linte vendin të rinjve dhe të mos zinte më hapësirë në këtë botë.
Pa e ditur saktësisht pse, nxori telefonin dhe formoi numrin e së bijës. As vetë nuk e kishte të qartë çfarë donte t’i thoshte. Bora Leka kishte halle mjaft edhe pa të.
— Mami, fol shpejt, jam në mes të punës. Është diçka urgjente? — u dëgjua zëri i acaruar i së bijës.
— Jo, jo, Borë, asgjë e rëndësishme… Thjesht desha të dija si jeni, — u përgjigj ajo me nxitim.
— S’jemi dhe aq mirë, mami, e di vetë. Do të të marr më vonë! — tha Bora edhe më e tendosur. — Mirupafshim!
Melihatja tundi kokën në boshllëk, si të ishte përballë saj, dhe e futi telefonin në xhepin e palltos.
Me sa duket, me të vërtetë i ishin shteruar forcat. Ndoshta mjekja nuk gabonte.
Tre vite më parë, Bora me djalin e saj, Krenar Hasani, ishin shpërngulur në kryeqytet. Bora kishte vendosur se mjaft më me jetën e zymtë në qytetin e tyre të vogël. Aty s’kishte as shkollim të denjë për Krenarin, as mundësi pune për të. E bija e kishte bindur Melihaten të shiste apartamentin e vjetër; me ato para i blenë një dhomë të vogël për vete. Plani ishte që, sapo të sistemoheshin në kryeqytet, ta merrnin edhe atë pranë vetes.